บททั้งหมดของ รักเถื่อนเถื่อนของนายซาตาน: บทที่ 11 - บทที่ 20

“ชี้ดดด..." เสียงครางต่ำที่เต็มไปด้วยความเสียวซ่านลอยแว่วออกมาจากริมฝีปากของวายุเพียงฝ่ายเดียว... ส่วนน้ำทำได้เพียงกัดริมฝีปากตัวเองแน่น เพื่อกลั้นเสียงสะอื้นและระบายความเจ็บปวดร้าวระบมที่กำลังถาโถมเข้าใส่ทั่วทั้งร่างนี่น่ะหรือ...คือความสุขที่ใครต่อใครต่างต้องการ? แล้วทำไมสิ่งที่เธอได้รับกลับมีเพียงความเจ็บปวด ร้าระบมจนแทบแตกสลายไปทั่วทั้งกายแบบนี้ “อ๊าาา... ครางสิครับ ไม่ครางแสดงว่าคุณอยากจุกใช่ไหม”จบคำพูด วายุรวบจับขาเรียวข้างหนึ่งของน้ำพาดขึ้นบนบ่าหนา ส่วนขาอีกข้างเขาลงไปนั่งคร่อมกดทับไว้ ก่อนจะขยับสะโพกกระหน่ำกระแทกแก่นกายใหญ่ยักษ์เข้าใส่ร่องแคบถี่รัว! ไม่นานเขาก็ก้มโน้มตัวลงมาหา พร้อมกับพาขาที่พาดบ่าลงมาด้วย โดยที่สะโพกกำยำยังคงสับส่ายขยับเคลื่อนไหวขึ้นลงอย่างต่อเนื่อง “อึก!!” ยิ่งวายุกระหน่ำแรงกระแทกใส่รุนแรงมากเท่าไหร่ น้ำก็ยิ่งกัดริมฝีปากตัวเองแรงขึ้นตาม สองมือบางกำผ้าปูที่นอนแน่นจนเกร็งจมข้อนิ้ว หน้าอกขาวอวบเด้งกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงกระแทกของวายุ “ชี้ดดด!! เสียวปลายฉิบหาย อ๊าาา... แน่นไปหมด” วายุยื่นมือไปดึงมือบางของเธอมาจับไว้ แล้วเร่งจังหวะท่อนลำให้เร็วขึ้น มืออีกข้

ตัดมาอีกด้าน “ทำแบบนี้ไม่เกินไปหน่อยเหรอครับ คุณวายุ?”ทิวยืนกอดอกถามพลางมองออกไปทางหลังบ้านวายุยืนอยู่ข้างหน้าต่าง มองภรรยาของตัวเองที่กำลังนั่งซักผ้าอยู่ โดยมีลูกน้องสองคนคอยเฝ้าไม่ห่าง “เกินไป?”เขาหัวเราะในลำคอ “ฉันยังใจดีอยู่เลย” “ใจดีตรงไหนครับ?” “ฉันไม่ได้ให้เธอไปขัดห้องน้ำ" ทิวเงียบ“…ก็จริงครับ” “อีกอย่าง ฉันไม่ได้อยากใช้งานเธอหรอก” วายุเหลือบตามองไปยังน้ำที่กำลังขยี้เสื้อผ้าในมืออย่างแรงราวกับว่าอยากฉีกมันให้ขาดคามือ ใบหน้าบูดบึ้งเต็มไปด้วยความหงุดหงิดเห็นแล้วมุมปากของวายุก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆอย่างอารมณ์ดี “ฉันแค่อยากให้เธอรู้ว่า ดื้อกับฉันแล้วมันมีราคาที่ต้องจ่าย” ทิวถอนหายใจ “เพราะเรื่องที่คุณน้ำฟาดคุณเมื่อกี้?” “เรื่องนั้นก็ส่วนหนึ่ง” วายุยกมือแตะคางอย่างครุ่นคิด “แต่หลักๆเธอไม่เคยกลัวฉันเลยต่างหาก” “มันไม่ดีเหรอครับ?” "ไม่ดีสิวะ..เพราะถ้าเธอไม่กลัว ฉันก็คงต้องหาวิธีทำให้เธอจำให้ขึ้นใจว่า เวลาฉันเตือน...ฉันพูดจริง” "__" เขาเหลือบมองไปทางหลังบ้านอีกครั้ง “แต่เอาจริง ๆ…”มุมปากยกขึ้น “เห็นเธอหัวฟัดหัวเหวี่ยงแบบนั้นแล้วก็ตลกดี” ทิวส่าย

“นายมันโรคจิต! ฉันเกลียดนาย วายุ!” น้ำบ่นออกมาอย่างหัวเสีย พลางถูสบู่ไปตามเนื้อตัวแรงกว่าปกติ ราวกับอยากลบร่องรอยทุกอย่างที่อีกฝ่ายทิ้งเอาไว้ให้หมดยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด ไอ้บ้านั่นไม่ได้หยุดแค่ในครัวแต่เขายังลากเธอขึ้นมาต่อบนห้องอีกสองรอบแถมยังทิ้งร่องรอยแดงไว้ทั่วตัวจนแทบไม่ต้องบอกใครว่าทำอะไรมาแค่เดินผ่านคนก็มองออกทันทีว่า...อีนี่มีผัวแล้ว! “หึ! ฉันจะไม่ยอมให้นายทำกับฉันแบบนี้อีกแน่ ไอ้โรคจิต!” น้ำกัดฟันพูด ก่อนจะถูแขนถูขาตัวเองแรงขึ้นอีกครั้ง ยิ่งนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ภาพต่างๆก็ยิ่งผุดขึ้นมาไม่หยุด ถ้ายังปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป เธอคงได้ตายคาเตียงเข้าสักวันแน่ดูท่าทางผู้ชายคนนี้น่าจะขาดเรื่องพรรค์ไม่ได้จริง ๆ ก๊อก~ก๊อก~ เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้น้ำชะงักมือ “คุณน้ำครับ เดี๋ยวผมไปรอข้างล่างนะครับ แต่งตัวสวยๆล่ะ แล้วอย่าลืมใส่ชุดที่ผมเตรียมไว้ให้ด้วยนะครับ...ที่รัก” "___"เสียงทุ้มกวนประสาทเงียบไปหลังพูดจบน้ำ เบะปากทันทีที่ได้ยินคำว่า ที่รัก ฟังทีไรก็รู้สึกอยากอ้วกใส่หน้าเจ้าของคำพูดนี้จริงๆ “ชิ!” แต่เดี๋ยวนะ...ชุด?ชุดอะไรของหมอนั่น น้ำรีบปิดน้ำฝักบัว ก่อนคว้าผ้าขน

“บอกให้มานั่งกับฉัน แต่เธอไปนั่งกับผู้ชายคนอื่น?” วายุพึมพำเสียงต่ำ “ครับ” “ดื้อจริง ๆ” เขากระดกไวน์เข้าปาก ก่อนจะปรายตามองกลับไปอีกครั้งและยิ่งเห็นหนึ่งในผู้ชายโต๊ะนั้นกำลังยิ้มพูดคุยกับน้ำอย่างสนิทมุมปากของวายุก็ยิ่งกระตุก “ทิว” “ครับ?” “ผู้ชายโต๊ะนั้นเป็นใคร” ทิวชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะเหลือบมองตาม “ไม่ทราบครับ” “งั้นไปถามมา” “...ครับ” วายุทำเป็นหันกลับไปสนใจงานบนเวที แต่ปลายนิ้วกลับเคาะโต๊ะเป็นจังหวะอย่างหงุดหงิด ส่วนผู้หญิงที่นั่งข้างกายเขายังคงยื่นขนมมาให้ วายุกลับเบือนหน้าหนี “ไม่กิน” “ทำไมคะ เมื่อกี้ยังชอบอยู่เลย” “หมดอารมณ์”เขาตอบสั้นๆโดยที่สายตายังจับจ้องไปยังโต๊ะของน้ำไม่วาง อีกฝั่งหนึ่ง หนุ่มหน้าหวานที่ดูคล้ายโอปป้าหันมาถามน้ำพร้อมรอยยิ้ม “ทะเลาะกับแฟนเหรอครับ” “ไม่ใช่หรอกค่ะ แค่ไม่ชอบคนเยอะ...โดยเฉพาะชะนีดัดจริต” “อ้าว แล้วปล่อยแฟนคุณไว้ในดงชะนีแบบนั้น คุณไม่หวงเขาบ้างเหรอครับ ดูจากท่าทางผู้หญิงคนนั้นก็แรงใช่ย่อย” น้ำหันไปมองตามที่เขาพูดหญิงสาวคนนั้นยังคงนั่งอยู่ข้างวายุ เพียงแต่ตอนนี้ชายหนุ่มกลับไม่ได้สนใจเธอเลยแม้แต่น้อย ตรงกั

วายุพยักหน้า ก่อนหันกลับมาหาน้ำ “กลับกันได้แล้ว” “เดี๋ยวสิ ฉันยังคุยกับไฟไม่เสร็จ” “คุยอะไรครับ?” “ก็...”น้ำชะงักไปเล็กน้อย ไฟจึงเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาแทน “จริงๆผมก็ต้องกลับไปหาเพื่อนแล้วเหมือนกันครับคุณน้ำกลับบ้านกับคุณสามีเถอะ” "แต่.." “ไว้เจอกันครับ” ไฟยิ้มให้น้ำ ก่อนจะพยักหน้าให้วายุเล็กน้อยแล้วเดินออกไป น้ำมองตามเขาอยู่ครู่หนึ่งจนกระทั่งร่างของไฟหายไปท่ามกลางผู้คน "บ้านคุณไม่ได้สอนเหรอครับ ว่าอย่าไว้ใจใครง่ายๆ" “ฉันกับเขาก็แค่มาเข้าห้องน้ำเฉยๆอีกอย่าง...เขาน่าไว้ใจกว่านายอีก!”น้ำสะบัดมือออกจากแขนเขา ก่อนเดินนำไปทางลานจอดรถ วายุมองตามแผ่นหลังของเมียแล้วถอนหายใจเบาๆ “คุณเป็นเมียภาษาอะไรครับ ไว้ใจคนอื่นมากกว่าผัวตัวเอง”ถ้าไม่ติดคำว่าเมียค้ำคออยู่ ป่านนี้เขาคงถวายบาทาให้เธอไปแล้ว “แล้วนายเป็นผัวประสาอะไร ถึงไปนั่งอยู่ดงชะนีกับอีหน้าวอกพวกนั้น”น้ำหันกลับมาตวัดสายตามองเขาก่อนเบะปากใส่ วายุชะงักไปนิดหนึ่ง “อ๋อ...” น้ำหรี่ตา “อ๋ออะไรของนาย” “เปล่าครับ” เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย คล้ายกำลังกลั้นยิ้มอยู่ “ผมแค่เพิ่งรู้ว่าคุณจำได้ละเอียดขนาดนั้นว่าผมนั่งอยู่กับใครบ้าง” “ฉันไม่ได