Todos los capítulos de รักเถื่อนเถื่อนของนายซาตาน: Capítulo 1 - Capítulo 10

ย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อน... “อื้อ... จ๊วบ~ นี่เหรอม้าขย่มที่นายบอก ฉันว่ามันไม่ใช่แล้วนะ” เสียงหวานเอ่ยถามชายหนุ่มที่กำลังป้อนจูบให้อย่างต่อเนื่อง น้ำเสียงแหบพร่าฉายความใสซื่อและขี้สงสัยตามประสาคนอยากรู้อยากเห็น ที่นึกอยากลองในสิ่งที่ตัวเองไม่เคยสัมผัสมาก่อน “นี่มันแค่ขั้นตอนแรก เธออย่าใจร้อนสิ... อื้อ” วายุสอดลิ้นร้อนเข้าไปในช่องปากนุ่ม ละเลียดตวัดเกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็กอย่างใจเย็น ก่อนจะค่อยๆ ดูดดึงริมฝีปากอมชมพูเข้ามา กวาดไล่ชิมความหวานสลับตวัดลึกอย่างไม่รู้จักอิ่ม จากสัมผัสละมุนละไมในตอนแรกเริ่มปรับจังหวะหนักแน่น ดุดัน และเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ “อื้ม... นายจูบเก่งจัง” คนใต้ร่างพึมพำชิดริมฝีปาก อารมณ์ที่พุ่งขึ้นสูงทำให้น้ำเสียงที่เอ่ยออกมากระเซ้าเย้ายวนโดยไม่รู้ตัว และนั่นยิ่งจุดชนวนความเกเรของคนฟังให้โหมกระหน่ำ “ปากเธอหวาน... หวานจนฉันอยากกินเธอไปทั้งตัว” เสียงทุ้มพร่ากระซิบตอบสลับกับจูบเค้นหนักๆ ยิ่งอารมณ์บดเบียดแรงขึ้น เรียวปากบางก็ยิ่งถูกดูดดึงจนแดงช้ำ ริมฝีปากหวานฉ่ำตอบรับจังหวะรุกรานอย่างงกๆ เงิ่นๆ ก่อนที่ร่างบางจะเริ่มประท้วงเมื่อจูบของเขาเริ่มจริงจังจนเจ็บระบมไปหมด “อื

หลายวันต่อมา@ร้านกาแฟ “นายมีอะไรจะคุยกับฉันก็ว่ามา ฉันไม่ได้ว่างมากพอจะมานั่งจิบกาแฟกับนายทั้งวันหรอกนะ” น้ำเอ่ยขึ้นทันทีที่วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ สายตาคมกริบจ้องชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามอย่างไม่ไว้ใจ ตั้งแต่เธอก้าวเข้ามาในร้าน เธอก็รู้สึกได้ทันทีว่าการนัดครั้งนี้ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ ๆ เพราะถ้าไม่มีอะไรสำคัญจริง ๆ วายุคงไม่ลงทุนโทรศัพท์ตามเธอถึงสามรอบ แถมยังพูดด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์แบบที่ทำให้เธออยากวางสายใส่ตั้งแต่ประโยคแรก “งั้นเปลี่ยนจากจิบกาแฟ มาจูบปากผมแทนไหมครับ คุณน้ำ” วายุยิ้มกว้างก่อนจะโน้มตัวเข้ามาหาอย่างหน้าตาเฉย “ทั้งวันผมก็ให้ได้” ไม่ใช่แค่พูดอย่างเดียว เพราะหมอนี่ยังยื่นหน้าเข้ามาใกล้จริง ๆจนน้ำต้องรีบเอียงหน้าหนี พร้อมยกมือดันหน้าผากเขาเอาไว้สุดแรง “หยุดเลย!” “ทำไมครับ?” “แค่พูดเฉย ๆ ก็ได้ไหม ไม่จำเป็นต้องเอาหน้าหื่น ๆ ของนายเข้ามาใกล้ฉันขนาดนี้!” น้ำผลักเขาออกห่าง ก่อนจะขยับเก้าอี้ถอยหลังอีกนิดเพื่อสร้างระยะปลอดภัยให้ตัวเอง “ถ้าให้ฉันเลือกว่าจะจูบกับนายหรือจิบกาแฟ ฉันเลือกจิบกาแฟไปทั้งชาติยังดีกว่า!” “แต่เราก็เคยจูบกันแล้วนี่ครับ” รอยยิ้มของว

“คุณน้ำ นั่นคุณจะไปไหนครับ? คุณยังไม่ตอบคำถามผมเลย”เสียงของวายุดังไล่หลังมาติด ๆ หญิงสาวที่กำลังเดินหนีชะงักฝีเท้า ก่อนจะถอนหายใจแรง ๆอย่างสุดจะทน “นายอย่ามาปัญญานิ่มกับฉันได้ไหม วายุ...ให้ตายเถอะ!”น้ำหันกลับไปมองชายหนุ่มด้วยสีหน้าเอือมระอา “ฉันไม่น่ากลับมาเลยจริง ๆ น่าจะอยู่ฝรั่งเศสต่อ แล้วหาแฟนสักคน แต่งงาน มีลูกอยู่ที่นั่นไปเลย!” “เล่นของนอกคุณไหวเหรอครับ?”วายุถามกลับหน้าตาย “ของนอกเขาว่ากันว่าไม่ธรรมดานะครับคุณตัวเล็กนิดเดียวรับไม่ไหวหรอกครับ” “...”น้ำหยุดเดินทันทีมือทั้งสองข้างยกขึ้นเท้าเอว ดวงตากะพริบถี่ ๆ อย่างพยายามระงับอารมณ์ ก่อนจะกัดฟันถอนหายใจออกมาแรง ๆ นี่ฉันกำลังคุยกับคนแบบไหนอยู่เนี่ย?เธอค่อย ๆ หันกลับไปมองชายหนุ่มที่กำลังเดินตาม ใบหน้าหล่อ ๆ ของเขายังเต็มไปด้วยรอยยิ้มเหมือนคนที่ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองกำลังทำให้คนอื่นอยากเอาหัวโขกกำแพงมากแค่ไหน “ให้ฉันบวชชีดีกว่า...”น้ำพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย "___" “ถ้าฉันต้องแต่งงานกับคนโรคจิตอย่างนาย” วายุหยุดเดินเมื่อมาถึงตรงหน้าเธอเขามองหญิงสาวนิ่ง ๆอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มใบหน้าหล่อเข้ามาใกล้ พร้อมรอยยิ้มหว

สองชั่วโมงต่อมา “คุณวายุ ชุดแต่งงานที่สั่งได้แล้วครับ จะให้ผมส่งไปให้คุณน้ำที่บ้านเลยไหมครับ” ทิวเอ่ยถามพลางยื่นชุดแต่งงานสีขาวนวลตรงหน้าให้ผู้เป็นนาย ชุดลูกไม้แขนยาวถูกประดับด้วยเพชรเม็ดเล็กเป็นรูปดอกไม้กระจายอยู่ทั่วเนื้อผ้า เมื่อประทะกับแสงไฟมันจะสะท้อนระยิบระยับ ดูหรูหราจนแทบไม่มีใครกล้าประเมินราคา วายุก้มมองชุดเจ้าสาวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก “อืม..ไม่ต้องส่ง เดี๋ยวฉันเอาไปให้เธอเอง” “ครับ”ทิวยื่นชุดให้เจ้านาย ก่อนจะยกมือขึ้นตบบ่าวายุเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มล้อเลียน “ยินดีด้วยนะครับคุณวายุ รอมาตั้งสองปีไม่ต้องแอบตามส่องเขาจนเสียงานเสียการอีกแล้วนนะครับ ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสักที” วายุเหลือบตามองลูกน้องด้วยสายตาเรียบนิ่ง ก่อนจะยิ้มอย่างคนอารมณ์ดี “หึ! เตรียมตัวอุ้มหลานได้เลย ไอ้ทิว” “รีบเหรอครับ? ถามคุณน้ำหรือยังว่าเขาอยากมีลูกหรือเปล่า” “มีผัวก็ต้องมีลูกสิ นายจะให้ฉันนอนมองเมียเฉยๆไม่ได้หรอกนะ” “ฮ่า ๆ”ทิวหลุดหัวเราะออกมา ก่อนจะส่ายหน้าให้กับความตรงไปตรงมาของเจ้านาย แต่เพียงครู่เดียว สีหน้าขำขันก็เปลี่ยนเป็นกังวล เมื่อเขานึกถึงปัญหาใหญ่ที่สุดของงานแต่งงานครั้งนี้ขึ้น

"__"น้ำชะงัก ร่างทั้งร่างแข็งทื่อขึ้นมาทันที เธอไม่กล้าหันไปมองหน้าเขาด้วยซ้ำ ได้แต่กรอกตาไปทางชบา แล้วก็หันไปทางเฮียแม็กสลับกันราวกับกำลังขอความช่วยเหลือแต่ทั้งสองคนกลับทำเหมือนไม่เห็นอะไร น้ำกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากงานนี้เธอจะรอดถึงพรุ่งนี้เช้าหรือเปล่าวะเนี่ยยังไม่ทันได้หาทางหนี เสียงคุ้นเคยอีกสองเสียงก็ดังขึ้น “น้ำลูก”ป๊ากับม๊าเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม น้ำรีบจัดท่าทางให้เรียบร้อยทันที แม้แขนของวายุยังพาดอยู่บนไหล่เธอไม่ยอมปล่อย ป๊ามองลูกสาวแล้วหัวเราะเบาๆ “แกนี่มันหลายอารมณ์จริงๆตอนแรกก็ประกาศว่าไม่แต่ง พอจะแต่งก็รีบแต่งวันนี้เลยเอาซะวุ่นวายกันหมด” ป๊าส่ายหน้าอย่างเอ็นดู “ไอ้ลูกคนนี้มันเอาใจยากจริงๆ”จากนั้นจึงหันไปทางวายุ “ยังไงลุงก็ฝากดูแลน้องมันหน่อยนะวายุ ยัยน้ำเป็นคนเอาแต่ใจมาตั้งแต่เด็กดื้อรั้น เอาใจยากนิดหนึ่ง ถ้าดื้อก็อย่าถือสา ค่อยๆบอก ค่อยๆ สอนกันไป” “ครับ”วายุรับคำทันที “ผมสัญญาว่าจะดูแลเธอเป็นอย่างดีครับ” เขาหันมามองน้ำแวบหนึ่ง ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง “อาจจะมีดุบ้าง ถ้าน้องเขาดื้อกับผมมากๆ” "__"ยี๋ !น้ำแอบเบ้ปาก เรียกฉันว่าน้องซะเต็มปาก