บททั้งหมดของ รักเถื่อนเถื่อนของนายซาตาน: บทที่ 31 - บทที่ 34

“คิดว่าฉันจะกลัวงั้นเหรอ? เหอะ! ปัญญาอ่อนชะมัด... ‘อย่าทำให้ผมโมโห ถ้าไม่อยากโดนคว้านไส้ให้อีกากิน หึ!’” น้ำเลียนเสียงวายุในใจอย่างหมั่นไส้ ก่อนยกแก้วขึ้นจิบอย่างไม่ใส่ใจ เธอไม่คิดด้วยซ้ำว่าคำพูดที่กำลังนินทาเขาอยู่จะมีทางไปถึงหูเจ้าตัวได้ หลังจากเสร็จธุระ วายุก็ลงไปนั่งดื่มกับกลุ่มเพื่อนที่ชั้นล่างของผับ ส่วนน้ำเลือกขึ้นมานั่งบนชั้นสอง เพราะบรรยากาศเงียบสงบกว่าด้านล่าง เธอไม่ชอบสายตาของบรรดาสาว ๆ ที่มองมา โดยเฉพาะเวลาที่พวกหล่อนเข้ามาขอเบอร์วายุแล้วหันมามองเธอราวกับต้องการหยั่งเชิง แค่เห็นก็หงุดหงิดแล้ว! “นั่งคนเดียวไม่เหงาเหรอครับ?” น้ำชะงักมือที่กำลังยกแก้วขึ้นดื่ม ก่อนหันไปมองทางต้นเสียงเมื่อได้ยินเสียงผู้ชายกระซิบอยู่ใกล้ ๆ จากด้านหลัง ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งก้าวออกมาจากด้านหลังโต๊ะ เผยให้เห็นใบหน้าหล่อคมที่ชวนให้เธอรู้สึกคุ้นตาอย่างประหลาด “ไงครับ คุณน้ำ” “คุณ...?” น้ำขมวดคิ้ว มองอีกฝ่ายตั้งแต่ใบหน้าจรดปลายเท้า พยายามนึกว่าเคยเจอกันที่ไหน “อย่าบอกนะครับว่าคุณจำผมไม่ได้ น่าน้อยใจจัง” “...” เธอยังคงนึกไม่ออก แม้ใบหน้าของเขาจะดูคุ้นตาอยู่ไม่น้อยก็ตาม “

ผัวะ! ผัวะ! เสียงหมัดหนักกระหน่ำซัดเข้าที่ใบหน้าของไฟอย่างต่อเนื่อง วายุไม่คิดจะหยุดมือแม้แต่น้อย ราวกับต้องการระบายความโกรธทั้งหมดที่อัดแน่นอยู่ในอกลงบนร่างของชายหนุ่มตรงหน้า “หยุด! วายุ หยุด!! ฉันบอกให้หยุดไง!” น้ำรีบพุ่งเข้าไปคว้าแขนวายุ พยายามดึงเขาออกจากร่างของไฟที่นอนตัวงออยู่บนพื้น ใบหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยเลือดสีแดงสด ริมฝีปากแตกจนเลือดไหลเปรอะเปื้อนคาง “วายุ! พอได้แล้ว!” หญิงสาวออกแรงดึงแขนเขาอีกครั้ง แต่ร่างสูงใหญ่กลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย วายุยังคงกดไฟไว้กับพื้น ก่อนง้างหมัดขึ้นเตรียมซัดลงไปอีกครั้ง น้ำมองสลับระหว่างคนทั้งสองอย่างร้อนรน เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมไฟจึงไม่คิดลุกขึ้นสู้บ้าง เอาแต่นอนให้วายุอัดอยู่ฝ่ายเดียวหากเขาพยายามลุกขึ้น อย่างน้อยก็น่าจะป้องกันตัวเองได้บ้าง หรือเขาจะเจ็บจนลุกไม่ไหวแล้วจริง ๆ? ผัวะ! เสียงหมัดกระแทกเนื้อดังขึ้นอีกครั้งจนหญิงสาวสะดุ้งสุดตัว “วายุ! หยุดได้แล้ว! พอได้แล้ว ฉันบอกให้พอ!!” น้ำตะโกนห้ามสุดเสียง และเป็นจังหวะเดียวกับที่ดีเจปิดเพลงพอดี เสียงของเธอจึงดังชัดไปทั่วบริเวณผับ หมัดของวายุที่กำลังจะพุ่งเข้าใส่ใบหน้าของไฟ