บททั้งหมดของ รักเถื่อนเถื่อนของนายซาตาน: บทที่ 21 - บทที่ 30

น้ำด่าเสียงเบา ก่อนก้มหน้าก้มตากินสปาเก็ตตี้ต่ออย่างอายๆ แต่วายุก็ยังแกล้งเธอไม่เลิก คอยเอามือลูบขาอยู่เป็นระยะ แถมยังขยิบตาปิ๊งให้อีกข้างพร้อมกัดปากทำหน้าเซ็กซี่ ราวกับตัวเองเป็นสาวน้อยกำลังนั่งอ่อยผู้ชายให้พาขึ้นห้อง สำหรับน้ำแล้ว...มันไม่ใช่เลยสักนิด มันโคตรขัดตา! อยากวิ่งสวนใส่ด้วยหมัดหนักๆ สักยก เน้นๆ ตรงเบ้าตา ให้หายหื่นยันชาติหน้าไปเลย "เสียดายนะครับ ที่เมื่อคืนเราสองคนไม่ได้ต่อกันที่ห้องน้ำ" วายุเอียงหน้าเข้ามากระซิบข้างหูน้ำเบาๆ ทำให้เธอตาโต ความรู้สึกวูบวาบแล่นขึ้นมาจนต้องรีบลุกขึ้น คว้าเก้าอี้ติดตัวแล้วขยับหนีออกห่างจากเขา วายุกะพริบตาถี่ มองเธออย่างงุนงง ก่อนขมวดคิ้วยุ่งแล้วลุกขึ้นขยับเก้าอี้ตาม ยิ่งน้ำขยับหนี วายุก็ยิ่งขยับตามติดๆ "นี่นาย!!.." "ถ้าคุณยังขยับหนีผมอยู่แบบนี้ ผมจะจับคุณมานั่งตักแล้วป้อนสปาเก็ตตี้ด้วยปาก เอ๊ะ? หรือว่าคุณต้องการแบบนั้น งั้นผมจัดให้" "หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ" วายุเลิกคิ้วสูงมองหน้าเธอ มือที่กำลังจะตักสปาเก็ตตี้ชะงักค้างอยู่กลางอากาศ "ฉัน...ฉันไม่ขยับหนีนายแล้วก็ได้" น้ำยอมพูดออกมาเบาๆ ทั้งอายทั้งหงุดหงิด "เมื่อคืนเข

@ร้านส้มตำรสแซ่บ "เจ๊ปู!! เจ๊เอาไก่ย่างกี่ไม้เนี่ย" "เอามาทั้งตัวนั่นแหละยัยน้ำ เอามาแค่ไม้สองไม้ฉันไม่อิ่มหรอกย่ะ" "โอเคๆ... ป้า งั้นเอาไก่ย่างหนึ่งตัว ส้มตำปูปลาร้าแซ่บๆ พริกยี่สิบเม็ด แล้วก็คอหมูย่างกับข้าวเหนียวสี่ห่อ เป๊ปซี่สองขวดจ้ะป้า" "จ้ะ ไปนั่งรอเลยหนู" "โอเคค่ะ" หลังจากสั่งอาหารเสร็จ น้ำก็เดินกลับมานั่งที่โต๊ะกับเจ๊ปู ชายร่างใหญ่ที่มีรูปร่างกำยำ กล้ามเนื้อแน่นตั้งแต่หัวจดเท้า จนมองเผินๆ คล้ายคิงคองในร่างคน แต่ถึงรูปร่างจะใหญ่โตและดูแข็งแรงแค่ไหน ท่าทาง น้ำเสียง และจริตของเจ๊ปูกลับมีความเป็นสาวเต็มตัว จนคนที่รู้จักสนิทสนมต่างก็รู้ว่าเจ้าตัวเป็นเพื่อนสาวสายฮาของน้ำ สำหรับน้ำแล้ว เจ๊ปูคือเพื่อนสนิทที่คุยกันได้ทุกเรื่อง ตั้งแต่เรื่องงาน เรื่องชีวิต ไปจนถึงเรื่องผัวๆ เมียๆ ที่อีกฝ่ายชอบหยิบมาแซวจนน้ำต้องคอยห้ามอยู่บ่อยๆ "ไงหล่อน! ได้ข่าวว่าได้ผัวรวยล้นฟ้าล้นสวรรค์" "ล้นความหื่นล่ะสิเจ้ พูดก็พูดเถอะ ผู้ชายมันหื่นทุกยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยเหรอ?" น้ำเอียงคอถามด้วยสีหน้าสงสัยจริงจัง พร้อมขมวดคิ้วคิดตามคำถามของตัวเอง "ถามฉันแบบนี้ คงโดนผัวจัดหนักมาละสิ" เจ๊ปูขยับต

“ฉันไม่เลือกสักข้อ เพราะฉันไม่ได้ทำอะไรผิด” น้ำพูดจบก็เดินไปจ่ายเงิน ก่อนจะกลับมาที่รถด้วยอารมณ์หงุดหงิดเธอต้องรีบไปโรงพยาบาลเพราะเจ๊ปูยังรออยู่ที่นั่น แต่ยังไม่ทันเปิดประตูรถ เสียงทุ้มจากด้านหลังก็ดังขึ้น “ออกมากินข้าวกับผู้ชายสองต่อสองแบบนี้ ยังไม่เรียกว่าผิดอีก?” น้ำหยุดมือแล้วหันกลับไปมองวายุทันที “จะผิดได้ยังไง ในเมื่อเจ๊ปูเขาเป็นกะเทย เขาเป็นรุ่นพี่ฉัน เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน ไม่เชื่อก็ไปถามชบาดู ชบาก็รู้จักเจ๊ปู” เธอเว้นช่วงไปนิดหนึ่ง ก่อนนึกอะไรขึ้นมาได้ “อ๋อ! แล้วเจ๊เขามีผัวแล้วด้วย ฉันคงไม่เอาเมียชาวบ้านมาทำผัวตัวเองหรอก ไอ้บ้า!” น้ำขึ้นเสียงใส่เขาจนคนแถวนั้นหันมามอง วายุกลับไม่ได้ตอบโต้ เขาเพียงมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตานิ่งๆ “เวลาจะทำอะไร นายหัดคิดก่อนบ้าง แล้วก็ถามคนอื่นเขาก่อน ไม่ใช่เห็นอะไรนิดหน่อยก็เอาไปคิดเองหมด การถามก่อนมันไม่ได้ทำให้นายตายเร็วหรอกนะ วายุ” “…” “เงียบแบบนี้ แปลว่าเถียงไม่ออกใช่ไหม?” วายุยังคงไม่ตอบแทนที่จะเถียง เขากลับเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้ารถ “คุณจะไปไหน?” “ฉันจะไปหาเจ๊ปูที่โรงพยาบาล หลบไป” น้ำเปิดประตูรถ แต่ยังไม่

วายุมองท่าทางนั้นเงียบ ๆ น้ำเป็นคนขี้สงสัยกว่าที่เจ้าตัวคิดเสียอีก เธอหันซ้าย หันขวา มองทุกอย่างรอบตัวราวกับเด็กที่เพิ่งเข้ามาในสถานที่แปลกใหม่ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เจ้าตัวก็เคยใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศ และน่าจะคุ้นเคยกับสถานบันเทิงมากกว่าเขาเสียด้วยซ้ำ แต่สำหรับประเทศไทย น้ำแทบไม่ได้ออกเที่ยวกลางคืนเท่าไร เรื่องแบบนี้...วายุรู้ดี เพราะเขาไม่ได้ปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้คลาดสายตาไปง่าย ๆ อยู่แล้ว เรียกว่าตามติดทุกฝีก้าวก็ยังได้ “สวัสดีครับคุณวายุ” เสียงของลูกน้องดังขึ้นจากด้านหน้า “พวกเด็ก ๆ รออยู่ด้านในแล้วครับ” “อืม” วายุพยักหน้ารับสั้น ๆ ก่อนก้าวขายาวเดินเข้าไปด้านในทันที ทิ้งให้น้ำเดินตามหลังด้วยสีหน้าขมวดมุ่น ชายหนุ่มไม่ได้หันกลับไปมองในทันที แต่เพียงไม่กี่ก้าว เขาก็เหลือบมองผ่านหางตา แล้วก็ต้องกลั้นยิ้ม หญิงสาวกำลังทำหน้าราวกับคนกำลังคิดบัญชีใครสักคนอยู่ในใจ ปากขยับยุกยิกโดยไม่มีเสียงหลุดออกมาแม้แต่นิดเดียว แต่สำหรับวายุ แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว เขาเดาได้ไม่ยากว่าเธอกำลังคิดอะไร ‘รีบแบบนี้ น่าจะมีพวกอีหนูมาแหกขารอให้เสียบล่ะสิ’ มุมปากของชายหนุ่มกระตุกขึ้น หึงหรือ? น่าสนใจด

"เหม่... พูดมาซะยาวเหยียดยันชาติชั่ว ที่แท้คุณก็แค่งอนผมเรื่องเมื่อเช้า" "ฉันไม่ได้งอน! มีเหตุผลอะไรที่ฉันต้องงอนนายด้วย" น้ำปฏิเสธเสียงแข็งแบบลนลาน ดวงตาคู่สวยเลิ่กลั่กเหมือนเด็กที่ถูกจับได้ว่าโกหก "นั่นสินะ... คุณมีเหตุผลอะไรต้องงอน นอกเสียจาก..." วายุเว้นช่วงคำพูดพลางใช้นิ้วชี้เรียวเขี่ยริมฝีปากบางเบาๆ แล้วยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับผิวแก้มของเธอ "คุณเริ่มหลงรักผมแล้ว... ใช่ไหมล่ะครับคุณน้ำ?" "__" หญิงสาวเม้มปากแน่น ความเงียบกลายเป็นคำตอบที่ทำให้ชายหนุ่มจุดยิ้มร้ายเหนือกว่า "แค่บอกว่างอนเรื่องเมื่อเช้าก็จบ ผมจะได้ง้อ... ไม่ใช่มาตะคอกเสียงใส่ผัวแบบนี้ มันดูไม่น่ารักเลยรู้ไหม? แต่ถ้าคุณชอบแบบฮาร์ดคอร์... ผมก็จัดให้ได้ ถ้าชอบสไตล์นั้น" "พูดบ้าอะไรของนาย! ฉะ...ฉันไม่ได้.. อื้อ!" ริมฝีปากเรียวบางถูกปิดลงด้วยจูบหนักหน่วงจากคนร่างสูง วายุไม่คิดจะฟังคำแก้ตัวไร้สาระให้เสียเวลา กำปั้นเล็กๆ ของน้ำรบระทุบลงบนอกแกร่งซ้ำๆ เพื่อหวังให้เขาถอนจูบ แต่กลับยิ่งกระตุ้นความกระหายในตัวชายหนุ่มให้พลุ่งพล่านขึ้นไปอีก "อืม... ทุบอีกสิ ทุบแรงๆเวลาลงโทษผมจะได้กระแทกคืนให้แรงกว่าน