บททั้งหมดของ The silver patriarch's control ปรารถนาแนบเนื้อ: บทที่ 21 - บทที่ 30

อเล็กซานเดอร์อุ้มร่างอรชรที่ยังคงหอบสะท้านและเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำรัก ให้นอนหงายลงบนแท่นหินเย็นเฉียบ ขาเรียวถูกตรึงไว้ในพันธนาการท่วงท่าแบะอ้า เปิดเปลือยกลีบบวมแดง ฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำกามให้ประจักษ์แก่สายตาทุกคู่ ตั้งแต่วันแรกที่โรสยอมจำนนและปฏิบัติหน้าที่อย่างว่างนอนสอนง่าย อาการเลือดคลั่งที่เคยแผดเผาคนในตระกูลก็ไม่เคยกำเริบขึ้นอีกเลย ทุกคนในตระกูลโซโลคอฟกลับมามีชีวิตปกติสุขและทรงพลังอย่างยอดเยี่ยม ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นเพราะหยาดไอบริสุทธิ์ที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเธอนั่นเองบรรยากาศในโถงใต้ดินอบอวลไปด้วยความกระหายใคร่ บุรุษนับสิบต่างพากันส่งเสียงฮือฮาด้วยความเร่าร้อน สายตาคมกริบหลายคู่จดจ้องมองกลีบฉ่ำเยิ้มของเธอราวกับจะกลืนกิน“ให้ตายเถอะ... แค่มองก็แทบจะคลั่งตายแล้ว” เสียงทุ้มต่ำของชายคนหนึ่งในตระกูลเอ่ยพึมพำออกมาด้วยความลุ่มหลง “ผิวขาวๆ กับกลีบฉ่ำๆ ที่อ้าค้างอยู่ตรงนั้น... ถ้าได้เย่อสักครั้ง ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไรก็ยอม”“นั่นสิ อาการเลือดคลั่งในตัวฉันหายเป็นปลิดทิ้งก็เพราะเธอนี่แหละ” อีกคนสมทบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า มือหนายิ่งเร่งจังหวะสาวรูดแก่นกายของตนเองเร็วขึ้นตามแรงกระสันที่พุ่งพล่าน “มองเธอ

สัมผัสลูบไล้เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความจาบจ้วงและเร่าร้อน ค่อยๆ กลืนกินความหวาดกลัวทั้งหมดของโรสให้จมดิ่งลงสู่ความลุ่มหลงและยอมจำนนต่ออ้อมกอดอันมืดมิดนี้อย่างถอนตัวไม่ขึ้นร่างบางสะอึกสะอื้นซบอยู่กับอกแกร่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาด้วยดวงตาคู่สวยที่ยังคงคลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำตา เสียงหวานเอ่ยอู้อี้"คุณลุงคะ... ที่จริงแล้ววันนี้... หนูอยากไปซื้อชุดชั้นในใหม่ค่ะ... ของที่ใส่อยู่มันไม่พอดีตัว" โรสเอ่ยเสียงเบาหวิว กลัวว่าเขาจะปฏิเสธ "วันนี้ไปเป็นเพื่อนหนูหน่อยได้ไหมคะ... นะคะ"อเล็กซานเดอร์ก้มมองเด็กสาวในอ้อมกอด ดวงตาคมกริบฉายแววขบขันแกมเอ็นดูกับความต้องการอันแสนเรียบง่ายแต่ไร้เดียงสาของเธอ ผู้นำตระกูลหลุดหัวเราะต่ำๆ ในลำคออย่างอารมณ์ดี ก่อนจะก้มลงจูบหน้าผากมนเบาๆ อย่างตามใจ"หืม... เรื่องแค่นี้เอง อยากได้อะไรล่ะ ทำไมฉันจะพาไปไม่ได้" อเล็กซานเดอร์เอ่ยรับคำอย่างง่ายดาย ก่อนจะสั่งให้คนเตรียมรถหรูประจำตำแหน่งเพื่อพาภาชนะโปรดออกไปช้อปปิ้งตามใจปราถนาไม่นานนัก รถยนต์คันหรูก็เคลื่อนมาจอดสนิทหน้าบูติกชุดชั้นในชั้นสูงใจกลางเมือง ภายในร้านตกแต่งอย่างหรูหราประดับด้วยโคมระย้าคริสตัลและกลิ่นหอมเย้

เธอถูกมัดกล้ามแข็งแกร่งพันธนาการแน่นหนา ร่างกำยำกอบกุมเต้าทั้งสองข้างไว้ในอุ้งมือ ดึงรั้งชุดบันนี่เกิร์ลให้ถลกลง สองเต้าดีดเด้ง เขาบีบคลึงหัวนมสีชมพูหวานอย่างเผ็ดร้อนจนมันชูชันแข็งเขม็ง ร่างบางพยายามกลั้นเสียงไว้เพราะมือร้อนผ่าวกำลังลูบคลำเต้านมชูช่ออยู่ ทั้งบีบทั้งคลึง คุณลุงถลกเสื้อของเธอขึ้น เขี่ยนิ้วหยอกเย้าปลายอกสีชมพูและลูบต้นขาด้านในของเธอซ้ำไปซ้ำมาอย่างกลัดมัน สัมผัสร้อนแรงดิบเถื่อนกำลังปลุกเร้าอารมณ์กระเจิดกระเจิง“อ๊ะ อ๊า... อ๊า...”ท่อนเอ็นใหญ่ยาวกำลังถูไถต้นขานวลเนียน สัมผัสถูกกลีบอ่อนไหวซ้ำไปซ้ำมา ยั่วเย้าทรมานจนร่างบางหอบกระเส่า แขนขาหมดแรงยืนแทบไม่ไหว“อ...อา อย่า อย่าสิคะ”“หื้มม? เธอบอกให้ฉันหยุด? โรส…อย่าปากแข็งนักเลย ลองมองกระจกดูสิ…ยังกล้ามาบอกฉันว่าไม่ต้องการหรือ?”ที่เบื้องหน้ากระจกบานใหญ่ ร่างบางกำลังอยู่ในท่าโก้งโค้งโดยที่มีท่อนลึงค์บดเบียดสะโพกอย่างหิวกระหาย มันแข็งเครียดและร้อนเป็นไฟ เสียดสีและพยายามดุนดันกระแทกกระทั้น คุณลุงแหวกเป้าชุดบันนี่เกิร์ลให้เบี่ยงไปข้างๆ เปิดทางให้ลิ้นไม่นานนักเธอก็ร้องครางซี้ดซ้าดเมื่อโดนลิ้นแยงรูรักจนน้ำเยิ้ม เร่งนิ้วติ้วร่องรัวแ

บทส่งท้ายแสงเทียนสลัวทอประกายอบอุ่นอาบไล้ไปทั่วห้องนอนหรูหรา บรรยากาศยามค่ำคืนเต็มไปด้วยความเงียบสงบและกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ โรสเอนกายซบอยู่แนบอกแกร่งของอเล็กซานเดอร์ มือเรียวบางลูบไล้แผงอกของเขาแผ่วเบา ขณะที่ดวงตากลมโตมองสบเข้ากับนัยน์ตาคมกริบที่มักจะเต็มไปด้วยความเยือกเย็น แต่วันนี้กลับทอประกายอ่อนโยนยามที่มองมาที่เธอ"คุณลุงคะ..." โรสเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา ริมฝีปากนุ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจสารภาพความในใจ "ในตอนแรก... หนูเคยคิดที่จะหนีไปให้พ้นจากที่นี่ เคยกลัวและไม่อยากยอมรับ..."อเล็กซานเดอร์นิ่งฟัง สีหน้าของเขาไม่ได้เปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยวอย่างที่เธอเคยหวาดกลัว เขากลับกระชับวงแขนโอบกอดร่างบางให้แน่นขึ้น พร้อมกับฟังเสียงหัวใจของเธออย่างใจเย็น“ทำไมถึงเปลี่ยนใจล่ะ"เพราะตอนนี้... หนูรู้แล้วค่ะ..." โรสเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาคู่สวยแวววาว "ไม่ว่าโลกภายนอกจะกว้างใหญ่หรือดีแค่ไหน ก็ไม่มีที่ไหนที่ปลอดภัยและอบอุ่นเท่าอ้อมกอดของคุณลุงอีกแล้ว... ขอบคุณนะคะที่คอยปกป้อง ดูแล และมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้หนู คุณลุงทำให้หนูรู้ว่าหนูเป็นคนสำคัญที่สุดของคุณลุง..."ถ้อยคำสารภาพที่ออกมาจ

“…เธอไม่ถามหรือ” เขากระซิบเสียงต่ำแผ่ว ว ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ชิดริมฝีปากของเธอ“ถามอะไรหรือคะ”โรสทวนคำด้วยความงุนงงเล็กน้อย ก่อนที่ดวงตากลมโตจะไหววับเมื่อนึกขึ้นได้ว่า หากเธอไม่ใช่ภาชนะที่มีประโยชน์ต่ออาการเลือดคลั่งของตระกูลโซโลคอฟอีกต่อไป วันหนึ่งความสัมพันธ์นี้จะจบลงอย่างไร“หนูรักษาภาวะเลือดคลั่งได้ผลแล้วหรือคะ”“ไม่ใช่ ‘รักษา’ เธอแค่ช่วย ‘บรรเทา’”“แล้วทำอย่างไรภาวะเลือดคลั่งถึงจะหายไปตลอดกาล”“ตราบใดที่โซโลคอฟยังคงมีเสี้ยวเลือดของแวมไพร์ไหลเวียน ภาวะเลือดคลั่งก็จะยังคงมีอยู่ แต่ก็มีคำเล่าโบราณเกี่ยวกับพลังของสายเลือดพระแม่ผู้บริสุทธิ์ แต่ก็ยังไม่มีผู้ใดไขปริศนาได้ ภาชนะรุ่นแล้วรุ่นเล่ารับใช้โซโลคอฟจนหมดสภาพ ก็ไม่ปรากฎวี่แววปาฏิหาริย์เลยสักครั้ง”“จนหมดสภาพ...” เธอทวนคำเลื่อนลอย “ภาชนะหมดสภาพแล้วจะเป็นอย่างไรต่อไปคะ”“วางใจเถอะ”โรสนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ความรู้สึกหวาดหวั่นลึกๆ พลันแล่นริ้วขึ้นมาในอก ก่อนที่เธอจะตัดสินใจขยับกายเข้าไปสวมกอดร่างแกร่งเอาไว้แน่น แนบแก้มเนียนลงกับแผงอกกว้างที่สะท้อนจังหวะการเต้นของหัวใจอันหนักแน่น"หนูขอแค่ให้คุณลุงสัญญา..." เสียงหวานเอ่ยสั่นพร่าเจื