บทส่งท้าย 2 [จบภาค]

“…เธอไม่ถามหรือ” เขากระซิบเสียงต่ำแผ่ว ว ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ชิดริมฝีปากของเธอ

“ถามอะไรหรือคะ”

โรสทวนคำด้วยความงุนงงเล็กน้อย ก่อนที่ดวงตากลมโตจะไหววับเมื่อนึกขึ้นได้ว่า หากเธอไม่ใช่ภาชนะที่มีประโยชน์ต่ออาการเลือดคลั่งของตระกูลโซโลคอฟอีกต่อไป วันหนึ่งความสัมพันธ์นี้จะจบลงอย่างไร

“หนูรักษาภาวะเลือดคลั่งได้ผลแล้วหรือคะ”

“ไม่ใช่ ‘รักษา’ เธอแค่ช่วย ‘บรรเทา’”

“แล้วทำอย่างไรภาวะเลือดคลั่งถึงจะหายไปตลอดกาล”

“ตราบใดที่โซโลคอฟยังคงมีเสี้ยวเลือดของแวมไพร์ไหลเวียน ภาวะเลือดคลั่งก็จะยังคงมีอยู่ แต่ก็มีคำเล่าโบราณเกี่ยวกับพลังของสายเลือดพระแม่ผู้บริสุทธิ์ แต่ก็ยังไม่มีผู้ใดไขปริศนาได้ ภาชนะรุ่นแล้วรุ่นเล่ารับใช้โซโลคอฟจนหมดสภาพ ก็ไม่ปรากฎวี่แววปาฏิหาริย์เลยสักครั้ง”

“จนหมดสภาพ...” เธอทวนคำเลื่อนลอย “ภาชนะหมดสภาพแล้วจะเป็นอย่างไรต่อไปคะ”

“วางใจเถอะ”

โรสนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ความรู้สึกหวาดหวั่นลึกๆ พลันแล่นริ้วขึ้นมาในอก ก่อนที่เธอจะตัดสินใจขยับกายเข้าไปสวมกอดร่างแกร่งเอาไว้แน่น แนบแก้มเนียนลงกับแผงอกกว้างที่สะท้อนจังหวะการเต้นของหัวใจอันหนักแน่น

"หนูขอแค่ให้คุณลุงสัญญา..." เสียงหวานเอ่ยสั่นพร่าเจือเว้าวอน "ว่าเมื่อใดที่หนูไม่จำเป็นจะต้องเป็นภาชนะให้คุณลุงแล้ว... หนูจะขออยู่ที่นี่กับคุณลุงต่อไปได้มั้ยคะ และ... อย่ามอบหนูให้เป็นภาชนะของชายอื่นเลยนะ หนูจะอยู่อย่างเจียมตัว คอยช่วยงานคุณลุงทุกอย่าง... ขอแค่ได้อยู่ข้างๆ คุณลุงก็พอค่ะ"

คำขอร้องที่เต็มไปด้วยความเยื่อใยและความภักดีอย่างบริสุทธิ์ใจ ทำให้อเล็กซานเดอร์ชะงักงันไป ดวงตาคมกริบฉายแววไหวระริกด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าผู้ใดจะคาดคิด

เขานิ่งงันไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะรวบร่างบอบบางเข้ามาสวมกอดตอบแนบแน่นจนแทบหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน อ้อมแขนที่ทรงพลังโอบอุ้มและปกป้องเธอไว้ราวกับเธอกลัวเธอจะหายลับไปในอากาศ

"เด็กโง่..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดขมับของเธอด้วยความรักและความหลงใหลที่พรั่งพรูจนล้นปรี่ "ตราบชั่วชีวิตของฉัน... ฉันจะไม่มีวันปล่อยเธอไปจากฉันอย่างเด็ดขาด เธอคือของฉัน... เป็นของโซโลคอฟคนนี้แต่เพียงผู้เดียว ตลอดไป"

แสงเงินแสงทองของรุ่งอรุณวันใหม่เริ่มทาบบนขอบฟ้า ความเงียบสงบเข้าปกคลุมทั่วคฤหาสน์โซโลคอฟ อเล็กซานเดอร์ยังคงนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงกว้าง ลมหายใจสม่ำเสมอสะท้อนถึงความไว้วางใจอย่างแท้จริงแล้ว

ทว่าร่างบางที่นอนซบอยู่ข้างกายก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างตื่นตัว แววตาแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชา แข็งกระด้าง และเต็มไปด้วยความชิงชังอย่างถึงที่สุด

ใครจะไปมีใจให้คนที่ขืนใจและกักขังเธอได้ลง! ไอ้ตระกูลโรคจิต!

ที่ผ่านมาทั้งหมด มันเป็นเพียงละครฉากใหญ่ที่เธอหลอกล่อเพื่อซื้อเวลาเท่านั้น

โรสค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบเชียบที่สุด เธอก้าวเท้าลงบนพื้นเย็นเฉียบอย่างรวดเร็ว กวาดสายตามองไปรอบห้องเพื่อหยิบข้าวของจำเป็นที่แอบซ่อนไว้

เธอหยิบชุดทะมัดทะแมงมาสวมอย่างเร่งรีบ เมื่อจัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อย โรสก็พุ่งตรงไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่เชื่อมต่อกับระเบียงด้านนอก เธอผลักบานกระจกออกอย่างระมัดระวัง สายลมยามเช้ามืดพัดปะทะใบหน้า ทิวทัศน์ภายนอกคฤหาสน์ที่ไร้ซึ่งเงาผู้คุมและอิสระที่เธอรอคอยอยู่แค่เอื้อม

โรสสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้า ก่อนจะปีนข้ามขอบหน้าต่าง โดยไม่คิดจะหันกลับมามองอีกเลยแม้แต่นิดเดียว

ร่างบางย่องเงียบออกจากหน้าต่างคฤหาสน์โซโลคอฟด้วยหัวใจที่เต้นระรัว รองเท้าผ้าใบสัมผัสกับพื้นหญ้าเย็นเฉียบยามเช้ามืด เธอก้าววิ่งพ้นเขตประตูเหล็กดัดอันโอ่อ่าออกมาได้ด้วยความโล่งอก อิสระที่เธอเฝ้ารออยู่แค่เอื้อมมือ

สำเร็จแล้ว...

หมับ!

ยังไม่ทันที่เธอจะได้ก้าวเดินไปไกล มือหนาอันทรงพลังก็พุ่งเข้าคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวของเธอจากด้านหลังอย่างกะทันหัน แรงกระชากมหาศาลดึงรั้งร่างของเธอจนลอยหวือถอยหลังกลับไปปะทะเข้ากับแผงอกแข็งแกร่งของใครบางคนอย่างแรง

"อื้อ! ปล่อยนะ!" โรสตื่นตระหนกสุดขีด เธอสะบัดตัวดิ้นรนสุดชีวิต มือเล็กระดมทุบตีและพยายามแกะมือที่พันธนาการเธอไว้ แต่ยิ่งดิ้น แขนแกร่งนั้นก็ยิ่งรัดแน่นราวกับงูรัดเหยื่อ

"จะรีบไปไหนล่ะ... ภาชนะตัวน้อย? จะไปทั้งที ไม่ร่ำลาพ่อเลี้ยงอย่างฉันหน่อยรึ”

เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความเจ้าเล่ห์และกระหายใคร่ดังกระซิบอยู่ข้างใบหู พร้อมกับลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอจนเธอขนลุกซู่ โรสเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนหัวใจแทบหยุดเต้น เมื่อแสงสลัวยามเช้ามืดเผยให้เห็นใบหน้าคมคายดุร้ายและรอยยิ้มเย้ยหยันอันเป็นเอกลักษณ์

"คุณดิ... ดิมิทรี?!" โรสอุทานชื่อนั้นออกมาด้วยความหวาดผวา ขั้นกว่าของความตกใจคือความสิ้นหวัง เขาคือผู้โหดเหี้ยมที่สุดในตระกูลผู้ชายที่เธอไม่ชอบยิ่งกว่าอเล็กซานเดอร์หลายเท่า!

"ตกใจอะไรกัน หรือคิดว่าโซโลคอฟจะปล่อยให้เธอหนีไปได้ง่ายๆ งั้นเหรอ หึ... โง่เง่าสิ้นดี"

“ปล่อย... ปล่อยหนูไปเถอะค่ะ หนูไม่อยากอยู่ที่นี่”

“ฉันก็เห็นเธอเอากับพี่ชายฉันแบบโคตรมีความสุขดีไม่ใช่หรือ” ดิมิทรีหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน ดวงตาดิบเถื่อนกวาดมองเรือนร่างสั่นเทาของเธอด้วยความกระหาย "แสดงว่าเธอเบื่อลีลาของตาแก่นั่นแล้วสินะ ในเมื่อเธอแอบหนีออกมาเองแบบนี้... ฉันคงต้องรับภาชนะชิ้นนี้ไปใช้แทนพี่ชายเสียหน่อยแล้วล่ะ"

"ไม่นะ! ปล่อย อื้อออ!"

โรสพยายามจะร้องขอความช่วยเหลือ แต่ยังไม่ทันที่เสียงของเธอจะหลุดรอดจากลำคอ ฝ่ามือหนาหยาบกร้านก็ประกบเข้าที่ปากและจมูกของเธออย่างรวดเร็ว พร้อมกับผ้าเช็ดหน้าที่ชุ่มโชกไปด้วยสารเคมีฤทธิ์รุนแรงที่ถูกกดทับลงมา

“อื้อออ...”

กลิ่นฉุนกึกพุ่งเข้าจมูกอย่างจัง โรสพยายามกลั้นหายใจและดิ้นรนสุดกำลัง ขาเรียวตะกุยพื้นดินสะเปะสะปะเพื่อหนีจากความมืดมิดที่กำลังคืบคลานเข้ามา ทว่ายิ่งเธอสูดดม สติสัมปชัญญะที่เคยตื่นตัวก็ยิ่งหมดเรี่ยวแรง

ภาพตรงหน้าเริ่มบิดเบี้ยวและหมุนเคว้ง เสียงหัวเราะเยาะของดิมิทรีดังแว่วอยู่ไกลออกไปเรื่อยๆ ราวกับมาจากก้นบึ้งของเหวลึก เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ ปิดลงอย่างหมดทางสู้ ร่างกายอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรงดิ่งวูบลงสู่อ้อมกอดของอสูรร้าย ก่อนที่สติทั้งหมดจะดับวูบและจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดอันไร้ก้นบึ้งอย่างสมบูรณ์

จบภาค

ตามต่อได้ที่ภาค “บัญชาสวาทพ่อเลี้ยง The dark financier’s outlet นะคะ