جميع فصول : الفصل -الفصل 20

"เจ็บสิดี... จะได้จำใส่สมองไว้ว่าร่างกายนี้มันเป็นของฉัน!"มัจจุราชร้ายไม่ฟังเสียงคัดค้านใดๆ เขาจัดการเกี่ยวปราการชิ้นสุดท้ายของเธอออกโยนทิ้งไปอย่างไม่ไยดี ก่อนจะปลดตะขอกางเกงของตัวเอง เกลวลินเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก พยายามดิ้นรนหนีสุดชีวิต แต่ก็ถูกท่อนแขนล่ำล็อกสะโพกไว้แน่นชายหนุ่มสอดแทรกตัวตนเข้าไปในช่องทางรักที่ยังคงบอบช้ำอย่างดุดัน"กรี๊ดดดด! เจ็บ! เอาออกไปนะคนเลว! ฮือออ"หญิงสาวหวีดร้องลั่นห้อง ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจนถึงสมองราวกับร่างกายถูกฉีกขาด เกลวลินจิกเล็บลงบนหลังมือของเขาที่ตรึงข้อมือเธอไว้เพื่อระบายความเจ็บปวดบดินทร์ขบกรามแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความคับแค้นใจผสมผสานกับความปรารถนาที่รุนแรงทำให้เขาขยับสะโพกขับเคลื่อนจังหวะรักอย่างเอาแต่ใจ ไม่มีการเล้าโลม ไม่มีความอ่อนโยน มีเพียงแรงอารมณ์ดิบเถื่อนที่กระหน่ำซัดร่างบอบบางบนโต๊ะทำงานซ้ำแล้วซ้ำเล่าเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องห้องทำงานสีเทา แข่งกับเสียงสะอื้นไห้ของคนที่ถูกกระทำ เกลวลินรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะตาย ความเจ็บปวดในตอนแรกเริ่มถูกแทนที่ด้วยความชาชินและไฟสวาทที่เขาจงใจยัดเยียดให้ แม้สมองจะสั่งให้เกลียดชังและขัดขื

บดินทร์เดินเข้ามาหา มือหนาเชยคางมนขึ้นมาบังคับให้สบตา ดวงตาคมกริบจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตราวกับจะค้นหาความผิดปกติ"ฉันไม่อยู่ ห้ามออกไปเพ่นพ่านที่ไหน ห้ามติดต่อกับไอ้หน้าจืดนั่นหรือผู้ชายคนไหนทั้งนั้น ถ้าฉันกลับมาแล้ว รู้ว่าเธอขัดคำสั่ง... เธอคงรู้ใช่ไหมว่าจะโดนอะไร""เกลทราบค่ะ เกลจะไม่ออกไปไหน" เธอกัดฟันรับคำ"ดี... เป็นเด็กดี รอฉันกลับมา"ชายหนุ่มประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากมนเบาๆ เป็นการทิ้งท้าย การกระทำที่ดูเหมือนจะอ่อนโยนแต่กลับแฝงไปด้วยการแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเด็ดขาด ก่อนที่เขาจะหมุนตัวเดินลากกระเป๋าออกจากห้องไป โดยมีลูกน้องคนสนิทมารอรับที่หน้าประตูเพนต์เฮาส์ทันทีที่ประตูบานใหญ่ปิดล็อคลง เกลวลินทรุดตัวลงนั่งกับพื้น สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติ... ถึงเวลาแล้ว!หญิงสาวผุดลุกขึ้นวิ่งเข้าไปในห้องนอนเล็กของตัวเอง เธอหยิบกระเป๋าเดินทางใบเก่าที่ติดตัวมาตั้งแต่วันแรกออกมา จัดการยัดเสื้อผ้าชุดเดิมๆ ของเธอลงไปเพียงไม่กี่ชุด ส่วนเสื้อผ้าแบรนด์เนม เครื่องประดับ หรือแม้แต่โทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ที่บดินทร์ซื้อให้ เธอวางทิ้งไว้บนเตียงทั้งหมด เธอจะไม่เอาสิ่งของใดๆ ที่มาจากเงิน

ชั้นบนสุดของโรงแรมเงียบสงัดไร้ผู้คน สมกับเป็นชั้น VIP ที่มีห้องพักเพียงไม่กี่ห้อง เกลวลินเข็นรถอุปกรณ์ทำความสะอาดมาหยุดที่หน้าห้อง VIP 3 หญิงสาวปาดเหงื่อที่ซึมตามกรอบหน้าด้วยความเหนื่อยล้า อาการคลื่นไส้ตีตื้นขึ้นมาอีกระลอกจนเธอต้องหยิบยาดมขึ้นมาสูดอัดเข้าปอดลึกๆ"อดทนหน่อยนะลูก เสร็จห้องนี้แม่ก็จะได้พักแล้ว" เธอพึมพำกับตัวเอง มือเล็กแตะคีย์การ์ดและผลักประตูไม้บานใหญ่เข้าไป ภายในห้อง VIP กว้างขวางและตกแต่งอย่างหรูหรา แสงไฟสลัวจากโคมไฟระย้าให้ความรู้สึกโรแมนติกและเป็นส่วนตัว เกลวลินไม่ได้เอะใจถึงความผิดปกติใดๆ เธอเดินไปเปิดม่านให้แสงจันทร์สาดส่องเข้ามา ก่อนจะลงมือเก็บกวาดเศษขยะและเริ่มเปลี่ยนผ้าปูที่นอนอย่างขะมักเขม้นทว่า... ในขณะที่เธอกำลังหันหลังง่วนอยู่กับการจัดหมอนบนเตียงคิงไซส์ เสียงปลดล็อกประตูอิเล็กทรอนิกส์ก็ดังขึ้น 'ติ๊ด... แกร๊ก' เกลวลินสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองที่ประตู คิดว่าเป็นพนักงานคนอื่นหรือป้าลิงจงที่อาจจะตามมาช่วย แต่ร่างที่ก้าวเข้ามาและกดล็อกประตูด้านในอย่างแน่นหนา กลับทำให้ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด!"ผะ... ผู้จัดการ! เข้ามาทำไมคะ! ที่นี่มีแต่พ

ณ บริเวณโถงทางเดินชั้นบนสุดของโรงแรมระดับสามดาวใจกลางเมืองสุราษฎร์ธานี บรรยากาศเงียบสงัดไร้ซึ่งผู้คนพลุกพล่านเนื่องจากเป็นโซนห้องพักแบบ VIP ร่างสูงโปร่งของ ‘ภูธเนศ’ ในชุดเสื้อเชิ้ตฮาวายสีเข้มปลดกระดุมบนรับกับกางเกงสแล็คสีครีม กำลังเดินทอดน่องมาตามทางเดินที่ปูด้วยพรมสีแดงเข้ม ชายหนุ่มเพิ่งกลับจากการเจรจาธุรกิจกับซัพพลายเออร์รายใหญ่เพื่อสั่งซื้อวัสดุตกแต่งรีสอร์ตเฟสใหม่บนเกาะพะงันของเขา และเขาเลือกที่จะเช่าห้องพัก VIP ของโรงแรมแห่งนี้เพื่อพักผ่อนก่อนจะเดินทางกลับเกาะในวันพรุ่งนี้เขาเดินล้วงมือซ้ายเข้ากระเป๋ากางเกง ส่วนมือขวาถือคีย์การ์ดห้องพัก พลางทอดถอนใจเมื่อนึกถึงบทสนทนากับ ‘บดินทร์’ พี่ชายร่วมสายเลือดที่กรุงเทพฯ เมื่อหลายวันก่อน แววตาของพี่ชายเขาดูแข็งกร้าวและเย็นชาอย่างเห็นได้ชัดเมื่อพูดถึง ‘เด็กขัดดอก’ คนนั้น แม้ภูธเนศจะเป็นคนอารมณ์ดีและมองโลกในแง่บวกเสมอ แต่สัญชาตญาณบางอย่างบอกเขาว่า บดินทร์กำลังเอาความโกรธแค้นไปลงกับผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ไม่มีทางสู้ ซึ่งเขาเองก็ไม่เห็นด้วยนักกับวิธีการป่าเถื่อนแบบนั้น“หวังว่าพี่ดินคงไม่ทำอะไรรุนแรงจนเกินกว่าเหตุหรอกนะ” ภูธเนศพึมพำกับตัวเองเบาๆท

"ลูก... ลูกของเกล..." หญิงสาวละล่ำละลัก เสียงแหบพร่า น้ำตาเอ่อล้นขึ้นมาที่หน่วยตาทันทีภูธเนศรีบวางแท็บเล็ตและลุกขึ้นเดินมาที่ข้างเตียง เขาจับมือเล็กที่กำลังไขว่คว้าหาบางสิ่งบางอย่างไว้แน่น "ใจเย็นๆ นะครับคุณ คุณปลอดภัยแล้ว ตอนนี้คุณอยู่โรงพยาบาล"เกลวลินหันมองใบหน้าของชายแปลกหน้าที่แสนอบอุ่นตรงหน้า แววตาของเขาดูคุ้นเคยอย่างประหลาด แต่ความรู้สึกสูญเสียมันมีมากกว่า เธอส่ายหน้าไปมา น้ำตาไหลพราก "แล้วลูกล่ะคะ... ลูกของเกลยังอยู่ไหม เขาปลอดภัยไหม"ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักฟื้น ภูธเนศมีสีหน้าสลดลง เขากระชับมือเล็กในมือแน่นขึ้น พยายามถ่ายทอดกำลังใจทั้งหมดที่มีให้เธอ "ผมเสียใจด้วยครับ... หมอบอกว่าคุณตกเลือดมาก ร่างกายอ่อนแอ... เราช่วยเด็กไว้ไม่ได้ครับ"คำตอบนั้นเปรียบเสมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจ เกลวลินเบิกตากว้าง หญิงสาวปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น เธอพลิกตัวตะแคงข้าง คู้เข่าเข้าหาตัว ร้องไห้สะอึกสะอื้นปานจะขาดใจ ความหวังเดียวในชีวิตที่ช่วยหล่อเลี้ยงให้เธอมีแรงก้าวเดินต่อไปถูกทำลายลงอย่างไม่มีวันหวนกลับภูธเนศทำได้เพียงยืนมองด้วยความสงสารจับใจ เขาไม่ได้พูดคำปลอบโยนใดๆ ออกมา เพราะรู้ดีว่าไม่มีค