All Chapters of เด็กเลี้ยงของนายหังบดินทร์: Chapter 1 - Chapter 10

พนักงานคีย์รายการผ่านแท็บเล็ต “ฉันว่าเอาข้าวหน้าอูหนิ ดีกว่า ขออูหนิแบบพิเศษเลยนะ แล้วก็สลัดเห็นย่างและซุปสาหร่ายวากาแหมะ”เขาสั่งให้เธอแทน จะด้วยความใจดีหรือรำคาญก็แล้วแต่ แต่ที่เธอเห็นผ่านตา ข้าวหน้สอูหนิมันสองพันห้าร้อยบาท แล้วพิเศษอูหนิมันจะเป็นเท่าไหร่กัน แล้วอาหารมื้อนี้เขาจะคิดเป็นเงินต้นด้วยไหม?ทั้งคู่นั่งทานอาหารเงียบๆ แม้ว่านายหัวจะทานเสร็จก่อนเขาก็นั่งสไลค์โทรศัพท์รอเธออย่างไม่เร่งรีบ เพียงไม่นานก็ทานเสร็จ หลังจากนั้นก็มุ่งหน้าไปสาทรเพื่อกลับเพนเฮาส์หรูที่ทั้งชั้นมีเพียงสองห้อง มีที่จอดรถและลิฟท์ส่วนตัว เมื่อส่งเจ้านายถึงห้องพร้อมกับเข็ญกระเป๋าของเกลวลินมาส่งก่อนจะออกไป ถือว่างานบอดี้การ์ดของวันนี้เป็นอันเสร็จสิ้นเกลวลินยังคงยืนอึ้งอยู่หน้าห้อง เพราะไม่รู้จะทำตัวยังไง และอีกอย่างกลัวเขาที่สุด“เข้ามาสิ!...ฉันจ่ายเงินไปห้าสิบล้านไม่ได้ให้เธอมายืนเฝ้าประตูนะ”“ว่าไงนะคะ...ห้าสิบล้าน”“ใช่...ห้าสิบล้าน”คำพูดนั้นเหมือนระเบิดนิวเคลียร์ลงใส่กะบาล สติสัมปชัญญะดับวูบลงทันที โชคยังดีที่เขายืนอยู่ไม่ห่างนัก จึงได้พุ่งตัวเข้ามารับร่างบางไว้ได้ทันท่วงที“เฮ้อ!...ใจเสาะจริงยัยเปี้

เมื่อเห็นว่าลูกไก่ในกำมือเริ่มคล้อยตามและตอบสนองด้วยเสียงครางอืออาในลำคอ บดินทร์ก็ลอบยิ้มร้ายในใจ เขารู้ดีว่าเด็กสาวที่อ่อนประสบการณ์อย่างเธอไม่มีทางต้านทานชั้นเชิงของเขาได้ เขาจงใจบดเบียดสะโพกสอบเข้าหาหน้าท้องแบนราบ ให้เธอรับรู้ถึงตัวตนของเขาเกลวลินหายใจหอบถี่ ใบหน้าหวานแดงจัดราวกับลูกตำลึงสุก ดวงตาที่เคยต่อต้านบัดนี้หลับพริ้มและปล่อยตัวปล่อยใจไปกับสัมผัสที่เขามอบให้ เธอรอคอยให้เขาเติมเต็มความรู้สึกแปลกประหลาดที่กำลังตีรวนอยู่ในอกแต่แล้ว... จู่ๆ บดินทร์ก็ผละริมฝีปากออกอย่างกะทันหัน พร้อมกับชักมือที่กำลังลูบไล้เอวบางกลับมาราวกับโดนของร้อน ร่างของเกลวลินที่กำลังพิงแอบอิงเขาอยู่แทบจะทรุดลงไปกองกับพื้นเพราะขาดที่พึ่งพิง หญิงสาวลืมตาขึ้นด้วยความงุนงง หอบหายใจรวยริน มองชายตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและเรียกร้องโดยไม่รู้ตัวนายหัวบดินทร์ปรายตามองสภาพกระเซอะกระเซิงของเด็กสาวตรงหน้าก่อนจะเหยียดยิ้มเย็นชา"หึ... นึกว่าจะแน่ ที่แท้ก็ใจแตกเหมือนกันนี่ แค่โดนลูบคลำนิดหน่อยก็อ่อนระทวยแทบจะลงไปกองกับพื้น" เสียงทุ้มที่เคยกระซิบพร่าเมื่อครู่ บัดนี้กลับราบเรียบและเต็มไปด้วยความหยามเห

บดินทร์เดินออกมาจากห้องนอนด้วยชุดสูทสีกรมท่าเต็มยศ ใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึงและเย็นชาราวกับรูปปั้นน้ำแข็ง เขานั่งลงทานอาหารเช้าที่เกลวลินเตรียมไว้ให้อเงียบๆ โดยไม่แม้แต่จะปรายตามองคนที่ยืนกุมมืออยู่มุมห้อง ราวกับว่าเมื่อคืนไม่มีเหตุการณ์เลวร้ายใดๆ เกิดขึ้น ราวกับว่าเธอเป็นเพียงอากาศธาตุในห้องนี้"เลิกเรียนกี่โมง" เสียงทุ้มห้าวเอ่ยถามขึ้นลอยๆ ทำลายความเงียบ"บะ... บ่ายสามค่ะ" เกลวลินสะดุ้ง ตอบกลับด้วยน้ำเสียงสั่นๆ"เลิกแล้วก็รีบกลับมาทำความสะอาดห้อง อย่าให้ฉันต้องรู้ว่าเธอเถลไถลไปไหน หน้าที่ของเธอคือลูกหนี้ขัดดอก ไม่ใช่คุณหนูที่จะไปเดินเล่นช็อปปิ้งได้ตามใจชอบ เข้าใจไหม!" เขาออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด"เข้าใจค่ะ ฉันจะรีบกลับมา" บดินทร์วางช้อนลง หยิบกระดาษทิชชู่มาซับปาก ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและเดินออกจากห้องไปโดยไม่พูดอะไรอีก ทิ้งให้เด็กสาวถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่รอดพ้นจากการถูกกลั่นแกล้งไปได้อีกหนึ่งมื้อ การเดินทางไปมหาวิทยาลัยของเกลวลินในวันนี้แตกต่างจากวันแรกของการเป็นเฟรชชี่อย่างสิ้นเชิง เธอจำต้องนั่งรถไฟฟ้าใต้ดินและต่อรถประจำทางด้วยตัวเอง เพราะไม่มีคนขับรถคอยรับส่งเหมือ

เสียงผ้าฝ้ายเนื้อดีที่ถูกกระชากขาดวิ่นดังบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของเกลวลิน ร่างบอบบางสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศปะทะเข้ากับผิวเนื้อที่ไร้สิ่งปกปิด ดวงตากลมโตที่เอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตามองชายร่างยักษ์ที่คร่อมทับอยู่เหนือร่างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด"อย่า... อึก... คุณบดินทร์ ได้โปรด อย่าทำแบบนี้ เกลกลัวแล้ว"หญิงสาวพนมมือไหว้ร้องขอความเมตตา เสียงสะอื้นไห้แทบจะขาดใจไม่ได้ทำให้มัจจุราชร้ายตรงหน้ารู้สึกสงสารเลยแม้แต่น้อย บดินทร์ในเวลานี้ไม่ต่างอะไรกับอสูรร้ายที่สูญเสียการควบคุม ฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่สูบฉีดอยู่ในสายเลือดผสมปนเปกับไฟริษยาที่แผดเผาจิตใจ ทำให้เขาหน้ามืดตามัว มองเห็นเพียงภาพเด็กสาวใต้ร่างไปยิ้มแย้มและให้ผู้ชายคนอื่นแตะเนื้อต้องตัว"กลัวงั้นเหรอ? ทีตอนที่เธอไปยืนระริกระรี้ให้ไอ้เวรนั่นมันกอดแขน ไม่เห็นเธอจะกลัวแบบนี้เลยนี่เกลวลิน!" เขากดเสียงต่ำคำรามชิดใบหน้าหวาน มือหนารวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างที่กำลังพนมไหว้ มากดตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว"อ๊ะ! ปล่อยนะ! บอกแล้วไงว่าพีชเป็นแค่เพื่อน!" เกลวลินพยายามดิ้นรน สะบัดใบหน้าหน

เกลวลินก้าวลงจากรถด้วยท่าทีประหม่าและหวาดกลัว เธอสวมชุดเดรสกระโปรงยาวสีครีมเรียบๆ ที่ปกปิดมิดชิดไปจนถึงคอ เพื่อซ่อนรอยรักสีช้ำที่เขาทำไว้ ร่างบอบบางเดินตามหลังร่างสูงใหญ่ของบดินทร์เข้าไปในบริษัท ท่ามกลางสายตาของพนักงานนับร้อยที่มองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นและซุบซิบนินทา‘นั่นใครน่ะ เด็กใหม่ท่านประธานเหรอ?’‘หน้าตาจิ้มลิ้มเชียว แต่อายุน่าจะยังน้อยอยู่นะ ท่านประธานชอบกินเด็กตั้งแต่เมื่อไหร่’‘เห็นว่าเป็นเด็กรับใช้นะคุณ แต่แหม... รับใช้ถึงเตียงหรือเปล่าก็ไม่รู้..ไม่นาอาจจะเป็นคนใช้บนเตียงก็ได้นะคะ...พวกคุณว่าจริงไหม?’เสียงซุบซิบที่ดังแว่วมาตามทางเดินทำให้เกลวลินต้องก้มหน้าหงุด น้ำตาพาลจะไหลออกมาอีกรอบ รู้สึกอับอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี บดินทร์ที่เดินนำหน้าอยู่ก็รับรู้ได้ถึงสายตาเหล่านั้น เขาตวัดสายตาดุดันกราดมองพนักงานทุกคนจนพากันสะดุ้งและก้มหน้าหนีกลับไปทำงานของตัวเองแทบไม่ทันเมื่อขึ้นมาถึงชั้นบนสุดซึ่งเป็นชั้นของผู้บริหาร บดินทร์ก็ผลักประตูห้องทำงานส่วนตัวที่กว้างขวางและหรูหราอลังการเข้าไป ก่อนจะชี้มือไปยังโซฟาชุดรับแขกมุมห้อง"หน้าที่ของเธอคือคอยชงกาแฟ จัดเอกสาร ทำความสะอาดห้องนี้ แล