All Chapters of ชะตาร้ายชะตารัก: Chapter 1 - Chapter 6

ตอนที่ 1 บทนำบุรุษสูงศักดิ์ผู้นั้นเป็นที่หมายปองของเหล่าสตรีทั่วทั้งแว่นแคว้น มีผู้ใดบ้างที่ไม่อยากเกี่ยวดองกับเขา มีผู้ใดบ้างจะไม่หลงรักเขาเพียงแค่แรกเห็น ใบหน้าหล่อเหลาล่อลวงสายตาเหล่าสตรีให้หลงใหล ความอบอุ่นดังแสงแดดในยามเช้า รอยยิ้มสว่างดังจันทราที่เจิดจ้า เขาใจดีและอบอุ่นเสมอทว่าความใจดีและอบอุ่นเหล่านั้นหาได้มีไว้สำหรับนาง สิ่งเหล่านั้นมีไว้เพื่อสตรีในดวงใจผู้เป็นรักแรกและรักเดียวของเขาเท่านั้น แต่กระนั้นนางก็ยังหวัง หวังว่าสักวันเขาจะหันกลับมามองนางบ้าง มองเห็นความจริงใจที่นางมีให้เขามาตลอด ทว่าความหวังของนางคงจะเลือนรางเต็มที...ใบหน้าหล่อเหล่าฉายแววเกรี้ยวกราดออกมาอย่างไม่คิดปิดบัง ตั้งแต่นางแต่งเข้าตำหนักบูรพาไม่เคยมีสักครั้งที่นางจะเห็นสีหน้าเช่นนี้ของเขา ทว่าวันนี้เขากลับมอบให้นาง เขามองนางเหมือนดั่งศัตรูคู่อาฆาตที่ไม่อาจอยู่ร่วมโลก"ข้าไม่คิดเลยเจ้าจะน่าชิงชังถึงเพียงนี้ จิตใจเจ้าทำด้วยสิ่งใด ข้าอยากจะควักหัวใจเจ้าออกมาดูนัก เหตุใดจึงได้อำมหิตเลือดเย็นเช่นนี้" เสียงเข้มตวาดออกมาโดยที่ไม่ทันได้ถามนางเลยสักเพียงครึ่งคำก็ปักใจเชื่อไปแล้วว่านางชั่วช้า "เช่นนั้นพระองค์จะรอช

ตอนที่ 3 ธรรมเนียมครอบครัว"เห็นทีลูกสาวแม่คงจะอดใจรอให้ถึงวันแต่งไม่ไหวแล้วกระมัง จึงได้นั่งมองชุดแต่งงานแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ อยู่อย่างนี้ ความสุขของเจ้าแบ่งบานเสียจนผู้คนอดจะริษยาไม่ได้แล้วรู้หรือไม่หืม.." หยางหลิงเซียงหันไปมองมารดาที่เดินเข้ามาในห้องอย่างไม่ให้สุ้มเสียงก็เบิกตาขึ้นก่อนจะก้มหน้าลงยิ้มเขินอาย ใบหน้าหวานก็พลันแดงซ่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ นางนึกขุ่นเคืองสาวใช้ตนเองอยู่ไม่น้อย ไม่รู้หรือกระไรมีผู้อื่นเข้ามาก็ไม่ส่งเสียงบอกนางบ้าง "โถ่..ท่านแม่อย่าล้อลูกเลยเจ้าค่ะ" เสียงหวานเอ่ยออกไปอย่างแผ่วเบา "เอาเถิดแม่ไม่ล้อเจ้าแล้ว"หยางฮูหยินยกมือขึ้นบีบจมูกบุตรสาวด้วยความเอ็นดูนางมองใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุขของบุตรี คนเป็นมารดาอย่างนางย่อมเป็นสุข ทว่าความสุขก็ถูกแทนที่ด้วยความกระดากอายเมื่อคิดว่าอีกเดี๋ยวจะต้องสั่งสอนบุตรีถึงเรื่องบางอย่าง เป็นธรรมเนียมของคนในครอบครัว หากบุตรีคนใดจะออกเรือน คนเป็นมารดาก็จะเข้ามาพูดคุยบอกกล่าวในเรื่องต่าง ๆ โดยเฉพาะวันส่งตัวเข้าหอในวันแรก ถึงแม้การพูดคุยในเรื่องนี้จะน่าอายนัก ทว่าก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ เพราะเมื่อครั้งที่นางแต่งเข้าสกุลหยาง

ตอนที่ 5 งานมงคลอันยิ่งใหญ่ในแคว้นซีจิ้งหยางหลิงเซียงถูกมารดาเข้ามาปลุกตั้งแต่ยามอิ๋น (03.00-04.59) นางขยับตัวลุกขึ้นมานั่งบนเตียงด้วยสีหน้าง่วงงุน อาจเพราะเมื่อคืนกว่าจะข่มตาหลับลงไปได้ก็เกือบสว่างเสียแล้ว เมื่อมารดามาปลุกจึงรู้สึกว่าตนเองยังนอนไม่เพียงพอสักนิด ถึงอย่างนั้นนางก็ยินดีที่จะรีบตื่นขึ้นมา"เช้าแล้วหรือเจ้าคะท่านแม่?" "ยามอิ๋นแล้วลูก เจ้าลุกไปล้างหน้าล้างตาก่อน แม่ให้สาวรับใช้ยกน้ำเข้ามาให้แล้ว เดี๋ยวจะได้กลับมาแต่งหน้าแต่งตา วันนี้เจ้าจะต้องงดงามให้สมกับตำแหน่งพระชายาเอกของแคว้นซีจิ้ง แม่ยังเคี่ยวน้ำแกงเตรียมไว้ให้เจ้าดื่มรองท้องอีกด้วย"หยางหลิงเซียงพยักหน้าขึ้นอย่างเชื่อฟัง นางลุกขึ้นอย่างเชื่องช้าและเดินไปยังหลังฉากเพื่อล้างหน้าตามคำสั่งมารดา ทว่าก่อนจะเข้าไปยังหลังม่าน นางก็อดจะหันไปมองชุดแต่งงานสีแดงขลิบทองส่องสว่างที่แขวนเอาไว้ด้านซ้ายมือไม่ได้หากจะบอกว่าชุดแต่งงานชุดนี้งามเป็นสอง เกรงว่าใต้หล้านี้คงจะไม่มีใครกล้าอวดอ้างตนเป็นที่หนึ่ง ฮองเฮาส่งช่างตัดเย็บหลวงมากฝีมือมาช่วยตัดเย็บชุดเจ้าสาวที่สกุลหยาง แล้วอย่างนี้จะไม่งามได้อีกหรือ?"อีกเดี๋ยวเจ้าก็จะได้ใส่แล้ว อ