ตอนที่ 8 จัดการเหล่าอนุ

ตอนที่ 8 จัดการเหล่าอนุ

ฮองเฮาฟางหรงพยักหน้าอย่างพอใจ หญิงสาวผู้นี้นางเลี้ยงเองมากับมือ นิสัยใจคอเป็นเช่นไรเหตุใดนางจะไม่รับรู้ ทุกสิ่งล้วนดีทั้งสิ้นหากจะมีข้อเสียก็คงเป็นเรื่องที่หญิงสาวไม่ค่อยแสดงความรู้สึกตนเองออกมาก็เพียงเท่านั้น

"ไม่คิดว่าเฟยเอ๋อร์จะรู้ความถึงเพียงนี้ แต่งชายาปลดอนุ ทำได้ดีจริง ๆ" ใบหน้าพระมารดาของแผ่นดินยิ้มออกมาอย่างพอใจ ลูกสะใภ้ของนางจะทันเล่ห์เหลี่ยมของเหล่าอนุได้เช่นไร ความจริงวันนี้นางไม่ได้เพียงตั้งใจมาปลอบใจลูกสะใภ้เพียงเท่านั้น นางยังตั้งใจมากดดันเหล่าอนุของบุตรชายให้เจียมตัวอีกด้วย

"ฮองเฮาความจริงแล้ว อนุทั้งสามมิได้ถูกปลดเพคะ"

หลิวมามานางกำนัลอาวุโสของตำหนักบูรพาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงติดขัดในแววตามีความขุ่นเคือง

ก่อนหน้านั้นนางแจ้งกับเหล่านางกำนัลข้างกายอนุเหล่านั้นแล้วมิใช่หรือ ยามซื่อ (09.00-10.59) จะต้องมายกน้ำชาแสดงความเคารพต่อพระชายา

ทว่าผู้ใดจะไปคิดกันเล่า อนุเหล่านั้นเห็นว่าองค์รัชทายาทไม่ได้เข้าห้องหอกับพระชายา และเช้ามาก็ยกทัพออกนอกเมืองทันที แม้แต่อาภรณ์แต่งงานก็หาได้สนใจจะเปลี่ยน พวกนางจึงได้กำเริบเสิบสานหาได้มีความเกรงกลัวต่อพระชายาเช่นนี้ 

"เช่นนั้นก็ปลดเสียให้หมด ยามเป็นเพียงอนุยังไม่รู้ธรรมเนียม ภายหน้าเฟยเอ๋อร์ขึ้นเป็นฮ่องเต้ พวกนางเป็นสนมจะประพฤติตนให้ดีได้อย่างไร" 

"เสด็จแม่พวกนางอาจจะยังไม่ทันได้มาก็ได้เพคะ รอไปก่อนดีหรือไม่" ถึงแม้จะดีใจที่องค์ฮองเฮารักและเอ็นดูนางไม่ต่างจากบุตรตนเอง ทว่าก็การปลดอนุในรัชทายาทก็ไม่ใช่สิ่งที่นางจะตัดสินใจได้ทันที

นางเพิ่งแต่งเข้ามาได้เพียงวันเดียว ก็สั่งปลดคนแล้วมันจะดีจริงหรือ?

ถึงแม้ผู้ที่สั่งปลดจะเป็นฮองเฮาก็ตาม ทว่านางเองก็นั่งอยู่ตรงนี้ด้วยเช่นกัน หยางหลิงเซียงคิดอย่างไรก็ไม่กล้าจริง ๆ 

"จะรอให้พวกนางมาเหยียบศีรษะเจ้าก่อนหรือถึงจะปลดได้? พวกอนุเหล่านั้นหาได้มีมารยาทไม่เคารพพระชายาเอก จะเอาไว้ได้อย่างไรหากวันข้างหน้าเฟยเอ๋อร์จะรับอนุก็ให้เจ้ายินยอมเสียก่อน หลิวมามาถ่ายทอดคำสั่งข้าปลดเหล่าอนุไร้มารยาทเหล่านั้นเสียให้หมด ส่งนางกลับสกุลเดิมของพวกนาง อย่าได้อยู่ให้ข้าระคายเคืองสายตาอีก"

"หม่อมฉันจะรีบไปจัดการเพคะ"

หยางหลิงเซียงมองตามหลิวมามาออกไปด้วยความว้าวุ่นใจ เป็นเช่นนี้มันจะดีจริงหรือ แต่เหตุใดนางจึงคิดว่าสิ่งที่ทำอยู่มันไม่ถูกต้องกันนะ 

"คนจะเป็นใหญ่อย่าได้ใจอ่อน อนุเหล่านั้นตั้งตัวเป็นปรปักษ์กับเจ้าตั้งแต่วันแรกเช่นนี้ ภายภาคหน้านางจะยิ่งกำเริบเสิบสานหนักข้อขึ้นเรื่อย ๆ เอาพวกนางออกไปย่อมเหมาะสมแล้ว แต่เซียงเซียงเจ้าต้องหัดทำตัวให้เข้มแข็งกว่านี้ที่ผ่านมาแม่ไม่ได้เข้มงวดกับเจ้าเรื่องนี้ ทว่าตอนนี้เจ้าต้องรู้ตัวเองได้แล้วว่า หากเจ้าปกครองคนเหล่านั้นไม่ได้ เจ้านั่นแหละที่จะเดือดร้อน"

"ขอบพระทัยเสด็จแม่เซียงเซียงทราบแล้วเจ้าค่ะ"

ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งก้านธูปหลังจากที่หลิวมามาออกไปขับไล่เหล่าอนุ เสียงร้องไห้อย่างไม่ยินยอมก็ดังขึ้นมา พวกนางพยายามจะเดินเข้ามาคุกเข่าขอร้องฮองเฮาฟางหรงและหยางหลิงเซียง ทว่าฮองเฮาก็โบกมือไม่ยอมให้เข้ามา เรื่องราววุ่นวายเหล่านั้นจึงได้จบลงพร้อมกับเหล่าอนุที่เดินคอตกออกจากตำหนักบูรพา

หลังจากที่ฮองเฮาฟางหรงกลับไปแล้ว หยางหลิงเซียงก็ต้องอยู่ตามลำพังกับเหล่านางกำนัล เรื่องภายในตำหนักบูรพานางจัดการได้อย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง

สามวันต่อมาพระชายากัวซุนฮวาก็พาจ้าวจางเหว่ย และจ้าวชิงเยียนมาทำความเคารพพระชายาในองค์รัชทายาทที่ตำหนักบูรพา อีกอย่างการมาของซุนฮวาก็เป็นองค์ฮองเฮาที่ทรงเอ่ยบอกให้นางพาหลาน ๆ เข้ามาเล่นที่ตำหนักบูรพาจะได้ไม่เงียบเหงาจนเกินไป 

"หม่อมฉันทำขนมมาถวายพระชายาเพคะ" กัวซุนฮวาเปิดตระกล้าขนมออกมา 

"ขนมเซาปิ่งเหรอ ข้าจำได้ว่าองค์รัชทายาทชอบเสวยนัก" หยางหลิงเซียงยื่นมือไปหยิบขนมชิ้นนั้นขึ้นมาก่อนจะลองกัดลงไป เพียงแค่กัดลงไปคำแรกเนื้อแป้งก็ละลายในปากทันที ความหอมหวานเหล่านั้นช่างคุ้นเคย นางจำได้ว่าเคยได้ลิ้มลองมาก่อน

"เพคะ..องค์รัชทายาทและท่านอ๋องทรงชอบขนมเซาปิ่งเหมือนกัน หม่อมฉันจึงทำถวายอยู่บ่อยครั้ง รสชาติเป็นอย่างไรบ้างเพคะถูกปากหรือไม่?" หยางหลิงเซียงหลุดออกจากภวังค์ นางหันไปส่งยิ้มเขินอายให้อีกฝ่าย

"รสชาติดียิ่ง พระชายาเจ้าสอนข้าทำได้หรือไม่ ข้า..เอ่อ..ข้า.." นางจำได้แล้วว่ารสชาติขนมชนิดนี้เหตุใดจึงคุ้นเคยยิ่งนัก เป็นขนมที่นางเคยได้รับจากองค์รัชทายาทเมื่อครั้งยังเด็ก ตอนนั้นที่นางได้เจอกับพระองค์ในวันแรก วันที่หัวใจนางโดนพรากไปจากอก วันที่นางตัดสินใจเข้ามาเรียนรู้ศาสตร์ต่าง ๆ พร้อมกับองค์หญิงจ้าวฟางหลิน เพื่อที่จะได้ผลักดันตัวเองให้คู่ควรกับองค์รัชทายาทผู้นั้น

"พระชายาอยากทำให้องค์รัชทายาทเสวยใช่หรือไม่เพคะ หม่อมฉันสอนให้ได้ แต่คิดค่าเรียนแพงนะเพคะ" กัวซุนฮวายิ้มกว้างออกมา นางมองใบหน้าที่แดงซ่านของพระชายาหยางหลิงเซียงก็เข้าใจดี สตรีที่มีใจรักมักงดงามเสมอ

"เจ้าเรียกมาเถิดข้าพร้อมจ่าย"

"ดีเพคะ เช่นนั้นเรียกหม่อมฉันว่าซุนเอ๋อร์ แทนค่าเรียนดีหรือไม่เพคะ" รอยยิ้มซุกซนออกมาจากใบหน้าของมารดาลูกสอง

หากบอกว่าหญิงสาวตรงหน้ารุ่นราวคราวเดียวกับนางนั้น นางก็จะเชื่ออย่างไม่ต้องสงสัยแต่ความเป็นจริงแล้วกัวซุนฮวาผู้นี้อายุมากกว่านางถึงสองปี

"เช่นนั้นย่อมตามใจเจ้า" ความจริงแล้วนางเองก็อยากจะเรียกอีกฝ่ายว่าพี่ซุนฮวา แต่เกรงว่าเพราะตำแหน่งพระชายาในองค์รัชทายาทก็คงจะไม่เหมาะสมเท่าไร เช่นนั้นก็เอาตามที่อีกฝ่ายว่าก็แล้วกัน

หลังจากนั้นกัวซุนฮวาก็พาลูก ๆ ทั้งสองมาเป็นแขกประจำที่ตำหนักบูรพาเกือบจะทุกวัน บางวันก็เป็นหยางหลิงเซียงที่เป็นฝ่ายเดินทางไปที่ตำหนักชินอ๋องบ้าง หยางหลิงเซียงตั้งใจเรียนรู้จากสิ่งที่อีกฝ่ายสอนทุกอย่าง หากสวามีนางชื่นชอบขนมธรรมดาเหล่านี้มากกว่าขนมชาววังนางก็ยินดีหัดทำ