LOGINตอนพิเศษ 2 เจ้าเพียงผู้เดียว"ทูลองค์รัชทายาท..พระชายารับประทานโปหลัวมากไปเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะจึงทำให้อาเจียนออกมา กระหม่อมจะจัดยาให้ดื่มเพียงหนึ่งมื้อก็ทรงหายดีแล้ว" "หมอหลวงโจวท่านตรวจดูอีกสักครั้งเถิด นางมีชีพจรมงคลหรือไม่" หมอหลวงโจวกระแอมออกมา ใบหน้าหมอหลวงกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขาจับชีพจรของพระชายาเป็นครั้งที่สามแล้ว ทุกครั้งก็เหมือนเดิมทุกอย่าง"พอเถิดเพคะ ระดูหม่อมฉันยังคงมาปกติ" หยางหลิงเซียงรู้ดีว่าสวามีของนางคาดหวังกับเรื่องนี้มากเพียงใด ทว่าตั้งแต่นางกับเขากลับมารักกันหวานชื่น นางก็ไม่เคยดื่มยาห้ามครรภ์อีกเลย แต่นางก็ไม่รู้เช่นกันว่าเพราะเหตุใด นางจึงไม่ตั้งครรภ์เสียที และเมื่อมาเห็นสวามีนางคาดคั้นกับหมอหลวงเช่นนี้ นางก็อดจะรู้สึกผิดไม่ได้"หมอหลวงโจวไปจัดยาเถิด ขอบคุณท่านมาก" หมอหลวงโจวเห็นว่าพระชายาหาทางลงให้กับเขาได้แล้ว ก็ไม่รอช้ารีบออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว หยางหลิงเซียงลุกขึ้นไปดึงสวามีเข้ามานั่งลงบนเตียงด้วยกัน "เป็นความผิดของเซียงเซียงที่ไม่อาจตั้งครรภ์ให้พระองค์ได้..""หาใช่ความผิดเจ้าเสียเมื่อไร เหตุใดต้องโทษตนเองเช่นนี้ ช่วงนี้ข้ายุ่งราชการมิได้ใส่ใจรักเจ้าทุกคื
ตอนพิเศษ 1 จัดการเฉิงหย่าลี่กว่าที่จ้าวตี๋เฟยจะรู้ว่าความจริงเรื่องที่หยางหลิงเซียงยังคงเป็นพระชายาของเขาเหมือนเช่นเคย นางมิได้ถูกปลดแต่อย่างใด ก็ในตอนที่ฮองเฮาทรงย้ำกับเขาอีกครั้ง"แม่ก็บอกลูกแล้วมิใช่หรือว่าไม่เคยปลดเซียงเซียงแต่เป็นเจ้าเองที่ไม่ยอมเชื่อแม่" ฮองเฮาฟางหรงจิบชามองใบหน้าบูดบึ้งของบุตรชายอย่างสบายอารมณ์ จ้าวตี๋เฟยหวาดกลัวในเรื่องนี้มาก เขากลัวว่าหยางหลิงเซียงจะถูกปลดออกจากการเป็นพระชายา เพราะเขาตั้งมั่นเอาไว้แล้วว่า ชีวิตนี้นอกจากนางเขาก็จะไม่รักผู้ใดอีกที่ผ่านมาถึงแม้หยางหลิงเซียงจะตามเขากลับตำหนักบูรพา ทว่านางก็ยังไม่ไว้ใจเขาเช่นเดิม สิ่งต่าง ๆ ที่เขาเคยทำเมื่อตอนอยู่จวนเจ้ากรมโยธาหยางรุ่นชิงนั้นเขาก็ยังทำเช่นเดิม และจ้าวตี๋เฟยค้นพบแล้วว่า การทำทุกสิ่งทุกอย่างให้กับคนที่เรารักมันมีความสุขเช่นนี้นี่เอง เพราะเหตุผลเดียวกันใช่หรือไม่ที่พระชายาหยางทำทุกสิ่งให้เขาเมื่อครั้งอดีต "นี่เจ้าใช่เฟยเอ๋อร์คนเดิมของแม่หรือไม่" ฮองเฮาฟางฟรงส่งสายตาล้อเลียนไปให้บุตรชาย เพราะเห็นว่าอีกฝ่ายเอาแต่ยิ้มอย่างไร้สติเช่นนี้"ลูกขอบคุณเสด็จพ่อกับเสด็จแม่พ่ะย่ะค่ะ ขอบคุณที่ประทานสมรสให้ลูก
ตอนที่ 60 ชะตาร้ายชะตารักหยางหลิงเซียงมองทายาทมังกรหนุ่มที่กำลังหมุนตัวเพื่อไปตักน้ำล้างหน้านางก็ได้แต่ขบกรามแน่นก่อนจะวิ่งไปขวางทางเขา เหตุใดจึงได้ทำตัวโง่งมเช่นนี้ไม่เลิกเสียทีจ้าวตี๋เฟยทำทุกอย่างให้นาง เหมือนที่นางเคยทำให้เขา ทว่านางทำสิ่งเหล่านี้ได้ไม่ใช่ปัญหาใหญ่โตอะไร เพราะแต่ไหนแต่ไรมาสตรีก็เกิดมาเพื่อปรนนิบัติสวามีอยู่แล้วมิใช่หรือ แล้วจ้าวตี๋เฟยเล่า สิ่งเหล่านั้นนับว่าอะไร เขาทำเช่นนี้ไม่กลัวผู้อื่นจะหัวเราะเยาะหรือขนาดหยางรุ่นชิงพี่ใหญ่ของนางยังไม่ทำเพื่อพี่สะใภ้เช่นนี้เลย และแน่นอนว่าสิ่งที่จ้าวตี๋เฟยทำพี่ใหญ่นางย่อมไม่เห็นด้วย ไหนจะบิดามารดาที่ส่งจดหมายมาเล่า ทุกคนล้วนไม่เห็นด้วย คงจะมีเพียงฮองเฮาพระองค์เดียวที่เห็นดีเห็นงามกับนาง“องค์รัชทายาท พระองค์ต้องเสด็จกลับไปเดี๋ยวนี้” หยางหลิงเซียงกดเสียงให้ต่ำลง ยามนี้นางไม่รับรู้สิ่งใดแล้ว“เซียงเซียงเจ้าก็รู้ดีว่าต่อให้เจ้าไล่ข้ากี่ครั้งข้าก็ไม่ไปไหน” รัชทายาทหนุ่มยังคงส่งยิ้มให้นางเช่นเคย แม้รู้ดีว่าหากขัดราชโองการจะเกิดสิ่งใดขึ้น ยิ่งตัวเขาเป็นถึงรัชทายาทโทษยิ่งหนักกว่าผู้ใด“แต่ขัดราชโองการมีโทษประหารนะเพคะ”"กว่าราชโองกา
ตอนที่ 59 ราชโองการ"หากตื่นแล้วก็ลุกขึ้นเถิดเพคะ" หยางหลิงเซียงหันไปมองคนเจ้าเล่ห์ที่ลืมตาขึ้น นางวางผ้าที่เช็ดเนื้อตัวให้จ้าวตี๋เฟยไว้ในอ่างน้ำ ก่อนจะพยักหน้าให้ถิงอี้ยกมันออกไป"เกิดอะไรขึ้นเหรอ เซียงเซียงเจ้าเป็นอะไรหรือไม่"รัชทายาทหนุ่มขยับกายลุกขึ้น ก่อนจะยื่นมือออกไปสำรวจไปทั่วร่างบาง และเมื่อเห็นว่านางไม่เป็นอะไรเขาก็ถอนหายใจออกมา"ข้าเป็นห่วงเจ้าแทบแย่ หากเจ้าบาดเจ็บข้าคงขาดใจตาย"หยางหลิงเซียงถอนหายใจออกมา นางผลักไปที่ไหล่ของอีกฝ่ายด้วยความระมัดระวัง"หึ!!..ก่อนหน้านั้นพระองค์ก็เห็นว่าหม่อมฉันไม่เป็นอันใด และพระองค์เองก็ไม่ได้เป็นอะไรมากลุกขึ้นมาเถิดถังเหว่ยรอรับเสด็จกลับแล้วเพคะ""โอ๊ย!!..เซียงเซียงข้าเจ็บแผล" จ้าวตี๋เฟยล้มลงไปบนเตียงสีหน้าแสดงความเจ็บปวดออกมา หยางหลิงเซียงพลันไปหน้าตื่นตระหนกขึ้นมา"พระองค์อย่าทรงล้อหม่อมฉันเล่น หม่อมฉันถามท่านหมอแล้วพระองค์มิได้เป็นอะไรมาก" จ้าวตี๋เฟยยิ้มออกมา เมื่อเห็นว่านางห่วงเขามากเพียงใด ทว่าเมื่อนางเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าเขาจึงเริ่มมีโทสะขึ้นมาบ้าง"สนุกมากหรือไม่เพคะ"จ้าวตี๋เฟยหยุดยิ้มลง ใบหน้าเคร่งขรึมขึ้นเมื่อได้ยินคำถามนั้น สีหน้
ตอนที่ 58 รับคมดาบแทนหยางหลิงเซียงกรีดร้องออกมาเสียงดัง นางยกมือขึ้นปิดใบหน้าตนเอง และรอรับความเจ็บปวดที่จะได้รับก่อนที่ลมหายใจนางจะดับหายไป ทว่าเมื่อรอแล้วความเจ็บปวดนั้นกลับไม่เกิดขึ้นเสียงที นางจึงค่อย ๆ ลดมือที่ปิดหน้าลง"องค์รัชทายาท...ไม่จริง!!..พระองค์มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร" เฉิงหย่าลี่โยนดาบที่อาบไปด้วยโลหิตสีแดงทิ้งไปจากมือ นางยกมือขึ้นปิดใบหูตนเองเอาไว้ พร้อมกับร้องออกมา"ข้าไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่าเจ้าจะชั่วช้าเกินมนุษย์เยี่ยงนี้ ที่ผ่านมาข้าคิดเพียงแต่ว่าบิดาดีบุตรย่อมดี ใครเล่าจะคาดคิดว่าสิงโตจะออกลูกเป็นสุนัข นับว่าข้าจ้าวตี๋เฟยมีดวงตาสุนัขมองเจ้าผิดไปแล้ว" ก่อนหน้านั้นความคิดเกี่ยวกับสตรีตรงหน้านั้นผิดหมด เขาเคยคิดเสมอว่าจะทำหน้าที่แทนบิดาของนาง หาคู่ครองให้นาง แต่เมื่อได้ยินสิ่งที่นางเอ่ย จ้าวตี๋เฟยก็ยิ่งคิดว่าตนเองช่างโง่เขลา ความจริงแล้วตำแหน่งรัชทายาทเหมาะสมกับเขาแล้วแน่หรือ "องค์รัชทายาทเพคะ โปรดอย่าเข้าพระทัยหม่อมฉันผิด หม่อมฉันรักพระองค์ รักแต่เพียงผู้เดียว เป็นพระชายาต่างหากเล่าที่บีบบังคับหม่อมฉัน นางด่าทอหม่อมฉัน หม่อมฉันจึงบันดาลโทสะ ขอพระองค์โปรดเข้าพระทัยหย่
ตอนที่ 57 การกลับมาของเฉิงหย่าลี่จ้าวตี๋เฟยมองหน่วยองครักษ์ลับหน่วยรักษาความปลอดภัยขององค์รัชทายาทที่กระจายไปตามจุดต่าง ๆ ในอารามไป๋หม่า ทุกพื้นที่ถูกจัดวางคนของเขาไว้ทั่วทั้งอาราม ยามนี้เขาไม่อาจวางใจได้ เฉิงหย่าลี่ผู้นั้นกล้าวางแผนทำร้ายพระชายาของเขาครั้งแล้วครั้้งเล่า และยามนี้ก็ยังไม่สามารถตามจับตัวกลับมาได้ แล้วเช่นนี้เขาจะวางใจได้อย่างไร จ้าวตี๋เฟยไม่เคยคิดมาก่อนเลยด้วยซ้ำว่า สตรีตัวเล็ก ๆ ผู้หนึ่งจะมีความสามารถหลบหนีจากองครักษ์ของเขาได้ นับว่านางมีความสามารถไม่เบา ร่างอรชรของพระชายาเดินเข้าไปไหว้พระด้วยความสงบเงียบ กลิ่นควันธูปลอยฟุ้งไปทั้วทั้งบริเวณ จ้าวตี๋เฟยอยากจะเดินไปคุกเข่านั่งขอพรข้าง ๆ นางบ้างเช่นกัน ทว่าความจริงนั้นแสนโหดร้ายต่อจิตใจเขานัก นอกจากจะไม่อาจไปร่วมขอพรด้วยแล้วนั้น หากนางเห็นหน้าเขา นางอาจจะไม่พอใจอีกก็เป็นได้ เขาจึงทำได้เพียงซ่อนตัวอยู่ในเงามืดตรงนี้"แม่นาง พอจะสละเวลาสนทนากับอาตมาสักครู่ได้หรือไม่"หยางหลิงเซียงหันมองซ้ายขวา คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่น ทว่าเมื่อมองไปรอบด้านไม่เห็นผู้ใด นางจึงได้หันหน้ากลับมามอง"ไต้ซือเรียกข้าหรือเจ้าค่ะ" ในเมื่อทั้งบริเ







