Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

เมื่อมาถึงยังพระราชวัง ฮ่องเต้ก็อุ้มร่างบางของอันเฉิงไปที่หอนอนของเขาเขาโยนร่างของนางลงบนเตียงด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ พร้อมกับแกะพันธนาการทั้งหลายที่เขามัดนางไว้ออกจนหมดเมื่ออันเฉิงหลุดจากพันธนาการของเขาแล้ว นางก็เริ่มเปิดปากพูดเสียงดังใส่เขาทันที “ฝ่าบาทพาข้ามาที่ทำไม? ทำไมท่านไม่พาข้าไปที่หอนอนของข้า”“ต่อไปนี้เจ้าต้องอยู่ที่นี่ ที่หอนอนของข้าเท่านั้น” ฮ่องเต้สั่งนางออกมาด้วยเสียงอันดัง“นี่ฝ่าบาทคิดจะขังข้าไว้อย่างงั้นรึ?” อันเฉิงถามกลับไปด้วยเสียงตะคอก“ใช่ ข้าจะขังให้เจ้าไว้เป็นนางบำเรอของข้า แล้วเจ้าจะได้รู้ว่าการเป็นภรรยานั้นควรปฏิบัติเช่นไรต่อสามี”อันเฉิงที่ได้ยินเช่นนั้น ก็รู้สึกกลัวขึ้นมาทันที นางจึงวิ่งพรวดตรงดิ่งไปยังทางประตูหอนอนของเขาเพื่อจะหนีไป แต่ฮ่องเต้กลับสามารถคว้าร่างของนางไว้ได้ทันเสียก่อน“หากเจ้าทำแบบนี้อีกครั้ง ข้าจะขังเจ้าไม่ให้เห็นเดือนหรือตะวันเลย” เขาพูดออกมาด้วยความโมโห และความเหนื่อยหน่ายกับฤทธิ์ของนางเหลือเกินส่วนทางด้านของอันเฉิงก็รู้สึกว่าฮ่องเต้ผู้นี้ทั้งโฉด ทั้งป่าเถื่อน แต่นางก็เลือกที่จะนั่งลงเงียบ ๆ เพราะไม่อยากถูกขังไปตลอดกาลเมื่อฮ่

เช้าวันรุ่งขึ้นฮ่องเต้จ้าวเสี่ยวสือที่ยังคงเต็มไปด้วยความสับสนและเสียใจของการจากไปของหลี่อันเฉิง เพื่อทำให้จิตใจของเขาสงบลง เขาจึงเลือกที่จะออกไปล่าสัตว์แต่เช้าและในเวลาเดียวกันนั้นเอง อันเฉิงที่รู้สึกเบื่อกับการนั่ง ๆ นอน ๆ ในหอนอนของฮ่องเต้นั้น นางจึงชวนไป๋หลานออกไปขี่ม้าเล่นด้วยแก้เบื่อ“ข้าขี่ม้าไม่ค่อยแข็ง ข้าเป็นเพียงแค่นางในเท่านั้น ข้าให้ทหารผู้อื่นตามเสด็จพระชายาแทนได้ไหมเพคะ?” ไป๋หลานพูดขึ้น เพราะนางไม่เคยแตะแม้แต่ตัวม้ามาก่อนด้วยซ้ำ แล้วนางจะขี่ม้าตามเสด็จพระชายาไปได้เช่นไรกัน“ไม่เป็นไร งั้นข้าไปคนเดียวก็ได้” พูดจบ อันเฉิงก็กระโดดขึ้นหลังม้า และขี่ออกไปทันที“ไม่ได้นะเพคะพระชายา พระชายาจะไปคนเดียวแบบนั้นไม่ได้นะเพคะ” ไป๋หลานตะโกนตามหลังของอันเฉิงไป แต่นางก็ไม่ได้ยินของไป๋หลานแล้วอันเฉิงขี่ม้าเข้ามาในป่าเรื่อย ๆ โดยที่นางไม่รู้เลยว่าตอนนี้นางได้เข้ามาในส่วนของเขตล่าสัตว์ของฮ่องเต้แล้ว และในขณะที่อันเฉิงกำลังขี่ม้าเล่นอยู่นั้น นางก็ได้เห็นกระต่ายป่าสีขาวน่ารักตัวหนึ่งวิ่งผ่านหน้าไป อันเฉิงจึงรีบหยุดม้า และวิ่งตามกระต่ายป่านั้นไปทันทีและเมื่อวิ่งตามกระต่ายป่าตัวนั้นมาจนท

เมื่ออันเฉิงพยุงฝ่าบาทมาถึงโต๊ะอาหารแล้ว เขาก็นั่งลงข้าง ๆ ของนาง พอนางจะเขยิบหนีเขาก็ทำเป็นเจ็บแผลขึ้นมา เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจไม่ให้นางเขยิบหนีเขาซะงั้น‘อีตาฮ่องเต้นี่มาแปลก ๆ’“เชิญฝ่าบาทเสวยอาหารได้แล้วเพคะ” อันเฉิงพูดขึ้น เพราะเห็นเขายังคงนั่งมองอาหารอย่างนิ่ง ๆ“ข้าจับช้อนไม่ไหวหรอก บาดแผลข้าจะฉีกเอา เจ้าช่วยป้อนข้าได้ไหม?” แล้วฝ่าบาทก็พูดขึ้นด้วยเสียงที่อ่อนในเชิงออดอ้อนอีกครั้ง‘ครั้งนี้เขามาแปลก จนฉันจะเริ่มเขาแล้วนะ’ “แต่ปกติคนเรากินข้าวก็ใช้มือขวากินนะเพคะ แต่ฝ่าบาทโดนยิงที่แขนซ้าย แล้วแขนขวาจะเจ็บได้อย่างไรกัน?” แล้วอันเฉิงก็เปิดคำถามขึ้นมาทันที“ก็ไหล่ซ้ายกับไหล่ขวามันอยู่ใกล้กัน ต่อให้ข้าใช้มือขวากิน ไหล่ซ้ายตรงบาดแผลของข้าก็เจ็บไปด้วยอยู่ดี เจ้าก็ช่วยป้อนข้าหน่อยนะ”‘น้าน! อ้างไปเรื่อย เฮ้อออออออออออออออออ แล้วฉันมีสิทธิ์ปฏิเสธฮ่องเต้ของแผ่นดินได้ที่ไหนกันล่าดังนั้นอันเฉิงจึงต้องจำยอมเป็นฝ่ายป้อนอาหารให้ฮ่องเสวยด้วยมือของนางฮ่องเต้แอบยิ้มออกมาอย่างชอบใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกอยากอยู่ใกล้ ๆ นาง หลังจากที่รู้ว่านางได้ช่วยชีวิตของเขาไว้ และในไม่ช้าเขาจะต้องตอบแทนน

อันเฉิงที่กำลังพยายามง้างลูกธนูขึ้นมาใหม่อีกครั้งเพื่อจะยิงไปที่ชายชุดดำ แต่ชายชุดดำมีความชำนาญในด้านของธนูมากกว่า เขาจึงว่องไวกว่านาง และสามารถง้างธนูขึ้นก่อนนางและปล่อยลูกธนูพุ่งใส่ร่างของนางทันทีอันเฉิงเห็นภาพลูกธนูกำลังวิ่งตรงเข้ามาใส่ร่างบางของนาง นางก็รู้ทันทีเลยว่านางไม่มีทางรอดได้แล้ว นางจึงหลับตาปรี่ด้วยความกลัว และในจังหวะนั้นเอง องค์ชายเซี่ยหลิวหยางที่ขี่ม้าตามหลังของพระชายาอันเฉิงไม่ห่าง จึงรีบขี่ม้าเข้ามาหานาง และเอาตัวของเขารับลูกธนูแทนปักกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกลูกธนูของชายชุดดำปักเข้าที่กลางหลังขององค์ชายเซี่ยหลิวหยางทันทีฮ่องเต้จ้าวเสี่ยวซื่อที่หันกลับมาเห็นเหตุการณ์ จึงง้างธนูยิงไปที่ร่างของชายชุดดำจนร่วงลงมาสู่พื้น แต่เพราะว่าฮ่องเต้จ้าวเสี่ยวสือที่ไม่ต้องการให้ชายชุดดำคนนั้นตาย เขาจึงยิงไปที่ขาซ้ายของชายชุดดำคนนั้นแทน เพื่อไม่ให้หนีไปได้เมื่อทหารที่เฝ้าสังเกตการณ์การล่าสัตว์ได้มาพบเหตุการณ์ทั้งหมดเข้า ทหารเหล่านั้นจึงรีบนำตัวขององค์ชายเซี่ยหลิวหยางกลับไปรักษาที่พระราชวังทันที และนำตัวของชายชุดดำกลับไปสอบสวนหาผู้ที่อยู่เบื้องหลังต่อที่ศาลฉางอี้เมื่อองค์ชายเซี

และระหว่างที่อันเฉิงกำลังนั่งครุ่นคิดอยู่นั้น ไป๋หลานก็พูดขึ้น“พระชายาเพคะ วันนี้ฮ่องเต้จะเลือกอนุเข้ามาในวัง พระชายาจะไปห้ามหน่อยไหมเพคะ?”“ฮ่ะ! นี่ฝ่าบาทจะรับอนุเพิ่มหรอ? แล้วนางผู้นั้นเป็นใครกัน?” แล้วจู่ ๆ อันเฉิงก็เกิดร้อนรนใจขึ้นมาทันที“เห็นว่าเป็นลูกสาวของชั้นผู้ใหญ่ที่ทำงานในวังมานาน รุ่นราวคราวเดียวกัน ขุนนางผู้นั้นมาเสนอให้นานแล้ว แต่ฝ่าบาทก็บ่ายเบี่ยงมาตลอด แต่ไม่รู้ว่าจู่ ๆ ทำไมฝ่าบาทถึงเปลี่ยนใจ รีบส่งคนไปรับนางมาแต่เช้าเลยเพคะ” ไป๋หลานตอบไปตามที่นางรู้ข่าวมาจากนางในคนอื่น ๆ“งั้นเจ้ารีบแต่งตัวให้ข้า เราจะไปหาฮ่องเต้กันเดี๋ยวนี้”ไป๋หลานจึงรีบแต่งตัวให้กับพระชายาอันเฉิงทันทีเมื่อแต่งตัวเสร็จแล้ว พระชายาอันเฉิงและไป๋หลานก็รีบเดินตรงดิ่งไปยังห้องโถงของพระราชวัง ซึ่งเป็นที่ที่ขุนนางผู้นั้นจะทำการส่งตัวลูกสาวให้กับฮ่องเต้ และระหว่างที่กำลังเดินไปอยู่นั้น ไป๋หลานก็ถามอันเฉิงขึ้น “พระชายาจะไปห้ามฝ่าบาทหรือเพคะ?”“ไม่! ข้าไม่ห้าม แต่ข้าจะไปขอหย่าเพื่อให้เขาได้แต่งให้นางขึ้นมาเป็นพระชายาแทนข้า” อันเฉิงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโมโห“ฮ่ะ!” ทำให้ไป๋หลานที่ได้ยินคำตอ