All Chapters of DON'T BE MAD อย่าคลั่งรัก: Chapter 1 - Chapter 10

"สามร้อยหกสิบสี่…สามร้อยหกสิบห้า…ครบหนึ่งปีเต็ม" ใบหน้าหล่อเหลาพยักหน้าเข้าใจแล้วกัดปากตนเองไปหนึ่งที ปลายนิ้วแกร่งที่ขีดละช่องปฏิทินเป็นกากบาทด้วยคราบเลือดเช็ดลงที่หน้ารูปโพลาลอยด์เจ้าของใบหน้าสวยที่กำลังฉีกยิ้มอยู่ ร่างหนาเดินมาหย่อนตัวนั่งลงที่เก้าอี้นวมอย่างขอไปทีเขาหยิบรูปเธอขึ้นมาดูแล้วกคะตึกยิ้มมุมปาก "หมดเวลาสนุกแล้วนะ…วันใส"พูดจบปากหยักก็จูบลงที่รูปเปื้อนเลือด ตลอดเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมาเขาให้อิสระเธอเต็มที่แล้ว ไม่ว่าเธอจะหนีเขาไปแสนไกลแค่ไหนหากทำให้ชายหนุ่มหลงใหลแล้วละก็…ชีวิตของเธอไม่มีทางได้เป็นของคนอื่นอย่างแน่นอนยกเว้นของเขาแค่คนเดียว นั้นคือสิ่งที่ถูกต้องที่สุดแล้ว วินเซนคิดเพียงลำพังแล้วยกยิ้มมุมปากเขาโยนลูกเบสบอสในมือเล่นก่อนจะหันหน้ากลับไปมองลูกน้องคนสนิท"ได้รึยัง…ผู้หญิงที่ฉันรอคอยมาหนึ่งปี""ได้แล้วครับ…บอส" เดนนิส เอ่ยบอกแล้วฉายภาพบนหน้าจอขนาดใหญ่ขึ้นตรงหน้าให้วินเซนดู ภาพตรงหน้าคือผู้หญิงตัวบางที่กำลังถูกมัดมือมัดเท้าปิดปากและปิดตาในห้องนอนแห่งหนึ่ง ซึ่งห้องห้องนั้นหากเขาพาผู้หญิงคนไหนเข้าไปแล้วใครไม่ถูกใจ พวกเธอจะได้ออกมาเป็นวิญญาณแทน หากเขาโกรธหรือโมโหทุกอย่างจ

"พี่เกดคะ วิฝากวันใหม่สักหนึ่งคืนนะคะ วิมีเรื่องสำคัญต้องจัดการ"(ได้ค่ะน้องวิ สบายมาก เดี๋ยวพี่ช่วยดูแลวันใหม่ให้ จัดการให้เสร็จนะ)"ขอบคุณค่ะ" วันใสพูดผ่านปลายสายจบก็กดตัดสายทิ้งแล้วหย่อนโทรศัพท์มือถือลงในกระเป๋าสะพายในตอนที่เดินแทรกผู้คนออกมายังหน้าคอนโด ใบหน้านวลเปอะเปื้อนไปด้วยคราบนํ้าตากาละเกดคือรุ่นพี่ในที่ทำงานที่สนิทกัน เธอเรียนจบแล้วและเป็นสไตลิสต์ของพวกนักร้องหรือซุปเปอร์ตาชื่อดัง หญิงสาวไม่เคยมีแฟนและโตคนเดียวไม่ต่างจากนั้นเพราะแบบนั้นกาละเกิดจึงเอ็นดูและรักวันใหม่มากทั้งสองสนิทกันและชอบค้างด้วยกันบ่อยๆ คนเป็นพี่อย่างเธอจึงไม่ค่อยห่วงเมื่อวันใหม่อยู่กับกาละเกดในตอนที่เธอมีธุระสำคัญ…V-Stra (คอนโดมิเนียมส่วนตัว)ปึก! ปึก! ปึก! ปึก!ปึกก!! ปึกก!!"อ๊า…อ๊ะ…วินขา…อื้ออ!""…" ภายในห้องโทนดำมืดบนเตียงใหญ่มีสองร่างที่กำลังฟาดฟันกันอย่างดุเดือด ร่างหนาเจ้าของห้องตอกอัดแก่นกายใส่ร่องบอบบางของคนใต้ร่างที่กำลังนอนครวญครางด้วยความเสียวซ่าน"อื้ออ…กรี๊ดดดดดด!""อ๊าสส!"พรวด! วินเซน…เร่งเอวหนาเป็นจังหวะถี่รัวพร้อมกับเกร็งกระตุกปลดปล่อยของเหลวอุ่นร้อนใส่ถุงยางไซซ์ใหญ่ที่กำลังสวมใส่อยู่

"พี่ฆ่าพี่ติณ พี่มัน…""ชู่ว…หยุดพูดถึงคนอื่นได้แล้ว" ใบหน้าหล่อผละออกจากลำคอเนียนที่กำลังขึ้นรอยแดงจากการดูดเม้ม ปลายนิ้วแกร่งแตะลงที่ปากอิ่มแล้วส่ายหัวเชิงห้ามไม่ให้เธอพูดจาอะไรออกมาอีก"…" วันใสเสียใจแทบพูดอะไรไม่ออกเธอจ้องมองเข้าไปที่แววตาคู่นั้นด้วยความเกลียดชัง รู้ตัวอีกทีผิวแก้มก็สัมผัสกับความเย็นยะเยือกจากวัตถุอะไรบางอย่างที่กำลังขับเคลื่อนบนพวงแก้มหางตาเหลือบมองก็พบว่ามันคือด้ามมีดเล่มเล็กที่ิอยู่ในมือของวินเซน"ตอนนี้เธอนอนอยู่ใต้ร่างฉัน คนเดียวที่ควรสนใจคือฉัน""อึก…" เปลือกตาคู่สวยหลับแน่นร่างกายที่ร้อนวูบวาบไม่กล้าแม้แต่จะดิ้นต่อต้านหากมีดแหลมคมทะลุเข้าใบหน้าคงไม่ใช่เรื่องดีเอาสักเท่าไหร่ เธอเกร็งสั่นสะท้านไปทั่วทุกสัดส่วน"รู้ความจริงแล้ว หวังว่าเธอคงรักชีวิตตัวเองและน้องนะ""…""ได้ยินที่ฉันถามรึเปล่า?" วินเซนถามยํ้าเอาคำตอบใบหน้าคมคายก้มซุกระหว่างสองเต้าอวบที่เสียดสีกันพร้อมกับสูดดมความหอมละมุนเข้าเต็มปอด กลิ่นกายสาวที่หอมหวานเกินกว่าใครทำเอาเขายากจะถอยห่างจากเรือนร่างตรงหน้าได้อาการตอนนี้ราวกับคนต้องมนต์สะกด ให้อยู่ในภวังค์ความน่าหลงใหลของเธอ…"อย่าลากน้องวิเข้ามายุ่

ปัจจุบันเหตุการณ์คืนนั้นทำให้วันใสตัดสินใจดรอปเรียนไว้หนึ่งปีแล้วพาน้องสาวกลับเชียงใหม่ เพื่อเริ่มต้นอีกครั้ง เธอต้องการลืมเรื่องแฟนเก่าอย่างติณและไปจากผู้ชายสารเลวอย่างวินเซนชีวิตหลังจากที่มีเขาเข้ามามันยํ่าแย่ลงเรื่อยๆวันใสไม่แม้แต่ต้องคอยระวังตัวอย่างเดียว เธอยังถูกวินเซนข่มเหง รังแกครั้งแล้วครั้งเล่าถูกบังคับกดขี่ เธอทำอะไรไม่ได้ความทรมานทำให้วันใสต้องเลือกทางเดินแบบนี้ชีวิตที่กำลังจะดีขึ้นของเธอกลับพังทลายลงเมื่อวินเซนกลับมาอีกครั้ง…"ทำไม…พี่คลั่งแล้วจะทำอะไรวิ""อยากรู้ล่ะสิ…"หมับ!พรึบ!"กรี๊ดดดดดด!" วันใสกรีดร้องออกมาด้วยสีหน้าตกใจเมื่อโซ่ที่กำลังขึงเธอเอาไว้ถูกคลายอย่างรวดเร็วทำเอาร่างบอบบางทรุดลงกับพื้นห้องด้วยท่าทีนอนราบ ข้อมือยังมีโซ่ติดเอาไว้อยู่วินเซนกระตุกยิ้มมุมปากด้วยอาการพึงพอใจ มือหนาคว้าเข้าที่คอเสื้อตัวบางแล้วลากร่างเล็กไถตามพื้นห้องก่อนจะตวัดขึ้นเตียงด้วยการกระทำรุนแรง ทำเอาร่างของวันใสบอบชํ้า เธอนอนขดตัวบนเตียงพร้อมกับหายใจกอบโกยลมหายใจเข้าปอด"แค่นี้ยังไม่หมดหรอกนะ พึ่งเริ่มต้นเอง คืนนี้ของเรายังอีกยาวนานเลยวันใส" เสียงเยือกเย็นพูดขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มทำเอาข

บ้านพักแห่งหนึ่ง"วันใหม่…"หมับ! วันใสที่ขึ้นแท็กซี่มาที่บ้านของลูกเกดวิ่งเข้าไปกอดน้องสาวตนเองด้วยสีหน้าเป็นห่วง เธอโผล่เข้ากอดคนตัวเล็กโดยที่มีลูกเกดคอยยืนมองอยู่ ใบหน้าหวานซบลงที่ไหล่มน"พี่วิเป็นอะไรคะ" วันใหม่ถามออกมาอย่างไร้เดียงสาแล้วกอดตอบพี่สาวเพียงคนเดียว ก่อนจะรู้ว่าวันใหม่อยู่ที่นี้วันใสได้โทรหาเธอและวันใหม่ก็บอกว่าอยู่บ้านของกาละเกดถึงแม้จะสงสัยแต่เธอก็เลือกที่จะรีบมาหาผู้เป็นน้อง"เปล่าค่ะ…ไม่ได้เจอวันใหม่แค่วันเดียวพี่เลยคิดถึง" เธอตอบกลบเกลื่อนมือบางยกขึ้นลูบศีรษะทุยพยายามกลั้นนํ้าตาไม่ให้ไหลออกมา วันใสเป็นห่วงน้องจับใจ"โตแล้วนะคะ คิดถึงเป็นเด็กเลย""ไม่มีใครทำอะไรหนูใช่ไหม""ไม่มีค่ะ คุณลุงใจดีบอกว่าจะพามาหาพี่วิที่กรุงเทพหนูเลยยอมมาแล้วเขาก็พามาส่งที่บ้านของน้าเกด" วันใหม่บอกในสิ่งที่ตนเองเจอด้วยนํ้าเสียงสดใส ทำให้หญิงสาวจับร่างเล็กหมุนสำรวจว่ามีร่องรอยของการถูกทำร้ายรึเปล่า"ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ใหม่ขึ้นไปรอพี่บนห้องนะคะ เดี๋ยวพี่ขึ้นไปหา""ได้ค่ะ" เด็กสาวตอบแล้วเดินขึ้นไปบนชั้นสองของตัวบ้าน วันใสจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก มือบางยกขึ้นเสยผมตัวเองแล้วปรายตามองไปที่