LOGINShare
EPISODE 06 รกหูรกตา SM+
publish date:
2026-10-09 12:11:56ปัจจุบัน
เหตุการณ์คืนนั้นทำให้วันใสตัดสินใจดรอปเรียนไว้หนึ่งปีแล้วพาน้องสาวกลับเชียงใหม่ เพื่อเริ่มต้นอีกครั้ง เธอต้องการลืมเรื่องแฟนเก่าอย่างติณและไปจากผู้ชายสารเลวอย่างวินเซน ชีวิตหลังจากที่มีเขาเข้ามามันยํ่าแย่ลงเรื่อยๆวันใสไม่แม้แต่ต้องคอยระวังตัวอย่างเดียว เธอยังถูกวินเซนข่มเหง รังแกครั้งแล้วครั้งเล่าถูกบังคับกดขี่ เธอทำอะไรไม่ได้ความทรมานทำให้วันใสต้องเลือกทางเดินแบบนี้ ชีวิตที่กำลังจะดีขึ้นของเธอกลับพังทลายลงเมื่อวินเซนกลับมาอีกครั้ง… "ทำไม…พี่คลั่งแล้วจะทำอะไรวิ" "อยากรู้ล่ะสิ…" หมับ! พรึบ! "กรี๊ดดดดดด!" วันใสกรีดร้องออกมาด้วยสีหน้าตกใจเมื่อโซ่ที่กำลังขึงเธอเอาไว้ถูกคลายอย่างรวดเร็วทำเอาร่างบอบบางทรุดลงกับพื้นห้องด้วยท่าทีนอนราบ ข้อมือยังมีโซ่ติดเอาไว้อยู่ วินเซนกระตุกยิ้มมุมปากด้วยอาการพึงพอใจ มือหนาคว้าเข้าที่คอเสื้อตัวบางแล้วลากร่างเล็กไถตามพื้นห้องก่อนจะตวัดขึ้นเตียงด้วยการกระทำรุนแรง ทำเอาร่างของวันใสบอบชํ้า เธอนอนขดตัวบนเตียงพร้อมกับหายใจกอบโกยลมหายใจเข้าปอด "แค่นี้ยังไม่หมดหรอกนะ พึ่งเริ่มต้นเอง คืนนี้ของเรายังอีกยาวนานเลยวันใส" เสียงเยือกเย็นพูดขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มทำเอาขนอ่อนตามร่างกายลุกชัน วันใสมองคนตรงหน้าด้วยแววตาสั่นระริก มือหนากำลังคลายเนกไทออกพร้อมสะบัดคอไปมา หลายครั้งที่วันใสเคยโดนทารุณบนเตียง เธอรู้ดีว่าวินเซนสามารถทำทุกอย่างได้ตอนอยู่บนเตียงด้วยกันถ้าเขาต้องการซึ่งเธอไม่อยากรับรู้รสชาติแบบนั้นอีกแล้ว "อย่าเข้ามานะ…อะ…ออกไป" "ไล่ผัวตัวเองไม่น่ารักแล้วนะ" "วิบอกแล้วไงว่าวิไม่ใช่เมียพี่ เข้าใจตรงกันสักทีได้ไหม" "เธอต่างหาก พูดไม่รู้เรื่องเอาซะเลย" วินเซนส่ายหัวไม่อยากรับฟังที่วันใสพูด เขากำลังปลดกระดุมเสื้อแล้วกระชากมันลงพื้น ก่อนจะคลานขึ้นร่างที่กำลังตะเกียกตะกายหนีอย่างเชื่องช้าด้วยสายตาที่พร้อมขยํ้าเหยื่อตรงหน้า "อึก…" "ก็บอกไปแล้วไงว่าเป็นผัว จะให้ยํ้าอีกกี่รอบ หื้ม?" "อื้อ!" เธอหลับตาแน่นไล่หยาดนํ้าตาที่คลอเบ้าให้ไหลออกเมื่อวินเซนจับเรียวขาคู่สวยยกขึ้นพร้อมกับดึงกางเกงรูดออกด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ถอดท่อนล่างเสร็จก็เลื่อนมาจัดการกับท่อนบน วันใสพยายามดิ้นต่อต้านจนหมดเรี่ยวแรง "ทำใจเถอะวันใส เธอหนีฉันไม่พ้นหรอก…หึ" "…" เธอพูดอะไรไม่ออก ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่น รู้ตัวอีกทีความเปียกชื้นก็สัมผัสเข้าที่จุดกลางกายวินเซนกำลังจ่อหัวหยักถูไถตรงนั้น แล้วดึงร่างเธอนอนราบกับเตียง "เอาละน้า…อ๊า~" สวบ! ปึก! ปึก! "อ๊า…กรี๊ดดดดด!" เสียงหวานกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่อความใหญ่สอดแทรกเข้ามาระหว่างสองกลีบแห้งเหือด วินเซนกดข้อมือเล็กแนบขึ้นบนหัวเตียงแล้วอัดกระแทกเอวสอบขย่มคนใต้ร่างอย่างบ้าคลั่งที่มาพร้อมกับเสียงหัวเราะเจือเสียงครวญคราง ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! ปึกก!! ปึกก!! ปึกก! วินเซนมอบความป่าเถื่อนเข้าร่างเธออยู่แบบนั้นตลอดทั้งคืน ไม่หมดเพียงเท่านั้นชายหนุ่มยังใช้ร่างของวันใสละเลงความซาดิสม์ด้วยอุปกรณ์ในห้อง แม้เธอจะร้องไห้หรือร้องขอมากเท่าไหร่วินเซนก็ไม่เห็นใจเลยแม้น้อย เขาเก็บกดที่ไม่ได้แนบชิดกับเรือนร่างเธอมานานและโมโหที่วันใสหนีไปแบบนั้น… . . . 10 : 50 AM. -วันใส- ฉันเปิดเปลือกตาขึ้นแล้วกวาดสายตามองบริเวณรอบห้องพลันความรู้สึกปวดร้าวตรงจุดกลางกายก็เข้าเล่นงาน สายตาเหลือบมองสภาพของตนเองที่ยังอยู่บนเตียงที่เดิม รอบข้างคือเสื้อผ้าของตนเองกระจัดกระจายตามพื้นห้อง เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยชํ้าและแผลเป็นจุดเล็ก ขอบตากระตุกวูบจากการร้องไห้ที่ถูกรังแกมาเนิ่นนาน ฉันจำได้เพียงว่าเมื่อคืนมันเป็นอีกครั้งที่ฉันโดนข่มขืนนายนั้นซาดิสม์และป่าเถื่อนจนฉันแทบไม่อยากจะมองหน้าเขาอีกต่อไป… ฉันนั่งนึกอยู่ลำพังก็มองหาร่างของเจ้าของห้องพอไม่เห็นใครอยู่จึงตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียงพร้อมลากผ้าขนหนูขึ้นมาพันร่าง แม้ร่างกายจะเจ็บปวดมากเพียงใดคงจะอยู่ที่นี้ต่อไม่ได้แล้ว ทางเดียวคือต้องหนี… "เผลอแป๊บเดียวจะไปไหนแล้วล่ะ?" "อ๊ะ!?" พลันเสียงใครบางคนก็สอดแทรกเข้ามาทำให้ฉันตกใจไม่น้อย แล้วมองไปยังเจ้าของร่างสูงที่อยู่ในสภาพพันผ้าขนหนูรอบเอวสอบไว้อย่างหมิ่นเหม่ "ฉันบอกแล้วเหรอว่าให้ลุกจากเตียง" เขาถามแล้วเดินมาอยู่ตรงหน้า "วิจะกลับ" "ฉันยังไม่สั่ง" "พี่วิน…" ฉันเอ่ยเรียกชื่อเขาอย่างแผ่วเบาแล้วช้อนตามองเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาอย่างคนหมดทางสู้ "ทำไม อยากได้แบบเมื่อคืนอีก?" เขาหรี่ตาถามอย่างคนกวนประสาท ทำให้ฉันต้องกำหมัดแน่นแล้วก้าวถอยหลังกลับไปที่เตียง ตามมาด้วยร่างของคนตัวโตที่เดินตามมา ก่อนจะปลดโซ่ออกแล้วเปลี่ยนเป็นล่ามไว้ที่ข้อเท้าแทน ฉันจึงเบือนหน้าหนีแล้วยกมือปาดคราบนํ้าตาออก "ต่อไปนี้ เธอต้องมาอยู่กับฉัน" เขาพูดแล้วถอยออกไปเอนหลังพิงกับขอบโต๊ะ ในมือกำลังเลื่อนโทรศัพท์มือถือดูไปด้วย "ทำไมวิต้องทำตามที่พี่บอก" "เพราะเธอเป็นเมียฉันไง" "วิ…ไม่อยู่" ฉันหันกลับไปแล้วมองหน้าเขาด้วยแววตาสั่นระริก บังคับให้อยู่กับเขางั้นหรอ มันเหมือนตกนรกดีๆนี้เอง "พูดอีกทีสิ" เขาตอบกลับแล้วยกหน้าจอมือถือที่ขึ้นรายชื่อของวันใหม่ขึ้นมา พี่วินกำลังใช้โทรศัพท์ฉันต่อสายหาวันใหม่ "พี่จะทำอะไร…" "ให้น้องเห็นพี่สาวเล่นหนังสดหน่อยเป็นไง?" สิ้นคำพูดเขาก็กดเปิดกล้องแล้วเดินเข้ามาหา ฉันคิดอะไรไม่ออกแล้ว รู้แค่ว่าตอนนี้ไม่อยากให้วันใหม่ต้องมารับรู้เรื่องที่ฉันกำลังเผชิญอยู่ ฉันไม่อยากให้วันใหม่ต้องหวาดกลัวและเป็นห่วง "วิยอมแล้ว…ตัดสายสักที" ฉันยอมตอบกลับเสียงแผ่วเบาแล้วก้มหน้าหลบสายตา มือจิกเข้าที่ผ้าห่มผืนใหญ่ นายนั้นจึงยอมตัดสายแล้วเดินมาหย่อนตัวนั่งลงข้างกายฉัน นิ้วแกร่งจับเข้าที่คางมน "ห้ามคืนคำนะ รู้ใช่ไหมว่าฉันไม่ชอบคนโกหก" เขาถามออกมาสายตาหลุบมองที่กลีบปาก "…" ฉันได้แต่เงียบพูดอะไรไม่ออก "อีกอย่าง…ฆ่าคนไม่ใช่เรื่องยากเลย ขัดใจฉันเมื่อไหร่เธอจะไม่โอกาสเห็นหน้าน้องสาวเธออีก" เขาหยุดคำพูดไว้แค่นั้นก็จูบปากฉันแล้วผละออกเลื่อนมาที่ใบหูแทน "เพราะงั้น…ฉันสั่งอะไรก็ทำ แล้วก็ช่วยลบรูปแฟนพิการเธอออกจากเครื่องด้วยก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน" คำพูดนั้นทำให้ขนอ่อนทั่วร่างลุกชัน ก่อนที่มือหนาจะยกรูปคู่ของฉันกับพี่ติณในมือถือขึ้นต่อหน้าแสดงว่าเขาค้นโทรศัพท์ฉันทุกอย่างแล้วและกำลังไม่พอใจที่รูปของพี่ติณยังอยู่ในเครื่องอยู่ "พี่วิน…วะ…วิจะลบทุกอย่าง…วิเจ็บ…" ฉันเม้มปากแน่นเมื่อของแหลมคมจี้เข้าที่แขนเบาๆจนเลือดไหลกระซิบออก… "ให้เร็วเลย…รกหูรกตาไปหมด" เขากระซิบบอกด้วยลมหายใจเหือดหาดอย่างคนกำลังกลั้นอารมณ์เอาไว้ ทำเอานํ้าตามันไหลออกอีกครั้งด้วยอาการหวาดกลัว…
Latest chapter
DON'T BE MAD อย่าคลั่งรัก EPISODE 09 ลืมคนเก่าไม่ได้ NC+++
สิ้นเสียงกระซิบปากหยักก็ก้มลงประกบจูบอีกครั้งในขณะที่ปลายนิ้วแกร่งกำลังเลื่อนมาปลดตระขอบราเชียร์ให้หลุดออกจากกันแล้วดึงออกมาตามเรียวแขน ลิ้นสากกำลังดันทุรังเข้าไปในโพรงปากหอมหวานวันใสหลับตาแน่นสัมผัสรุนแรงจากคนตัวโตทำให้เธอต่อต้านงับปากตนเองเอาไว้แน่น สร้างความไม่พอใจให้วินเซนไม่น้อยนั้นจึงทำให้ชายหนุ่มออกแรงกัดคนผยองที่กำลังปฏิเสธ จังหวะนั้นเองวันใสก็เผลอร้องครางออกมาชายหนุ่มได้โอกาสก็สอดเรียวลิ้นเข้าไปตวัดกับโพรงปากนุ่มปากออกแรงกดจูบ ลิ้นเกี่ยวพันกับลิ้นบางพร้อมกับคว้ากุญแจมือออกมาจากลิ้นชักหัวเตียงแล้วจัดการล็อกมันเพื่อง่ายต่อความต้องการ…"อึก!""ขัดใจฉันมันไม่ใช่เรื่องดีหรอกนะ" ชายหนุ่มผละปากออกสายตาหลุบมองกลีบปากบวมเจ่อ"…" ดวงตากลมเพียงจ้องคนตรงหน้าข้อมือกำลังสะบัดออกสุดแรง"ถ้ามีสมองมากพอคงรู้ว่าดิ้นไปก็เปล่าประโยชน์ ฉลาดนักไม่ใช่เหรอ แสดงออกมาให้เห็นหน่อยสิ" ไม่พูดเปล่าสายตาคมกริบยังมองเย้ยหยันเธอ ก่อนจะยกคนตัวบางลงจากตักแล้วจ้องมองร่างกายเปลือยเปล่าที่รอยชํ้าบนเนื้อตัวจากแผลเก่ายังไม่หายจางลงสักเท่าไหร่ แล้วยังไงเขาจำเป็นต้องแคร์?"…" วันใสยังคงนิ่งเงียบเธอหายใจเหือดหายกำล
DON'T BE MAD อย่าคลั่งรัก EPISODE 08 ร้องใต้ร่าง
บ้านพักแห่งหนึ่ง"วันใหม่…"หมับ! วันใสที่ขึ้นแท็กซี่มาที่บ้านของลูกเกดวิ่งเข้าไปกอดน้องสาวตนเองด้วยสีหน้าเป็นห่วง เธอโผล่เข้ากอดคนตัวเล็กโดยที่มีลูกเกดคอยยืนมองอยู่ ใบหน้าหวานซบลงที่ไหล่มน"พี่วิเป็นอะไรคะ" วันใหม่ถามออกมาอย่างไร้เดียงสาแล้วกอดตอบพี่สาวเพียงคนเดียว ก่อนจะรู้ว่าวันใหม่อยู่ที่นี้วันใสได้โทรหาเธอและวันใหม่ก็บอกว่าอยู่บ้านของกาละเกดถึงแม้จะสงสัยแต่เธอก็เลือกที่จะรีบมาหาผู้เป็นน้อง"เปล่าค่ะ…ไม่ได้เจอวันใหม่แค่วันเดียวพี่เลยคิดถึง" เธอตอบกลบเกลื่อนมือบางยกขึ้นลูบศีรษะทุยพยายามกลั้นนํ้าตาไม่ให้ไหลออกมา วันใสเป็นห่วงน้องจับใจ"โตแล้วนะคะ คิดถึงเป็นเด็กเลย""ไม่มีใครทำอะไรหนูใช่ไหม""ไม่มีค่ะ คุณลุงใจดีบอกว่าจะพามาหาพี่วิที่กรุงเทพหนูเลยยอมมาแล้วเขาก็พามาส่งที่บ้านของน้าเกด" วันใหม่บอกในสิ่งที่ตนเองเจอด้วยนํ้าเสียงสดใส ทำให้หญิงสาวจับร่างเล็กหมุนสำรวจว่ามีร่องรอยของการถูกทำร้ายรึเปล่า"ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ใหม่ขึ้นไปรอพี่บนห้องนะคะ เดี๋ยวพี่ขึ้นไปหา""ได้ค่ะ" เด็กสาวตอบแล้วเดินขึ้นไปบนชั้นสองของตัวบ้าน วันใสจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก มือบางยกขึ้นเสยผมตัวเองแล้วปรายตามองไปที่
DON'T BE MAD อย่าคลั่งรัก EPISODE 07 อยากได้คนนี้
วินเซนยัดมือถือให้วันใส หญิงสาวที่กำลังตกอยู่ในอาการหวาดกลัวจึงรีบกดลบอัลบั้มของเธอและติณออกด้วยท่าทีลนลานปากอิ่มยังคงเม้มเข้าหากันแน่น ทำทุกอย่างเสร็จเธอก็บีบโทรศัพท์ในมือแน่น"วิ…ลบแล้ว""ไหน…มาดูซิ" วินเซนผละใบหน้าออกห่างจากเธอแล้วดึงมันกลับ สายตาคมปราดหลุบมองเพื่อเช็ค "บอกให้มันง่ายแบบนี้ตลอดก็แล้วกัน"ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปากเพียงเสี้ยววินาทีแล้วนำโทรศัพท์คืนวันใส ร่างหนาหันหลังให้เพื่อจะเดินออกจากห้องไป ทวาเสียงอ่อนล้าก็เรียกเขาเอาไว้ก่อน"เดี๋ยวค่ะ…พี่เอาวันใหม่ไปไว้ไหน วิเป็นห่วงน้อง""อยากไปหาน้องเหรอ?" เขาหันกลับมาหรี่ตาถาม"ค่ะ""อ้อนวอนฉันสิ""…" เธอเงียบกับการถูกบีบบังคับ วันใสเป็นห่วงน้อง เธอแค่อยากรู้ว่าวันใหม่อยู่ยังไง อยู่กับใคร"เร็วสิ ฉันไม่มีเวลามากมายขนาดนั้น""วิ…ขอออกไปหาน้องได้ไหมคะ""พูดได้แค่นี้หรอ…พูดจาหวานๆเป็นไหม อ้อนผัวทำไม่เป็น?" คำพูดยียวนกวนประสาททำให้วันใสต้องหลับตาระงับอารมณ์ เธอกำหมัดเข้าที่ผ้าห่มแล้วจำใจพูดมันออกมาด้วยนํ้าเสียงประชดประชัน"พี่วินขา…วิขอไปหาน้องหน่อยนะคะแล้วจะรีบกลับมาหา""หื้ม…" วินเซนจ้องมองวันใสที่กำลังจะหมดความอดทน ก่อนจะยกมือกระดิก
DON'T BE MAD อย่าคลั่งรัก EPISODE 06 รกหูรกตา SM+
ปัจจุบันเหตุการณ์คืนนั้นทำให้วันใสตัดสินใจดรอปเรียนไว้หนึ่งปีแล้วพาน้องสาวกลับเชียงใหม่ เพื่อเริ่มต้นอีกครั้ง เธอต้องการลืมเรื่องแฟนเก่าอย่างติณและไปจากผู้ชายสารเลวอย่างวินเซนชีวิตหลังจากที่มีเขาเข้ามามันยํ่าแย่ลงเรื่อยๆวันใสไม่แม้แต่ต้องคอยระวังตัวอย่างเดียว เธอยังถูกวินเซนข่มเหง รังแกครั้งแล้วครั้งเล่าถูกบังคับกดขี่ เธอทำอะไรไม่ได้ความทรมานทำให้วันใสต้องเลือกทางเดินแบบนี้ชีวิตที่กำลังจะดีขึ้นของเธอกลับพังทลายลงเมื่อวินเซนกลับมาอีกครั้ง…"ทำไม…พี่คลั่งแล้วจะทำอะไรวิ""อยากรู้ล่ะสิ…"หมับ!พรึบ!"กรี๊ดดดดดด!" วันใสกรีดร้องออกมาด้วยสีหน้าตกใจเมื่อโซ่ที่กำลังขึงเธอเอาไว้ถูกคลายอย่างรวดเร็วทำเอาร่างบอบบางทรุดลงกับพื้นห้องด้วยท่าทีนอนราบ ข้อมือยังมีโซ่ติดเอาไว้อยู่วินเซนกระตุกยิ้มมุมปากด้วยอาการพึงพอใจ มือหนาคว้าเข้าที่คอเสื้อตัวบางแล้วลากร่างเล็กไถตามพื้นห้องก่อนจะตวัดขึ้นเตียงด้วยการกระทำรุนแรง ทำเอาร่างของวันใสบอบชํ้า เธอนอนขดตัวบนเตียงพร้อมกับหายใจกอบโกยลมหายใจเข้าปอด"แค่นี้ยังไม่หมดหรอกนะ พึ่งเริ่มต้นเอง คืนนี้ของเรายังอีกยาวนานเลยวันใส" เสียงเยือกเย็นพูดขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มทำเอาข
DON'T BE MAD อย่าคลั่งรัก EPISODE 05 ห้ามไปรักคนอื่น NC+++
"พี่พูดเรื่องบ้าอะไร…""บอกมาสิ" วินเซนไม่ยอมให้เธอได้ปล่อยผ่านการตอบคำถามของเขา ชายหนุ่มต้องการได้ยินคำนั้นจากปากเธอกับความรู้สึกที่ไม่เข้าใจตนเอง พอรู้ว่าวันใสเคยจูบกับแฟนเก่าที่เป็นเรื่องปกติของคนเป็นแฟนกันแต่เขากลับไม่ชอบขึ้นมา และต้องการให้เธอลืมติณเสียวันใสมองคนบนร่างใบหน้าเบ้ ตรงนั้นถูกเอวสอบกดลงจนร่างกายกระเพื่อม เธอไม่เข้าใจว่าสิ่งที่กำลังเจอคือเรื่องอะไร ทำไมวินเซนพูดเหมือนเขากำลังอยากมาแทนที่ติณและให้เธอลืมคนเก่า ทั้งที่เขารักจีเซล"พูดออกมา""พี่มันบ้าไปแล้ว" วันใสพึมพำออกมาเสียงแผ่วพลันความเย็นก็สัมผัสเข้าที่ผิวปากอีกครั้ง วินเซนใช้มีดลูบไล้กลีบปากแดงระเรื่อวนลูบไปมาให้เธอตอบ วันใสรู้ดีว่าเขากล้าเฉือนปากเธอจริงๆเพราะแผลที่ขาก็รับรู้ได้แล้วว่า มีดไม่ได้มีไว้ขู่ มันมีไว้เชือด…"ฉันบอกให้พูดออกมา!" เขาตวาดเสียงดังลั่น วันใสไร้หนทางสู้เธอตัดสินใจพูดมันออกไปเพื่อเอาตัวรอด คนตรงหน้ากำลังเสียสตินั้นคือสิ่งที่เธอคิด"…วิจะมีแค่พี่ พูดแล้ว วิพูดแล้วพี่พอใจรึยัง" วันใสตอบกลับเสียงสั่น คำตอบของเธอทำเอาวินเซนพึงพอใจไม่น้อย ชายหนุ่มละปลายมีดออกจากกลีบปากบาง แล้วปักมันลงบนเตียง"คำพูด
DON'T BE MAD อย่าคลั่งรัก EPISODE 04 มีแค่ฉัน NC+++
"พี่ฆ่าพี่ติณ พี่มัน…""ชู่ว…หยุดพูดถึงคนอื่นได้แล้ว" ใบหน้าหล่อผละออกจากลำคอเนียนที่กำลังขึ้นรอยแดงจากการดูดเม้ม ปลายนิ้วแกร่งแตะลงที่ปากอิ่มแล้วส่ายหัวเชิงห้ามไม่ให้เธอพูดจาอะไรออกมาอีก"…" วันใสเสียใจแทบพูดอะไรไม่ออกเธอจ้องมองเข้าไปที่แววตาคู่นั้นด้วยความเกลียดชัง รู้ตัวอีกทีผิวแก้มก็สัมผัสกับความเย็นยะเยือกจากวัตถุอะไรบางอย่างที่กำลังขับเคลื่อนบนพวงแก้มหางตาเหลือบมองก็พบว่ามันคือด้ามมีดเล่มเล็กที่ิอยู่ในมือของวินเซน"ตอนนี้เธอนอนอยู่ใต้ร่างฉัน คนเดียวที่ควรสนใจคือฉัน""อึก…" เปลือกตาคู่สวยหลับแน่นร่างกายที่ร้อนวูบวาบไม่กล้าแม้แต่จะดิ้นต่อต้านหากมีดแหลมคมทะลุเข้าใบหน้าคงไม่ใช่เรื่องดีเอาสักเท่าไหร่ เธอเกร็งสั่นสะท้านไปทั่วทุกสัดส่วน"รู้ความจริงแล้ว หวังว่าเธอคงรักชีวิตตัวเองและน้องนะ""…""ได้ยินที่ฉันถามรึเปล่า?" วินเซนถามยํ้าเอาคำตอบใบหน้าคมคายก้มซุกระหว่างสองเต้าอวบที่เสียดสีกันพร้อมกับสูดดมความหอมละมุนเข้าเต็มปอด กลิ่นกายสาวที่หอมหวานเกินกว่าใครทำเอาเขายากจะถอยห่างจากเรือนร่างตรงหน้าได้อาการตอนนี้ราวกับคนต้องมนต์สะกด ให้อยู่ในภวังค์ความน่าหลงใหลของเธอ…"อย่าลากน้องวิเข้ามายุ่
You May Also Like
แผนรัก มังกรร้าย
dragonred2414.8K viewsพลาดรักมาเฟีย
โนเนจัง16.2K viewsNOT LOVE ห้วงพันธะ
ลำเจียก30.8K viewsเมียเด็กจอมมาเฟีย (NC35+)
อัญญาณี18.2K viewsหย่ารักสามีมาเฟีย | หึง หวง โหด
พาริตาParita461 viewsคลั่งรักรูมเมทมาเฟีย
ผีเสื้อกลืนหาง216 viewsคลั่งรักแม่ตัวแสบ
คุณลูกเกด2.8K viewsBAD GUYS พิษรัก มาเฟียแฟนเก่า
ยี่สิบห้าเมษา ฯ.133 views
