บทที่1

“อาหวย อย่ากลัวไปเลย ช่วงนี้บริษัทของพี่ก็กำลังรับสมัครคนอยู่ เดี๋ยวพี่ช่วยส่งเรซูเม่ภายในให้”

"เรื่องสัมภาษณ์งานแบบนี้ ไม่ต้องแบกไว้คนเดียวหรอก"

จนกระทั่งเห็นมือของผมที่ยื่นออกไปนั้นหยุดนิ่งอยู่กลางอากาศ ทุกคนก็เหมือนพึ่งนึกได้ว่าผมยังอยู่ข้างๆ

“อาอวี่ นายไม่จำเป็นต้องให้พวกเราเป็นห่วงแล้วมั้ง”

แม่ของผมก็ขมวดคิ้วแล้วพูดเห็นด้วย

"ที่ลูกเรียนมันก็แค่วิชาเอกธรรมดาๆ นั่นแหละ มีบริษัทรับเข้าทำงานก็บุญแล้ว อย่าเลือกมากไปเลย"

ขณะที่กำลังเลื่อนดูรูปถ่ายอยู่นั้น จู่ๆ เผยรั่วหนิงก็ขมวดคิ้วขึ้นมา

“รูปนี้อาอวี่บังพี่หวยไว้ ลบทิ้งดีกว่า”

แต่นั่นเป็นภาพเดียวที่มีผมอยู่ จากในบรรดารูปถ่ายทั้งหมดสามร้อยแปดสิบรูปนั้น

“วันนี้พี่หวยถ่ายออกมาได้ดูดีขนาดนี้ อย่าให้รูปนี้กระทบไปเลย”

ผมยืนอยู่ข้างๆ มือกำแน่นขึ้นเรื่อยๆ

ที่แท้ไม่ใช่เพราะพวกเขามองไม่เห็นผม แต่เป็นเพราะมองเห็นแล้ว ก็รู้สึกว่าผมขัดตา

วินาทีนั้นจู่ๆ ผมก็รู้สึกว่า ความอดทนยอมความที่ผ่านมานั้นมันเหมือนเรื่องตลก

ในใจของพ่อแม่และพี่สาว พวกเขาคิดเสมอว่าเวินหวยดีกว่าผม

แม้แต่แฟนของผมก็มอบความอ่อนโยนให้กับเขา

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นผมก็ต้องเจียมตัวหน่อย เซ็นสัญญาทำงานที่จะไม่มีวันได้กลับมาอีก

......

หลังจากลบรูปทิ้งแล้ว เผยรั่วหนิงก็ยื่นโทรศัพท์ให้เวินหวย ให้เขาเลือกดูอีกที

อีเมลแจ้งเตือนผลการสัมภาษณ์ฉบับหนึ่งก็เด้งขึ้นมาพอดี

บริษัทที่เขาไปสัมภาษณ์แห่งนั้น แจ้งผลว่าเขาไม่ผ่านการคัดเลือก

เวินหวยตาแดงในทันที

"เป็นเพราะความสามารถของผมมันแย่มากเลยใช่ไหม แม้แต่งานก็หาไม่ได้?"

เผยรั่วหนิงตบไหล่เขาเบาๆ น้ำเสียงอ่อนลง

"ไม่ใช่ปัญหาของพี่หวย เป็นเพราะพวกเขาตาไม่ถึงต่างหาก"

"พี่หวย พี่อย่าทำแบบนี้เลย ฉันเห็นแล้วก็รู้สึกไม่สบายใจ คืนนี้ฉันไปดื่มเหล้าเป็นเพื่อนพี่คลายเครียดหน่อยดีไหม?"

แม่ของผมก็ดึงเขาเข้าไปกอดในอ้อมอกทันที

"พูดเพ้อเจ้ออะไรกัน? อาอวี่แย่ขนาดนั้น หางานไม่ได้ยังเป็นไปได้หน่อย"

“อาหวยของเราตั้งแต่เล็กจนโตด้านไหนก็เก่งไปหมด จะหางานไม่ได้ได้ยังไง?”

พูดจบ เธอก็หันหัวมามองผม ความหมายแฝงนั้นเป็นอันเข้าใจตรงกันโดยไม่ต้องพูดออกมา

"ต้องเป็นเพราะบริษัทนั้นตาไม่ถึงแน่เลย ไม่เป็นไรเราค่อยๆ หานะ ไม่รีบ"

ผมยืนอยู่ข้างๆ โดยไม่ได้ทำอะไร แต่กลับกลายเป็นคนที่ช่วยพิสูจน์ความยอดเยี่ยมของเวินหวยอีกครั้ง

ตั้งแต่เด็กจนโต ผมเคยสงสัยไปนับครั้งไม่ถ้วนว่า ผมต่างหากที่เป็นลูกชายของเพื่อนบ้าน และเวินหวยต่างหากที่เป็นลูกชายแท้ๆ ของพ่อแม่ผม

แต่น่าเสียดายมาก ผลตรวจดีเอ็นเอนั้นไม่มีปัญหาใดๆ เลย

ต่อมาผมก็คิดว่า อาจเป็นเพราะนิสัยผมไม่ดี

พูดไม่เก่ง

โดดเด่นไม่พอ จึงไม่ได้รับความโปรดปรานจากคนในบ้าน

ดังนั้นผมจึงพยายามอย่างสุดชีวิต เพื่อพิสูจน์ตัวเอง

แต่พอผมสร้างผลงานขึ้นมาได้สำเร็จ ถึงได้มองเห็นอย่างชัดเจนว่า การที่พวกเขาลำเอียงเวินหวยนั้น มันได้กลายเป็นความเคยชินที่ไม่มีวันแก้ไขได้ไปนานแล้ว

พวกเขาเคยชินกับการมองข้ามความรู้สึกของผมมานานแล้ว

เพราะไม่ว่าผมจะน้อยเนื้อต่ำใจยังไง ทุกครั้งผมก็จะกลับบ้านเอง

ผมยืนอยู่ที่นี่ มองดูเผยรั่วหนิงปลอบใจเวินหวยอย่างอ่อนโยน

ส่วนพ่อของผมก็โทรหาผู้จัดการฝ่ายบุคคลของเซิ่งหย่วนกรุ๊ปในตอนนั้นทันที

หลังวางสายไป เขาก็รับประกันอย่างมั่นใจว่า

"ลุงช่วยนายจัดการเสร็จแล้ว งานแรกเป็นงานที่สำคัญมาก จะประมาทไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องเข้าเซิ่งหย่วนกรุ๊ปบริษัทใหญ่ๆ แบบนี้"

เวินหวยมีคนคอยช่วยเหลืออยู่เสมอ

ขอแค่เขาจมดิ่งหรือล้มเหลวเพียงเล็กน้อย ทุกคนต่างก็แย่งชิงกันรีบวิ่งเข้าไปโอบรับอารมณ์ด้านลบทั้งหมดของเขาไว้

ตอนอยู่ปีหนึ่ง เวินหวยสอบตกวิชาเอก

แม่ของผมไหว้วานคนรู้จักจนหารุ่นพี่รหัสตรงมาช่วยติวให้เขา ค่าเรียนคาบละหนึ่งพันห้าร้อยบาท และจ่ายรวดเดียวไปเลยยี่สิบคาบ

ในเทอมเดียวกันนั้น วิชาเอกของผมสอบได้เก้าสิบห้าคะแนน

ผมรีบนำผลการเรียนไปให้แม่ดูอย่างคาดหวัง โดยคาดหวังว่าจะได้รับการยอนรับจากเธอ

แต่สิ่งที่ได้รับมากลับคือการตำหนิ

"ไหนลูกบอกว่าลูกตั้งใจมากไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมยังถูกหักไปตั้งห้าคะแนนล่ะ?"

หลังจากนั้นเมื่อผมได้รับผลการเรียนอีก ก็ไม่ส่งกลับบ้านอีกเลย

ตอนปีสาม ผมเป็นโรคกระเพาะอักเสบเฉียบพลัน ปวดท้องจนต้องนั่งยองๆ อยู่ตรงประตูอาคารปฏิบัติการขยับลุกไปไหนไม่ได้เลย

ผมโทรหาเผยรั่วหนิง และขอให้เธอไปโรงพยาบาลเป็นเพื่อนผมเป็นครั้งแรก

แต่ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง

“พรุ่งนี้พี่หวยต้องนำเสนอPPT ตอนนี้เขาตื่นเต้นมาก จำเป็นต้องให้ฉันฝึกซ้อมเป็นเพื่อยเขา”

“อาอวี่ นายเป็นคนพึ่งพาตัวเองได้มาโดยตลอด เรียกแท็กซี่เองคงไม่มีปัญหาหรอกมั้ง?”

วันนั้น คนขับรถเห็นผมหน้าซีดขาว จึงลงรถมาพยุงผมเข้าห้องฉุกเฉินโดยเฉพาะ

แม้แต่คนแปลกหน้าคนหนึ่งก็รู้ว่าผมต้องการคนพยุง

เผยรั่วหนิงกลับรู้สึกว่าผมทำเองได้

บางทีอาจเป็นเพราะก่อนหน้านี้ผมอ่อนแอเกินไป

อ่อนแอนานเกินไป พวกเขาเลยคิดว่าผมเจ็บและเศร้าไม่เป็น

ผ่านไปแสนนาน แม่ของผมถึงได้ถามงานของผมขึ้นมาอย่างลอยๆ

ผมอ้าปาก แต่ยังไม่ทันได้ตอบ ผมของผมอก็โบกมือห้ามเสียก่อน

"สาขาวิชาเน่าๆ แบบนั้นของเขา จะไปหวังให้เขาหางานดีๆ อะไรได้? หางานอะไรทำๆ ไปก็ได้แล้ว"

พี่สาวของผมเหลือบมองผม ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า

"ใช่ นายหางานทำก่อน จบแล้วจะได้ไม่ต้องเกาะพ่อแม่กินอีก"

เผยรั่วหนิงถึงขั้นพูดว่า ถ้าหาไม่ได้จริงๆ สามารถช่วยผมถามตำแหน่งพนักงานต้อนรับที่บริษัทของพวกเขาได้

เธอกล่าวออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับว่าคิดทบทวนเพื่อผลประโยชน์ของฉันมาอย่างดีแล้วจริง ๆ

ผมก้มหน้าลง กดเปิดหน้าจอแสดงผลการตอบรับเข้าทำงานในโทรศัพท์มือถือ

สถาบันวิจัยวัสดุห้วงอวกาศลึกแห่งตะวันตกเฉียงเหนือ

สวัสดิการดีเยี่ยม ทรัพยากรโครงการระดับท็อป และสถานที่ทำงานอยู่ห่างจากบ้านถึงสามพันสองร้อยกิโลเมตร

เจ็ดวันที่ผ่านมานี้ ผมไม่กดยืนยันสักที

จริงๆ แล้วผมกำลังรอ

รอแม่ของผมถามผมสักครั้งว่า ผมอยากอยู่ที่ไหน

รอพ่อของผมช่วยผมโทร ใช้เส้นสายช่วยผมสักครั้ง

รอเผยรั่วหนิงนึกขึ้นได้ว่า พวกเราเคยสัญญาว่าจะอยู่เมืองเดียวกันหลังเรียนจบ

แต่จนกระทั่งเวลานับถอยหลังสู่การยืนยันเหลือเพียงหกชั่วโมง ก็ยังไม่มีใครเอ่ยปากถามผมเลยสักคน

พวกเขายุ่งอยู่กับการปูทางให้เวินหวย

ยุ่งอยู่กับการปลอบโยนเขา อยู่เป็นเพื่อนเขา และรู้สึกเห็นใจเขาอยู่

ก็ดี

ผมกดปุ่มยืนยัน

ระบบมีข้อความบรรทัดหนึ่งเด้งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

【ซูอวี่ ยินดีต้อนรับเข้าสู่สถาบันวิจัยวัสดุห้วงอวกาศลึกแห่งตะวันตกเฉียงเหนือ！】

ในวินาทีนั้น คนแรกที่ยอมรับในความสามารถของผมอย่างแท้จริงและจริงใจนั้น กลับเป็นคนที่อยู่ห่างไกลออกไปถึงสามพันสองร้อยกิโลเมตรนั้น