All Chapters of ถ้าเลือกเพื่อนก็เลิกกัน: Chapter 1 - Chapter 9

ฉันตกใจมาก จึงรีบมองลอดม่านออกไปนอกห้องพักผ่อนในตอนนั้นฉันก็พบว่ากระจกบานใหญ่ที่อยู่ด้านนอกแตกละเอียด ลมพายุที่รุนแรงโหมกระหน่ำเข้ามา ในตอนนั้นมีอะไรบางอย่างพุ่งทะลุช่องว่างแล้วกระแทกเข้ากับประตูห้องพักผ่อนอย่างแรง ฉันตกใจจนสมองขาวโพลน แล้วรีบลากโซฟามาขวางประตูไว้ ตอนที่ได้สติขึ้นมา ฉันก็รีบกดโทรหาจี้หุยเสียงรอสายดังนานครึ่งนาทีกว่าจะมีคนรับ ฉันยังไม่ทันได้พูดอะไร จี้หุยกลับพูดขึ้นอย่างรีบร้อนว่า “เย่ว์เย่ว์รอเดี๋ยวนะ ฉันกำลังยุ่งอยู่”ฉันพยายามข่มความหวาดกลัวแล้วพูดว่า “จี้หุย ตอนนี้ฉันอยู่บริษัท กระจกด้านนอกแตกแล้ว ฉันกลัวมาก…”ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมา“กระจกอะไรแตกนะ? กระจกที่ห้องนั่งเล่นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นเธอก็กลับไปรอในห้องสิ ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะหาคนไปซ่อม…”เสียงเอฟเฟกต์ของเกมดังขึ้นจากปลายสาย วินาทีถัดมา เจียงเหยียนก็ส่งเสียงร้องอย่างดีใจ “เย้! ฉันชนะอีกแล้ว!”จี้หุยพูดโอ๋อย่างจนใจ “โอเค ๆ ฉันแพ้แล้ว แพ้แล้วก็ต้องยอมรับ เดี๋ยวครั้งหน้าฉันเลี้ยงข้าวเอง”“ครั้งหน้าคือเมื่อไหร่ พรุ่งนี้ไหม!”“ได้สิ ๆ …”คำพูดทั้งหมดของฉันติดอยู่ในลำค

เขาจ้องมองไปทางประตู ก่อนพูดว่า “ลืมบอกเธอไปเลย โครงการที่เหยียนเหยียนรับผิดชอบประสบความสำเร็จอย่างมาก หัวหน้าจึงเตรียมเลื่อนขั้นให้เธอ”“ดังนั้นพวกเราจึงมาฉลองให้เจียงเหยียนงั้นเหรอ”จี้หุยมัวแต่สนใจความเคลื่อนไหวด้านนอก จึงไม่ได้สังเกตน้ำเสียงเย็นชาของฉันเลย “ถูกต้อง ก่อนหน้านี้เธอบอกเองไม่ใช่เหรอว่าฉันมาเที่ยวแต่กับเพื่อนร่วมงาน ไม่พาเธอมาด้วยเลย ดังนั้นครั้งนี้ฉันก็เลยเรียกเธอมาด้วยไง”“จี้หุย นายจำได้หรือเปล่าว่าวันนี้วันอะไร”จี้หุยมองฉันด้วยความมึนงง ฉันพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม แล้วพูดว่า “จี้หุย พวกเราเลิกกันเถอะ”“ปุ้ง!”“เหยียนเหยียน ยินดีด้วยนะที่จะได้เลื่อนตำแหน่ง!”เสียงปืนยิงกระดาษสายรุ้งและเสียงแสดงความยินดีกลบคำพูดของฉันจนหมดส่วนจี้หุยก็พุ่งตัวไปยืนอยู่ด้านข้างเจียงเหยียน เขายื่นมือไปกอดเธอ ฉันหัวเราะเยาะ จากนั้นก็หมุนตัวเดินออกไป ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู จากนั้นก็เห็นว่าแม่ส่งข้อความมาหาฉันเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว “แม่กับพ่อของลูกกำลังขึ้นเครื่องบินแล้วนะ เย่ว์เย่ว์ ลูกตาสว่างแบบนี้ แม่ก็วางใจ”ผู้ชายคนนั้นก็อยู่ที่หนานเฉิงเหมือนกัน แม่บอกว่าเขาตกลงที

หลังจากแยกกับลู่โจวเหยี่ย ฉันก็กลับโรงแรมพร้อมพ่อแม่คืนนั้นจี้หุยส่งข้อความมาหาฉันไม่หยุดเขารู้ว่าฉันไม่มีทางรับโทรศัพท์ ดังนั้นจึงส่งข้อความมาอย่างต่อเนื่อง “เย่ว์เย่ว์ เธอโกรธเพราะฉันให้เธอช่วยอธิบายเรื่องเจียงเหยียนอย่างนั้นใช่ไหม? ฉันคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าเธอจะให้ความสำคัญกับเรื่องนั้นมากขนาดนี้ ฉันขอให้เธอลบโพสต์ไปแล้วนะ”“หรือเธอโกรธที่พวกเราจัดงานฉลองให้เจียงเหยียน? นั่นเป็นความคิดของเพื่อนร่วมงานนะ ถ้าเธอไม่พอใจ หลังจากนี้ฉันจะไม่เข้าร่วมกิจกรรมแบบนี้อีกแล้ว”“เธอจะโกรธก็ได้ จะด่า จะตีฉันก็ได้ แต่อย่าพูดว่าเลิกได้ไหม?”“ก่อนหน้านี้…ต่อให้โกรธ เธอก็ไม่เคยพูดว่าเลิกสักครั้ง”ใช่แล้ว ก่อนหน้านี้ฉันไม่อยากให้ความสัมพันธ์นี้จบลง ฉันไม่อยากตัดใจจากผู้ชายที่ไม่อยากให้ฉันกินอาหารที่ไม่มีประโยชน์ เขาจึงฝึกทำอาหารจนได้แผลน้ำร้อนลวก ฉันไม่อยากตัดใจจากผู้ชายที่คอยปลอบโยนฉันและพยายามทำให้ฉันหัวเราะ ในวันที่ฉันไม่สบายหรือรู้สึกเศร้าฉันไม่อยากตัดใจจากผู้ชายที่ยอมข้ามถนนไปมาหลายครั้งเพื่อซื้อขนม เพียงเพราะฉันบ่นว่าอยากกิน นอกจากนี้เขายังซ่อนขนมไว้ด้านหลัง เพื่อให้ฉันทายด้วยฉันไม

เพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ต่างตกตะลึง จี้หุยปฏิเสธเจียงเหยียนอย่างนั้นเหรอ?พระอาทิตย์คงขึ้นทางทิศตะวันตกแล้วใช่ไหม?เจียงเหยียนถูกปฏิเสธต่อหน้าทุกคนจนรู้สึกหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายดวงตาของเธอแดงก่ำ ก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมาในวินาทีถัดมาเสียงของเธอขึ้นจมูกเล็กน้อย ก่อนจะพูดด้วยความน้อยใจ “ทำไมล่ะคะ ก็พี่มีรถไม่ใช่เหรอ…”จี้หุยเหลือบมองเธอ สายตาเย็นชาคู่นั้นทำให้เธอรู้สึกหนาวสะท้าน ชายคนนั้นพูดขึ้นอย่างหมดความอดทน “ฉันจะต้องไปรับแฟนหลังเลิกงาน ดังนั้นก็เลยไม่ว่าง”เหล่าเพื่อนคนอื่นๆ วางงานในมือลง หูกางขึ้นเพื่อตั้งใจฟังเรื่องซุบซิบเพื่อนร่วมงานที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามด้วยความสงสัย“เฮ้ พี่หุย ก่อนหน้านี้พี่บอกว่าแฟนของพี่พึ่งพาตัวเองได้ไม่ใช่เหรอ เธอกลับบ้านเองได้ ก็เลยไม่จำเป็นต้องไปรับ?” จี้หุยชะงักไป “ฉันเคยพูดแบบนั้นด้วยเหรอ?”เพื่อนร่วมงานต่างพยักหน้า เพื่อนร่วมงานหญิงคนหนึ่งที่นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงพูดว่า “ฉันจำได้ว่าเมื่องานวันเกิดของแฟนพี่เมื่อปีที่แล้ว ตอนแรกพี่บอกกับคนในออฟฟิศว่าพี่จะพาเธอไปกินข้าว แต่สุดท้าย…”ผู้หญิงคนนั้นมอ