Share

บทที่ 2

Author: ใบไม้ร่วงในเดือนเจ็ด
ฉันตกใจมาก จึงรีบมองลอดม่านออกไปนอกห้องพักผ่อน

ในตอนนั้นฉันก็พบว่ากระจกบานใหญ่ที่อยู่ด้านนอกแตกละเอียด

ลมพายุที่รุนแรงโหมกระหน่ำเข้ามา

ในตอนนั้นมีอะไรบางอย่างพุ่งทะลุช่องว่างแล้วกระแทกเข้ากับประตูห้องพักผ่อนอย่างแรง

ฉันตกใจจนสมองขาวโพลน แล้วรีบลากโซฟามาขวางประตูไว้ ตอนที่ได้สติขึ้นมา ฉันก็รีบกดโทรหาจี้หุย

เสียงรอสายดังนานครึ่งนาทีกว่าจะมีคนรับ

ฉันยังไม่ทันได้พูดอะไร จี้หุยกลับพูดขึ้นอย่างรีบร้อนว่า

“เย่ว์เย่ว์รอเดี๋ยวนะ ฉันกำลังยุ่งอยู่”

ฉันพยายามข่มความหวาดกลัวแล้วพูดว่า “จี้หุย ตอนนี้ฉันอยู่บริษัท กระจกด้านนอกแตกแล้ว ฉันกลัวมาก…”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมา

“กระจกอะไรแตกนะ? กระจกที่ห้องนั่งเล่นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นเธอก็กลับไปรอในห้องสิ ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะหาคนไปซ่อม…”

เสียงเอฟเฟกต์ของเกมดังขึ้นจากปลายสาย

วินาทีถัดมา เจียงเหยียนก็ส่งเสียงร้องอย่างดีใจ “เย้! ฉันชนะอีกแล้ว!”

จี้หุยพูดโอ๋อย่างจนใจ “โอเค ๆ ฉันแพ้แล้ว แพ้แล้วก็ต้องยอมรับ เดี๋ยวครั้งหน้าฉันเลี้ยงข้าวเอง”

“ครั้งหน้าคือเมื่อไหร่ พรุ่งนี้ไหม!”

“ได้สิ ๆ …”

คำพูดทั้งหมดของฉันติดอยู่ในลำคอทันที

ในตอนนั้นฉันถึงได้ตาสว่าง

ฉันคบจี้หุยมาเจ็ดปี แต่ท้ายที่สุดก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับเพื่อนร่วมงานที่รู้จักกันสามปี

เมื่อสามปีก่อนตอนที่เขาพูดถึงเพื่อนร่วมงานที่ชื่อเจียงเหยียนเป็นครั้งแรก น้ำเสียงของเขาดูจนปัญญามาก

ผู้หญิงคนนั้นเริ่มทำงานวันเดียวกับเขา หัวหน้าให้เขาอยู่ในกลุ่มเดียวกัน

เขาบอกว่าเจียงเหยียนทำข้อมูลผิดหมดเลย ทำให้เขาต้องทำโอทีเพื่อแก้ไขข้อมูลสองวัน

นอกจากนี้เขายังบอกอีกว่าเธอทำกาแฟหกใส่เขาโดยไม่ตั้งใจ อีกทั้งยังทำให้เสื้อโค้ตตัวโปรดของเขาเปื้อน

ทุกครั้งที่เขาพูดถึงเจียงเหยียน เขาก็จะถอนหายใจออกมา

ต่อมาแผนกของเขาได้จัดงานเลี้ยงอาหารค่ำ นั่นจึงเป็นครั้งแรกที่ฉันได้พบกับเธอ

เธออายุน้อยกว่าพวกเราหนึ่งปี ใบหน้ากลม แก้มป่อง

เจียงเหยียนแนะนำตัวกับฉัน ฉันก็พูดกับเธอว่า “เรียกฉันว่าพี่”

เธอก็เรียก “พี่เย่ว์เย่ว์” อย่างเชื่อฟัง

แต่สายตาที่จี้หุยมองเธอในวันนั้นทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจอยู่เล็กน้อย

ตอนนี้ฉันถึงได้รู้ว่า มันคือการเอาใจใส่

ต่อมาฉันก็อยากให้จี้หุยพาฉันไปชมนิทรรศการศิลปะในช่วงสุดสัปดาห์

แต่เขาบอกว่าคอมพิวเตอร์ของเจียงเหยียนเสีย เขาจะต้องไปซ่อมให้

เมื่อเห็นฉันเงียบไป เขาก็อธิบายว่างานของกลุ่มเขาทั้งหมดอยู่ในคอมพิวเตอร์เครื่องนั้น

ฉันถามเขาว่าตอนนี้มีหนังสยองขวัญเรื่องหนึ่งที่น่าดูมากกำลังเข้าฉาย พวกเราอยากไปดูด้วยกันไหม?

เขาชะงักไปเล็กน้อย แล้วบอกว่าเข้าไปดูกับเจียงเหยียนมาแล้ว

บริษัทให้ตั๋วหนังพวกเขามา ดังนั้นพวกเขาจึงไปดูด้วยกันแล้ว

ต่อมาฉันถึงได้รู้ว่า พวกเขาเลือกนั่งโต๊ะทำงานด้วยกันสองคนตรงมุมอับและห่างไกลจากผู้คน

หลังจากนั้นเขาก็เริ่มไปส่งเธอในวันฝนตก เขาจำได้ว่าเธอมีประจำเดือนวันไหน ดังนั้นจึงซื้อเครื่องดื่มร้อน ๆ เตรียมไว้ให้เธอ เขารู้ว่าเธอไม่ชอบกินหัวหอมกับกระเทียม จึงกำชับพนักงานไว้ล่วงหน้า…

ฉันที่เห็นดังนั้นจึงถามเขาว่า

“จี้หุย นายชอบเจียงเหยียนอย่างนั้นเหรอ?”

เขาชะงักไปแล้วพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม “ฉันจะชอบเด็กโง่แบบนั้นได้ยังไง เธอก็เป็นแค่เพื่อนร่วมงาน ฉันช่วยเท่าที่ทำได้เท่านั้น”

เด็กโง่ ดูเป็นคำเรียกที่สนิทสนมกันดี

แต่สิ่งที่เขาทำนั้นเกินกว่าคำว่า “ช่วยเท่าที่ทำได้” ไปนานแล้ว

ฉันไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปตอนไหน

ฉันรู้เพียงว่าตัวเองฝันไป เป็นความฝันที่ยาวนานและเหนื่อยล้าเหลือเกิน

เมื่อตื่นขึ้นมา ฟ้าก็สว่างแล้ว และพายุก็สงบลงแล้ว บนท้องถนนกลับมามีเสียงจอแจของผู้คนอีกครั้ง

โชคดีที่ฝันร้ายจบลงเสียที

ฉันกลับบ้านไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า

ตอนที่เดินออกมาจากห้องน้ำ จี้หุยก็เปิดประตูเข้ามาพอดี

เมื่อเห็นฉัน เขาก็ถอนหายใจแล้วถามอย่างเป็นห่วงว่า “เมื่อวานเธอไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหม กระจกหน้าต่าง…”

เขาหันไปมองทางกระจกหน้าต่างที่ห้องนั่งเล่น จากนั้นก็ชะงักไป ทุกอย่างยังอยู่ในสภาพดี

ฉันพูดขึ้นเสียงเรียบ “เมื่อคืนฉันฝันร้ายน่ะ”

เขาพยักหน้า

เมื่อเห็นว่าฉันกำลังจะออกจากบ้าน จู่ ๆ เขาก็เรียกฉัน เขาดูลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

“เย่ว์เย่ว์ ช่วยเลื่อนนัดกินข้าวกับพ่อแม่ของเธอในวันพุธหน้าไปก่อนได้หรือเปล่า…”

ฉันมองเขาด้วยใบหน้าไร้อารมณ์

“ทำไม”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความปวดใจ

“วันพุธหน้าเป็นวันครบรอบวันตายของแม่เหยียนเหยียน พ่อของเธออยู่ต่างประเทศก็เลยกลับมาไม่ได้ มันน่าสงสารมาก หากเธอจะต้องไปคนเดียว”

ฉันจิกเล็บลงกลางฝ่ามือ

พยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเอง

“นี่เป็นครั้งที่สี่แล้วที่นายเลื่อนนัดฉัน นอกจากนี้พ่อแม่ของฉันก็ซื้อตั๋วเครื่องบินเรียบร้อยแล้ว…”

เขาพูดตัดบทด้วยน้ำเสียงตำหนิ “หรือเธอจะให้ฉันยืนดูเฉย ๆ โดยไม่สนใจ พวกเราเป็นเพื่อนร่วมงานกันนะ”

แต่ฉันเป็นคนรักของนายไง

ฉันไม่ได้พูดประโยคนั้นออกไป

เมื่อคืนฉันนอนหลับไม่เต็มอิ่ม ตอนนี้จึงรู้สึกปวดขมับตุบ ๆ

ฉันนวดขมับตัวเอง แล้วพูดอย่างไร้อารมณ์ “อื้อ นายไปเถอะ”

เขาดีใจ “ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอจะต้องเข้าใจฉัน วางใจเถอะ ครั้งหน้าฉันจะพาเธอไปเยี่ยมคุณลุงคุณป้าแน่นอน”

ในตอนนั้นเสียงเรียกเข้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น เขารีบรับโทรศัพท์แล้วเดินออกจากห้องไป

“เย่ว์เย่ว์ตอบตกลงแล้ว เดี๋ยววันพุธหน้าฉันจะไปกับเธอเอง…”

ส่วนฉันก็ส่งข้อความไปหาแม่ว่า

“แม่คะ แม่ไม่ชอบจี้หุยมาตลอดใช่ไหมคะ แล้วแม่บอกว่าจะแนะนำลูกชายเพื่อนแม่ที่หล่อ ๆ ให้ฉันรู้จักไม่ใช่เหรอคะ? ถ้าอย่างนั้นพวกเรานัดเจอกันวันพุธหน้าเลยก็แล้วกันค่ะ”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ถ้าเลือกเพื่อนก็เลิกกัน   บทที่ 9

    เพื่อนร่วมงานกลอกตามองบน “ทำไมฉันถึงรู้ นายลองถามตัวเองให้ดีสิ”“ฉันรู้แค่ว่าเธอตั้งตารอให้แฟนมารับหลังเลิกงาน แต่คิดไม่ถึงเลยว่าสุดท้ายเธอต้องมาติดอยู่ในบริษัท”“กระจกในบริษัทก็แตก เธอต้องอยู่ในห้องพักผ่อนตามลำพังตลอดทั้งคืน นายรู้หรือเปล่าว่าคืนนั้นเธอกลัวขนาดไหน? แต่ตอนนั้นนายกำลังทำอะไรอยู่?”จี้หุยส่ายหน้า “เป็นไปไม่ได้…ทำไมเธอถึงยังอยู่ที่บริษัทล่ะ ก็ฉันส่งข้อความไปแล้ว…”มือของเขาสั่นเทาขณะปลดล็อกโทรศัพท์ ก่อนจะเลื่อนดูประวัติบทสนทนาอย่างร้อนรน“เย่ว์เย่ว์ ตอนนี้ฉันมีธุระด่วน เธอเรียกรถกลับบ้านเองนะ เวลากลับก็ระวังด้วยล่ะ”แต่ด้านหลังของข้อความนั้นมีเครื่องหมายตกใจสีแดงห้อยท้ายอยู่ มันแจ้งเตือนว่าเขาส่งข้อความนี้ไม่สำเร็จ ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ใบหน้าซีดเผือดไร้สี ข้อความนั้นไม่ได้ถูกส่งออกไป ที่แท้ฉีเย่ว์ไม่เคยได้รับข้อความนี้ เธอจึงยังรอให้เขามารับอยู่ที่บริษัทแต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ไป มิน่าล่ะ วันรุ่งขึ้นตอนกลับถึงบ้าน เขาถึงไม่เห็นว่ากระจกในห้องนั่งเล่นแตก ตอนนั้นเขายังแปลกใจอยู่เลยที่แท้ตอนที่เธอโทรมาบอกว่า “กระจกแตก” เธอไม่ได้หมายถึงกระจกท

  • ถ้าเลือกเพื่อนก็เลิกกัน   บทที่ 8

    เพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ต่างตกตะลึง จี้หุยปฏิเสธเจียงเหยียนอย่างนั้นเหรอ?พระอาทิตย์คงขึ้นทางทิศตะวันตกแล้วใช่ไหม?เจียงเหยียนถูกปฏิเสธต่อหน้าทุกคนจนรู้สึกหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายดวงตาของเธอแดงก่ำ ก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมาในวินาทีถัดมาเสียงของเธอขึ้นจมูกเล็กน้อย ก่อนจะพูดด้วยความน้อยใจ “ทำไมล่ะคะ ก็พี่มีรถไม่ใช่เหรอ…”จี้หุยเหลือบมองเธอ สายตาเย็นชาคู่นั้นทำให้เธอรู้สึกหนาวสะท้าน ชายคนนั้นพูดขึ้นอย่างหมดความอดทน “ฉันจะต้องไปรับแฟนหลังเลิกงาน ดังนั้นก็เลยไม่ว่าง”เหล่าเพื่อนคนอื่นๆ วางงานในมือลง หูกางขึ้นเพื่อตั้งใจฟังเรื่องซุบซิบเพื่อนร่วมงานที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามด้วยความสงสัย“เฮ้ พี่หุย ก่อนหน้านี้พี่บอกว่าแฟนของพี่พึ่งพาตัวเองได้ไม่ใช่เหรอ เธอกลับบ้านเองได้ ก็เลยไม่จำเป็นต้องไปรับ?” จี้หุยชะงักไป “ฉันเคยพูดแบบนั้นด้วยเหรอ?”เพื่อนร่วมงานต่างพยักหน้า เพื่อนร่วมงานหญิงคนหนึ่งที่นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงพูดว่า “ฉันจำได้ว่าเมื่องานวันเกิดของแฟนพี่เมื่อปีที่แล้ว ตอนแรกพี่บอกกับคนในออฟฟิศว่าพี่จะพาเธอไปกินข้าว แต่สุดท้าย…”ผู้หญิงคนนั้นมอ

  • ถ้าเลือกเพื่อนก็เลิกกัน   บทที่ 7

    จี้หุยนั่งเหม่อลอยอยู่ที่โต๊ะทำงาน พลางจ้องโทรศัพท์มือถือที่เงียบสนิทนับตั้งแต่ที่ฉีเย่ว์ขู่ไม่ให้เขาส่งข้อความไปหา นี่ก็ผ่านมาสองวันแล้ว เขาคิดว่าฉีเย่ว์แค่กำลังโกรธเท่านั้นรอจนเธอหายโกรธ เธอจะต้องติดต่อกลับมาเองแน่นอน เพราะที่ผ่านมา เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นมาแล้วหลายครั้งต่อให้ฉีเย่ว์โกรธแค่ไหน ไม่ถึงสองวันเธอก็กลับมาหัวเราะร่าเริงกับเขาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ครั้งนี้เขากลับรู้สึกตื่นตระหนกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ในห้องอาหารส่วนตัววันนั้น ฉีเย่ว์มองเขาด้วยสายตาเย็นชา ใบหน้าไร้รอยยิ้ม อีกทั้งยังไม่มีแววโกรธเคืองหรือตำหนิเขาเลยแม้แต่น้อยเหมือนเธอกำลังมองคนแปลกหน้าที่ไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ เมื่อก่อนเธอมักจะโวยวาย ร้องไห้ หรือหาเรื่องทะเลาะ แล้วถามเขาซ้ำ ๆ ว่า “นายไม่รักฉันแล้วเหรอ?”แม้เขาจะรู้สึกรำคาญเล็กน้อย แต่ในใจลึกๆ ก็ยังรู้สึกยินดี เพราะนั่นหมายความว่าฉีเย่ว์รักเขามาก ฉีเย่ว์จะต้องไม่มีทางเลิกกับเขาแน่นอน เขาจึงอาศัยความรักที่ฉีเย่ว์มีให้ ทำอะไรก็ได้ตามใจโดยไม่ต้องคิดหน้าคิดหลังทุกครั้งที่เจียงเหยียนมีเรื่อง เขาก็พร้อมจะทิ้งฉีเย่ว์แล้วรีบไปหาอีกฝ่ายทันท

  • ถ้าเลือกเพื่อนก็เลิกกัน   บทที่ 6

    หลังจากแยกกับลู่โจวเหยี่ย ฉันก็กลับโรงแรมพร้อมพ่อแม่คืนนั้นจี้หุยส่งข้อความมาหาฉันไม่หยุดเขารู้ว่าฉันไม่มีทางรับโทรศัพท์ ดังนั้นจึงส่งข้อความมาอย่างต่อเนื่อง “เย่ว์เย่ว์ เธอโกรธเพราะฉันให้เธอช่วยอธิบายเรื่องเจียงเหยียนอย่างนั้นใช่ไหม? ฉันคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าเธอจะให้ความสำคัญกับเรื่องนั้นมากขนาดนี้ ฉันขอให้เธอลบโพสต์ไปแล้วนะ”“หรือเธอโกรธที่พวกเราจัดงานฉลองให้เจียงเหยียน? นั่นเป็นความคิดของเพื่อนร่วมงานนะ ถ้าเธอไม่พอใจ หลังจากนี้ฉันจะไม่เข้าร่วมกิจกรรมแบบนี้อีกแล้ว”“เธอจะโกรธก็ได้ จะด่า จะตีฉันก็ได้ แต่อย่าพูดว่าเลิกได้ไหม?”“ก่อนหน้านี้…ต่อให้โกรธ เธอก็ไม่เคยพูดว่าเลิกสักครั้ง”ใช่แล้ว ก่อนหน้านี้ฉันไม่อยากให้ความสัมพันธ์นี้จบลง ฉันไม่อยากตัดใจจากผู้ชายที่ไม่อยากให้ฉันกินอาหารที่ไม่มีประโยชน์ เขาจึงฝึกทำอาหารจนได้แผลน้ำร้อนลวก ฉันไม่อยากตัดใจจากผู้ชายที่คอยปลอบโยนฉันและพยายามทำให้ฉันหัวเราะ ในวันที่ฉันไม่สบายหรือรู้สึกเศร้าฉันไม่อยากตัดใจจากผู้ชายที่ยอมข้ามถนนไปมาหลายครั้งเพื่อซื้อขนม เพียงเพราะฉันบ่นว่าอยากกิน นอกจากนี้เขายังซ่อนขนมไว้ด้านหลัง เพื่อให้ฉันทายด้วยฉันไม

  • ถ้าเลือกเพื่อนก็เลิกกัน   บทที่ 5

    ภายในห้องอาหารส่วนตัว นอกจากพ่อแม่ของฉันแล้วยังมีชายหนุ่มแปลกหน้าอีกคนหนึ่ง ชายคนนั้นนั่งอยู่ข้างฉัน ตอนที่จี้หุยเดินเข้ามา อีกฝ่ายกำลังตักอาหารให้ฉันพอดี แม่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็หัวเราะแล้วหันไปพูดกับพ่อ “อาเหยี่ยก็ยังเอาใจใส่เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ ฉันบอกแค่ครั้งเดียวเองว่าเย่ว์เย่ว์กินเผ็ดไม่ได้ ดูสิ เขาก็ไม่เคยตักอาหารที่มีพริกให้เธออีกเลย”คุณพ่อก็หัวเราะแล้วพยักหน้า จี้หุยทำของที่หิ้วมาหลุดมือ เขาพูดอย่างตะกุกตะกักว่า “คุณลุงคุณป้า เย่ว์เย่ว์ นี่มัน นี่มันหมายความว่ายังไงกันเหรอครับ?”ในตอนนั้นคนอื่น ๆ ถึงได้สังเกตถึงการมีอยู่ของเขา แม่หุบยิ้มลง ก่อนจะเงียบเสียงไป พ่อเองก็มองเขาอย่างเย็นชา มิน่าล่ะที่พ่อกับแม่ไม่ชอบเขา เมื่อสองปีก่อนพวกท่านพูดขึ้นว่าอยากเจอหน้าจี้หุย ตอนนั้นพวกเราก็คบกันมาสี่ปีแล้ว ตอนแรกจี้หุยก็ตอบตกลงเป็นอย่างดี พ่อกับแม่ถึงขั้นซื้อตั๋วเครื่องบินไว้เรียบร้อยแล้วแต่พอใกล้ถึงวันนัด จู่ ๆ เขากลับบอกว่ามีธุระด่วนจนไปไม่ได้ไม่ต้องถามก็รู้ว่าธุระด่วนที่เขาพูดถึงนั้นหมายถึงใคร แต่ตอนนั้นฉันยังคงหวงแหนความสัมพันธ์นี้ ฉันก็เลยบอกพ่

  • ถ้าเลือกเพื่อนก็เลิกกัน   บทที่ 4

    เขาจ้องมองไปทางประตู ก่อนพูดว่า “ลืมบอกเธอไปเลย โครงการที่เหยียนเหยียนรับผิดชอบประสบความสำเร็จอย่างมาก หัวหน้าจึงเตรียมเลื่อนขั้นให้เธอ”“ดังนั้นพวกเราจึงมาฉลองให้เจียงเหยียนงั้นเหรอ”จี้หุยมัวแต่สนใจความเคลื่อนไหวด้านนอก จึงไม่ได้สังเกตน้ำเสียงเย็นชาของฉันเลย “ถูกต้อง ก่อนหน้านี้เธอบอกเองไม่ใช่เหรอว่าฉันมาเที่ยวแต่กับเพื่อนร่วมงาน ไม่พาเธอมาด้วยเลย ดังนั้นครั้งนี้ฉันก็เลยเรียกเธอมาด้วยไง”“จี้หุย นายจำได้หรือเปล่าว่าวันนี้วันอะไร”จี้หุยมองฉันด้วยความมึนงง ฉันพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม แล้วพูดว่า “จี้หุย พวกเราเลิกกันเถอะ”“ปุ้ง!”“เหยียนเหยียน ยินดีด้วยนะที่จะได้เลื่อนตำแหน่ง!”เสียงปืนยิงกระดาษสายรุ้งและเสียงแสดงความยินดีกลบคำพูดของฉันจนหมดส่วนจี้หุยก็พุ่งตัวไปยืนอยู่ด้านข้างเจียงเหยียน เขายื่นมือไปกอดเธอ ฉันหัวเราะเยาะ จากนั้นก็หมุนตัวเดินออกไป ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู จากนั้นก็เห็นว่าแม่ส่งข้อความมาหาฉันเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว “แม่กับพ่อของลูกกำลังขึ้นเครื่องบินแล้วนะ เย่ว์เย่ว์ ลูกตาสว่างแบบนี้ แม่ก็วางใจ”ผู้ชายคนนั้นก็อยู่ที่หนานเฉิงเหมือนกัน แม่บอกว่าเขาตกลงที

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status