ถ้าเลือกเพื่อนก็เลิกกัน

“ตอนนี้พวกเธออยู่ที่ไหนกัน?”

“อยู่ระหว่างทางกลับบ้านฉันค่ะ พี่เขาบอกว่าปล่อยให้ฉันกลับบ้านคนเดียวมันอันตราย”

“จริงด้วย พี่เขาบอกว่าเขาได้ส่งข้อความบอกพี่แล้วว่าให้พี่เรียกแท็กซี่กลับเอง ตอนนี้พี่เย่ว์เย่ว์คงถึงบ้านแล้วสินะคะ”

เสียงลมพายุดังขึ้นที่นอกหน้าต่าง

หัวใจของฉันค่อย ๆ เย็นยะเยือกลง

สามปีที่ผ่านมานี้ จี้หุยใส่ใจเพื่อนร่วมงานหญิงคนนี้มาก

ส่วนความรู้สึกในใจของฉันก็ถูกเผาผลาญไปจนหมดสิ้น

“อื้อ ฉันถึงบ้านแล้ว”

บ้านที่ไม่มีเขาอยู่อีกต่อไป

......

น้ำเสียงของผู้หญิงปลายสายผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

“ถ้าถึงบ้านก็ดีแล้วค่ะ พวกเราก็ใกล้ถึงแล้วเหมือนกัน”

“แต่ไต้ฝุ่นกำลังจะขึ้นฝั่งมาแล้ว พี่หุยให้ฉันบอกกับพี่ว่า คืนนี้เขาอาจจะนอนค้างที่บ้านฉัน”

ฉันตอบรับเสียงเรียบ

เสียงผู้ชายดังขึ้นจากปลายสาย แม้เสียงนั้นจะอยู่ห่างไกล แต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยน

“หนาวหรือเปล่า? ให้พี่ปรับแอร์ไหม?”

เจียงเหยียนพูดด้วยรอยยิ้ม “ตอนนี้มันหน้าร้อนนะคะพี่!”

ใช่แล้ว ตอนนี้คือหน้าร้อน

แต่ฉันกลับรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งร่างกาย เนื้อตัวสั่นเทาอย่างไม่สามารถควบคุมได้

สายถูกตัดไป

ฉันจ้องไปที่หน้าจอบทสนทนา ไม่มีข้อความไหนที่เขาบอกให้ฉันเรียกรถกลับบ้านเองเลย

เขาอาจจะส่งมาแล้ว แต่สัญญาณไม่ดีก็เลยส่งข้อความไม่สำเร็จ

นั่นหมายความว่าหลังจากที่เขากดส่งข้อความแล้ว เขาก็ไม่ได้เปิดดูหน้าจอบทสนทนาของฉันอีกเลย

ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยเป็นแบบนี้

ตอนพวกเราเป็นแฟนกันใหม่ ๆ นอกจากตอนนอนกับตอนเรียน เขาก็แทบจะติดโทรศัพท์ตลอดเวลา

ข้อความที่เขาส่งมาหาฉันล้วนเป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แม้กระทั่งเรื่องหมาเห่าไล่เขาบนถนน เขาก็ยังเล่าให้ฉันฟัง

และถ้าฉันส่งข้อความไป เขาก็จะตอบกลับทันที

เขาไม่เคยพลาดข้อความฉันเลยแม้แต่ข้อความเดียว เขาบอกว่าถ้าฉันตกอยู่ในอันตราย เขาจะได้รู้ก่อนเป็นคนแรก

แต่ตอนนี้เขากลับเป็นห่วงคนอื่นมากกว่า

ความขมขื่นค่อย ๆ แผ่ซ่านขึ้นมาจากส่วนลึกในใจ

เสียงลมพายุที่โหมกระหน่ำอยู่ด้านนอกเหมือนกลายเป็นมือข้างหนึ่งที่บีบรัดหัวใจของฉันจนแน่น

เวลาหกโมงเย็น พายุก็ขึ้นฝั่งมาแล้ว

ฉันเป็นคนเดียวที่ยังติดอยู่ในบริษัท

ฉันเดินเข้าไปในห้องพักผ่อน แล้วปิดประตูล็อกให้แน่นหนา

จากนั้นก็ส่งข้อความหาพ่อแม่ที่อยู่อีกเมืองหนึ่งเพื่อบอกว่าฉันสบายดี

พวกเขาถามว่า “ลูกอยู่กับเสี่ยวหุยใช่ไหม?”

ฉันครุ่นคิดเล็กน้อย สุดท้ายก็ตอบว่า “อื้อ”

แสงจากหน้าจอโทรศัพท์ดับลง ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง

เสียงเดียวที่ได้ยินคือเสียงลมและฝนด้านนอก

ทันใดนั้นหน้าจอโทรศัพท์มือถือของฉันก็สว่างขึ้น หัวใจฉันกระตุกวูบ

ฉันรีบคว้าโทรศัพท์มากดเปิดทันทีโดยสัญชาตญาณ

แต่วินาทีถัดมาก็ต้องผิดหวัง

เพราะนั่นคือข้อความแจ้งเตือนจากรัฐบาล

ประโยคสุดท้ายยังเขียนว่า “คุณและครอบครัวโปรดอยู่แต่ในบ้านอย่างวางใจ แม้พายุจะรุนแรง แต่พวกเราก็จะปกป้องซึ่งกันและกัน”

ภายในโมเมนต์ของแอปพลิเคชันแชท คนส่วนหนึ่งกำลังพูดถึงความรุนแรงของไต้ฝุ่นในครั้งนี้ อีกส่วนหนึ่งก็โพสต์รูปอาหารเย็นของตัวเอง

เสียงท้องร้องของฉันดังขึ้น

ฉันเพิ่งนึกได้ว่าฉันยังไม่ได้กินอะไรเลย

ฉันหยิบคุกกี้จากห้องพักผ่อนมากินพลาง เลื่อนดูรูปอาหารที่อยู่ในโมเมนต์ของแอปพลิเคชันแชท

ขณะที่กำลังเลื่อนดู ทันใดนั้นนิ้วมือของฉันก็ชะงักไป ฉันเห็นภาพโปรไฟล์ที่คุ้นเคย

“เพื่อนร่วมงานทำอาหารอร่อยเกินไปจะทำยังไงดี กระเพาะของฉันจะเคยตัวหมดแล้ว”

ภายในรูปนั้นเป็นอาหารสามอย่างน้ำซุปหนึ่งอย่าง นั่นคืออาหารที่จี้หุยถนัดมากที่สุด

ภายในคลิปวิดีโอ เขาเพียงแค่ชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้วเท่านั้น

เขาเคยพูดว่า นอกจากพ่อแม่และฉันแล้ว ชีวิตนี้เขาจะไม่ทำอาหารให้คนอื่นกินอีก

ที่แท้ชีวิตของเขามันสั้นขนาดนี้นี่เอง

ฉันกดไลก์โพสต์นั้น แล้วแสดงความคิดเห็นไว้ด้านล่างว่า

“ฉันแนะนำให้ขอเขาเป็นแฟน”

หลังจากผ่านไปสักพัก จี้หุยก็ส่งข้อความมาหาฉัน

“ฉีเย่ว์ คำพูดของเธอแบบนั้นมันสนุกมากหรือไง?”

สนุกมากหรือไง?

เรื่องที่พวกเขาทำ มันสนุกกว่าไม่ใช่หรือไง?

เขาเปิดหน้าแชทของฉัน แต่กลับไม่เห็นข้อความที่ส่งไม่ไป

และเขาก็ไม่ได้ถามฉันว่าตอนนี้ฉันอยู่ไหน

ฉันกำโทรศัพท์ในมือแน่น

ฉันคิดจะบอกเขาเรื่องที่ฉันยังไม่ได้กลับบ้าน และตอนนี้ฉันก็อยู่ที่บริษัทคนเดียว

แต่ทันใดนั้นเองที่ด้านนอกก็มีเสียงระเบิดดังขึ้น!