บทที่ 4

เขาจ้องมองไปทางประตู ก่อนพูดว่า

“ลืมบอกเธอไปเลย โครงการที่เหยียนเหยียนรับผิดชอบประสบความสำเร็จอย่างมาก หัวหน้าจึงเตรียมเลื่อนขั้นให้เธอ”

“ดังนั้นพวกเราจึงมาฉลองให้เจียงเหยียนงั้นเหรอ”

จี้หุยมัวแต่สนใจความเคลื่อนไหวด้านนอก จึงไม่ได้สังเกตน้ำเสียงเย็นชาของฉันเลย

“ถูกต้อง ก่อนหน้านี้เธอบอกเองไม่ใช่เหรอว่าฉันมาเที่ยวแต่กับเพื่อนร่วมงาน ไม่พาเธอมาด้วยเลย ดังนั้นครั้งนี้ฉันก็เลยเรียกเธอมาด้วยไง”

“จี้หุย นายจำได้หรือเปล่าว่าวันนี้วันอะไร”

จี้หุยมองฉันด้วยความมึนงง

ฉันพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม แล้วพูดว่า

“จี้หุย พวกเราเลิกกันเถอะ”

“ปุ้ง!”

“เหยียนเหยียน ยินดีด้วยนะที่จะได้เลื่อนตำแหน่ง!”

เสียงปืนยิงกระดาษสายรุ้งและเสียงแสดงความยินดีกลบคำพูดของฉันจนหมด

ส่วนจี้หุยก็พุ่งตัวไปยืนอยู่ด้านข้างเจียงเหยียน เขายื่นมือไปกอดเธอ

ฉันหัวเราะเยาะ จากนั้นก็หมุนตัวเดินออกไป

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู จากนั้นก็เห็นว่าแม่ส่งข้อความมาหาฉันเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว

“แม่กับพ่อของลูกกำลังขึ้นเครื่องบินแล้วนะ เย่ว์เย่ว์ ลูกตาสว่างแบบนี้ แม่ก็วางใจ”

ผู้ชายคนนั้นก็อยู่ที่หนานเฉิงเหมือนกัน แม่บอกว่าเขาตกลงที่จะมากินมื้อเย็นด้วยกันในวันพุธหน้า

ฉันตอบกลับไปว่า “โอเค” จากนั้นก็รีบเดินทางไปสนามบิน

วันรุ่งขึ้น ฉันพาพ่อแม่ไปเที่ยวชมเมืองหนานเฉิง

ฉันเพิ่งเที่ยวไปได้ที่เดียว จี้หุยก็โทรเข้ามา

เขาถามอย่างร้อนรนว่าตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหน

ฉันไม่อยากใส่ใจ แต่เขาดูร้อนใจเหมือนว่ามีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น สุดท้ายฉันก็ส่งโลเคชันไปให้เขา

ไม่นานเขาก็รีบมาถึง คาดไม่ถึงว่าเจียงเหยียนจะตามมาด้วย

เมื่อเห็นพ่อกับแม่ของฉันที่ยืนอยู่ด้านหลัง เขาก็ชะงักไป ก่อนจะดึงตัวฉันไปด้านข้าง แล้วกระซิบถามว่า

“นี่มันอะไรกัน ฉันบอกแล้วไม่ใช่หรือไงว่าวันพุธฉันจะไปกับเหยียนเหยียน ไม่มีเวลาไปกินข้าวกับคุณลุงคุณป้า”

ฉันเหลือบสายตามองเขาอย่างไม่ใส่ใจ

“นายไม่ไป แล้วฉันจะไปกับคนอื่นไม่ได้หรือไง?”

เขาคิดว่าฉันพูดด้วยความโกรธ ดังนั้นจึงไม่ได้ใส่ใจ

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดโพสต์ แล้วชี้ไปยังความคิดเห็นหนึ่ง

“ฉีเย่ว์ คอมเมนต์นี้เธอเป็นคนเขียนใช่ไหม”

โพสต์นั้นมีรูปอยู่หลายรูป สถานที่ในภาพคือห้องอาหารส่วนตัวที่พวกเราไปเมื่อวาน

ภาพแรก จี้หุยใช้แขนข้างหนึ่งโอบไหล่เจียงเหยียน

ภาพที่สอง จี้หุยป้ายเค้กใส่หน้าเจียงเหยียน

ภาพที่สาม ทั้งสองคนเอาศีรษะชนกัน

แอ็กเคานต์นี้เป็นของเจียงเหยียน เธอเขียนแคปชั่นว่า

“ฉลองกับเพื่อนร่วมงาน วันนี้เป็นวันที่มีความสุขจังเลย~”

เห็นได้ชัดว่าเมื่อวานมีเพื่อนร่วมงานหลายคนมาร่วมฉลองให้เธอ แต่เธอกลับลงเฉพาะรูปคู่กับจี้หุย

ทำให้เห็นเจตนาของเธออย่างชัดเจน

ฉันหัวเราะเบา ๆ

สายตาก็เหลือบมองทางคอมเมนต์นั้น

“ขอพูดตามตรงนะ เพื่อนร่วมงานชายของเธอคนนี้มีแฟนแล้ว”

จากนั้นเขาก็โพสต์รูปคู่ของฉันกับจี้หุย

มิน่าล่ะเขาถึงคิดว่าฉันเป็นคนโพสต์

จี้หุยจ้องฉันตาเขม็ง “ตอนนี้แอ็กเคานต์ของเหยียนเหยียนกำลังถูกโจมตีอย่างหนัก มีแต่คนส่งข้อความมาด่าเธอ ถ้าเรื่องมันใหญ่ขึ้นกว่านี้ มันคงไม่ดีกับตัวเหยียนเหยียนแน่นอน”

“เธอรีบไปตอบคอมเมนต์นั้นแล้วบอกว่าเธอคือคนในรูป วันงานเธอก็อยู่ด้วย พวกเราทั้งหมดล้วนเป็นเพื่อนกัน”

“ถ้าฉันบอกว่าฉันไม่ทำล่ะ”

จี้หุยชะงักไป เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “เย่ว์เย่ว์ เธอไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน”

เขามองเห็นด้วยสายตาผิดหวัง เหมือนฉันกำลังทำเรื่องอะไรที่ผิดบาป

แต่ที่จริงแล้วเขาต่างหากที่เป็นคนผิด

ฉันยังไม่ทันได้พูดอะไรอีก จู่ ๆ เจียงเหยียนก็ร้องไห้ขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

“ฉันไม่ได้เป็นมือที่สามจริง ๆ นะคะ ฮือออ… ถ้าหัวหน้ารู้เรื่องโพสต์นี้เข้าล่ะก็ ฉันคงไม่ได้เลื่อนขั้นแน่นอน!”

พ่อแม่ของฉันยืนอยู่ไม่ไกล พวกท่านไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ดังนั้นจึงมองมาทางนี้อย่างกังวล

จู่ ๆ จี้หุยก็กัดฟันกรอดแล้วพูดว่า “เย่ว์เย่ว์ ถ้าเธอไม่เห็นด้วย ฉันก็จะไปขอร้องให้พ่อแม่ของเธอช่วย!”

เขาหมุนตัวแล้วกำลังจะเดินเข้าไปหาพวกท่าน

ฉันเรียกเขาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ฉันไม่อยากให้พ่อแม่เป็นห่วงอีกแล้ว

“ฉันจะโพสต์เอง”

ฉันกดเข้าไปในคอมเมนต์นั้น แล้วพิมพ์ตอบกลับว่า

“ฉันเป็นคนในรูปเองค่ะ ฉันกับผู้ชายในรูปเลิกกันแล้ว สิ่งที่พวกเขาทำไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับฉัน”

จี้หุยขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“ต่อให้เป็นการชี้แจง แต่เธอก็ไม่จำเป็นต้องพูดแบบนั้นหรอก”

แต่ในที่สุดก็สามารถคลี่คลายเรื่องราวได้แล้ว สีหน้าของเขาจึงดูดีขึ้น

เขามองมาทางฉันด้วยความซาบซึ้ง

“เย่ว์เย่ว์ ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอเป็นคนใจดี เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะรีบกลับมาทานอาหารเย็นกับคุณลุงคุณป้านะ”

ฉันไม่ได้พูดอะไร เขาถือว่าความเงียบของฉันเป็นการตอบตกลงโดยปริยาย ดังนั้นจึงพาเจียงเหยียนจากไป

วันรุ่งขึ้น ช่วงเวลาอาหารเย็นคือหกโมง

หนึ่งทุ่ม จี้หุยบอกว่าเพิ่งส่งเจียงเหยียนกลับบ้าน เขากำลังรีบมา

สองทุ่ม เขาบอกว่าเจียงเหยียนปวดท้องประจำเดือน เขาต้องไปซื้อยาก่อนอาจจะไปสาย

สามทุ่ม เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบดังขึ้นจากด้านนอกห้องอาหารส่วนตัว

วินาทีถัดมา ประตูห้องก็ถูกผลักออก จี้หุยเดินเข้ามาด้านในพร้อมหิ้วของพะรุงพะรัง

“ขอโทษด้วยครับคุณลุงคุณป้า ผมมาสาย…”

แต่เมื่อเห็นบรรยากาศภายในห้อง รอยยิ้มของเขาก็แข็งทื่อไปทันที