Share

ถ้าเลือกเพื่อนก็เลิกกัน
ถ้าเลือกเพื่อนก็เลิกกัน
Author: ใบไม้ร่วงในเดือนเจ็ด

บทที่ 1

Author: ใบไม้ร่วงในเดือนเจ็ด
“ตอนนี้พวกเธออยู่ที่ไหนกัน?”

“อยู่ระหว่างทางกลับบ้านฉันค่ะ พี่เขาบอกว่าปล่อยให้ฉันกลับบ้านคนเดียวมันอันตราย”

“จริงด้วย พี่เขาบอกว่าเขาได้ส่งข้อความบอกพี่แล้วว่าให้พี่เรียกแท็กซี่กลับเอง ตอนนี้พี่เย่ว์เย่ว์คงถึงบ้านแล้วสินะคะ”

เสียงลมพายุดังขึ้นที่นอกหน้าต่าง

หัวใจของฉันค่อย ๆ เย็นยะเยือกลง

สามปีที่ผ่านมานี้ จี้หุยใส่ใจเพื่อนร่วมงานหญิงคนนี้มาก

ส่วนความรู้สึกในใจของฉันก็ถูกเผาผลาญไปจนหมดสิ้น

“อื้อ ฉันถึงบ้านแล้ว”

บ้านที่ไม่มีเขาอยู่อีกต่อไป

......

น้ำเสียงของผู้หญิงปลายสายผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

“ถ้าถึงบ้านก็ดีแล้วค่ะ พวกเราก็ใกล้ถึงแล้วเหมือนกัน”

“แต่ไต้ฝุ่นกำลังจะขึ้นฝั่งมาแล้ว พี่หุยให้ฉันบอกกับพี่ว่า คืนนี้เขาอาจจะนอนค้างที่บ้านฉัน”

ฉันตอบรับเสียงเรียบ

เสียงผู้ชายดังขึ้นจากปลายสาย แม้เสียงนั้นจะอยู่ห่างไกล แต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยน

“หนาวหรือเปล่า? ให้พี่ปรับแอร์ไหม?”

เจียงเหยียนพูดด้วยรอยยิ้ม “ตอนนี้มันหน้าร้อนนะคะพี่!”

ใช่แล้ว ตอนนี้คือหน้าร้อน

แต่ฉันกลับรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งร่างกาย เนื้อตัวสั่นเทาอย่างไม่สามารถควบคุมได้

สายถูกตัดไป

ฉันจ้องไปที่หน้าจอบทสนทนา ไม่มีข้อความไหนที่เขาบอกให้ฉันเรียกรถกลับบ้านเองเลย

เขาอาจจะส่งมาแล้ว แต่สัญญาณไม่ดีก็เลยส่งข้อความไม่สำเร็จ

นั่นหมายความว่าหลังจากที่เขากดส่งข้อความแล้ว เขาก็ไม่ได้เปิดดูหน้าจอบทสนทนาของฉันอีกเลย

ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยเป็นแบบนี้

ตอนพวกเราเป็นแฟนกันใหม่ ๆ นอกจากตอนนอนกับตอนเรียน เขาก็แทบจะติดโทรศัพท์ตลอดเวลา

ข้อความที่เขาส่งมาหาฉันล้วนเป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แม้กระทั่งเรื่องหมาเห่าไล่เขาบนถนน เขาก็ยังเล่าให้ฉันฟัง

และถ้าฉันส่งข้อความไป เขาก็จะตอบกลับทันที

เขาไม่เคยพลาดข้อความฉันเลยแม้แต่ข้อความเดียว เขาบอกว่าถ้าฉันตกอยู่ในอันตราย เขาจะได้รู้ก่อนเป็นคนแรก

แต่ตอนนี้เขากลับเป็นห่วงคนอื่นมากกว่า

ความขมขื่นค่อย ๆ แผ่ซ่านขึ้นมาจากส่วนลึกในใจ

เสียงลมพายุที่โหมกระหน่ำอยู่ด้านนอกเหมือนกลายเป็นมือข้างหนึ่งที่บีบรัดหัวใจของฉันจนแน่น

เวลาหกโมงเย็น พายุก็ขึ้นฝั่งมาแล้ว

ฉันเป็นคนเดียวที่ยังติดอยู่ในบริษัท

ฉันเดินเข้าไปในห้องพักผ่อน แล้วปิดประตูล็อกให้แน่นหนา

จากนั้นก็ส่งข้อความหาพ่อแม่ที่อยู่อีกเมืองหนึ่งเพื่อบอกว่าฉันสบายดี

พวกเขาถามว่า “ลูกอยู่กับเสี่ยวหุยใช่ไหม?”

ฉันครุ่นคิดเล็กน้อย สุดท้ายก็ตอบว่า “อื้อ”

แสงจากหน้าจอโทรศัพท์ดับลง ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง

เสียงเดียวที่ได้ยินคือเสียงลมและฝนด้านนอก

ทันใดนั้นหน้าจอโทรศัพท์มือถือของฉันก็สว่างขึ้น หัวใจฉันกระตุกวูบ

ฉันรีบคว้าโทรศัพท์มากดเปิดทันทีโดยสัญชาตญาณ

แต่วินาทีถัดมาก็ต้องผิดหวัง

เพราะนั่นคือข้อความแจ้งเตือนจากรัฐบาล

ประโยคสุดท้ายยังเขียนว่า “คุณและครอบครัวโปรดอยู่แต่ในบ้านอย่างวางใจ แม้พายุจะรุนแรง แต่พวกเราก็จะปกป้องซึ่งกันและกัน”

ภายในโมเมนต์ของแอปพลิเคชันแชท คนส่วนหนึ่งกำลังพูดถึงความรุนแรงของไต้ฝุ่นในครั้งนี้ อีกส่วนหนึ่งก็โพสต์รูปอาหารเย็นของตัวเอง

เสียงท้องร้องของฉันดังขึ้น

ฉันเพิ่งนึกได้ว่าฉันยังไม่ได้กินอะไรเลย

ฉันหยิบคุกกี้จากห้องพักผ่อนมากินพลาง เลื่อนดูรูปอาหารที่อยู่ในโมเมนต์ของแอปพลิเคชันแชท

ขณะที่กำลังเลื่อนดู ทันใดนั้นนิ้วมือของฉันก็ชะงักไป ฉันเห็นภาพโปรไฟล์ที่คุ้นเคย

“เพื่อนร่วมงานทำอาหารอร่อยเกินไปจะทำยังไงดี กระเพาะของฉันจะเคยตัวหมดแล้ว”

ภายในรูปนั้นเป็นอาหารสามอย่างน้ำซุปหนึ่งอย่าง นั่นคืออาหารที่จี้หุยถนัดมากที่สุด

ภายในคลิปวิดีโอ เขาเพียงแค่ชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้วเท่านั้น

เขาเคยพูดว่า นอกจากพ่อแม่และฉันแล้ว ชีวิตนี้เขาจะไม่ทำอาหารให้คนอื่นกินอีก

ที่แท้ชีวิตของเขามันสั้นขนาดนี้นี่เอง

ฉันกดไลก์โพสต์นั้น แล้วแสดงความคิดเห็นไว้ด้านล่างว่า

“ฉันแนะนำให้ขอเขาเป็นแฟน”

หลังจากผ่านไปสักพัก จี้หุยก็ส่งข้อความมาหาฉัน

“ฉีเย่ว์ คำพูดของเธอแบบนั้นมันสนุกมากหรือไง?”

สนุกมากหรือไง?

เรื่องที่พวกเขาทำ มันสนุกกว่าไม่ใช่หรือไง?

เขาเปิดหน้าแชทของฉัน แต่กลับไม่เห็นข้อความที่ส่งไม่ไป

และเขาก็ไม่ได้ถามฉันว่าตอนนี้ฉันอยู่ไหน

ฉันกำโทรศัพท์ในมือแน่น

ฉันคิดจะบอกเขาเรื่องที่ฉันยังไม่ได้กลับบ้าน และตอนนี้ฉันก็อยู่ที่บริษัทคนเดียว

แต่ทันใดนั้นเองที่ด้านนอกก็มีเสียงระเบิดดังขึ้น!

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ถ้าเลือกเพื่อนก็เลิกกัน   บทที่ 9

    เพื่อนร่วมงานกลอกตามองบน “ทำไมฉันถึงรู้ นายลองถามตัวเองให้ดีสิ”“ฉันรู้แค่ว่าเธอตั้งตารอให้แฟนมารับหลังเลิกงาน แต่คิดไม่ถึงเลยว่าสุดท้ายเธอต้องมาติดอยู่ในบริษัท”“กระจกในบริษัทก็แตก เธอต้องอยู่ในห้องพักผ่อนตามลำพังตลอดทั้งคืน นายรู้หรือเปล่าว่าคืนนั้นเธอกลัวขนาดไหน? แต่ตอนนั้นนายกำลังทำอะไรอยู่?”จี้หุยส่ายหน้า “เป็นไปไม่ได้…ทำไมเธอถึงยังอยู่ที่บริษัทล่ะ ก็ฉันส่งข้อความไปแล้ว…”มือของเขาสั่นเทาขณะปลดล็อกโทรศัพท์ ก่อนจะเลื่อนดูประวัติบทสนทนาอย่างร้อนรน“เย่ว์เย่ว์ ตอนนี้ฉันมีธุระด่วน เธอเรียกรถกลับบ้านเองนะ เวลากลับก็ระวังด้วยล่ะ”แต่ด้านหลังของข้อความนั้นมีเครื่องหมายตกใจสีแดงห้อยท้ายอยู่ มันแจ้งเตือนว่าเขาส่งข้อความนี้ไม่สำเร็จ ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ใบหน้าซีดเผือดไร้สี ข้อความนั้นไม่ได้ถูกส่งออกไป ที่แท้ฉีเย่ว์ไม่เคยได้รับข้อความนี้ เธอจึงยังรอให้เขามารับอยู่ที่บริษัทแต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ไป มิน่าล่ะ วันรุ่งขึ้นตอนกลับถึงบ้าน เขาถึงไม่เห็นว่ากระจกในห้องนั่งเล่นแตก ตอนนั้นเขายังแปลกใจอยู่เลยที่แท้ตอนที่เธอโทรมาบอกว่า “กระจกแตก” เธอไม่ได้หมายถึงกระจกท

  • ถ้าเลือกเพื่อนก็เลิกกัน   บทที่ 8

    เพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ต่างตกตะลึง จี้หุยปฏิเสธเจียงเหยียนอย่างนั้นเหรอ?พระอาทิตย์คงขึ้นทางทิศตะวันตกแล้วใช่ไหม?เจียงเหยียนถูกปฏิเสธต่อหน้าทุกคนจนรู้สึกหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายดวงตาของเธอแดงก่ำ ก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมาในวินาทีถัดมาเสียงของเธอขึ้นจมูกเล็กน้อย ก่อนจะพูดด้วยความน้อยใจ “ทำไมล่ะคะ ก็พี่มีรถไม่ใช่เหรอ…”จี้หุยเหลือบมองเธอ สายตาเย็นชาคู่นั้นทำให้เธอรู้สึกหนาวสะท้าน ชายคนนั้นพูดขึ้นอย่างหมดความอดทน “ฉันจะต้องไปรับแฟนหลังเลิกงาน ดังนั้นก็เลยไม่ว่าง”เหล่าเพื่อนคนอื่นๆ วางงานในมือลง หูกางขึ้นเพื่อตั้งใจฟังเรื่องซุบซิบเพื่อนร่วมงานที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามด้วยความสงสัย“เฮ้ พี่หุย ก่อนหน้านี้พี่บอกว่าแฟนของพี่พึ่งพาตัวเองได้ไม่ใช่เหรอ เธอกลับบ้านเองได้ ก็เลยไม่จำเป็นต้องไปรับ?” จี้หุยชะงักไป “ฉันเคยพูดแบบนั้นด้วยเหรอ?”เพื่อนร่วมงานต่างพยักหน้า เพื่อนร่วมงานหญิงคนหนึ่งที่นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงพูดว่า “ฉันจำได้ว่าเมื่องานวันเกิดของแฟนพี่เมื่อปีที่แล้ว ตอนแรกพี่บอกกับคนในออฟฟิศว่าพี่จะพาเธอไปกินข้าว แต่สุดท้าย…”ผู้หญิงคนนั้นมอ

  • ถ้าเลือกเพื่อนก็เลิกกัน   บทที่ 7

    จี้หุยนั่งเหม่อลอยอยู่ที่โต๊ะทำงาน พลางจ้องโทรศัพท์มือถือที่เงียบสนิทนับตั้งแต่ที่ฉีเย่ว์ขู่ไม่ให้เขาส่งข้อความไปหา นี่ก็ผ่านมาสองวันแล้ว เขาคิดว่าฉีเย่ว์แค่กำลังโกรธเท่านั้นรอจนเธอหายโกรธ เธอจะต้องติดต่อกลับมาเองแน่นอน เพราะที่ผ่านมา เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นมาแล้วหลายครั้งต่อให้ฉีเย่ว์โกรธแค่ไหน ไม่ถึงสองวันเธอก็กลับมาหัวเราะร่าเริงกับเขาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ครั้งนี้เขากลับรู้สึกตื่นตระหนกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ในห้องอาหารส่วนตัววันนั้น ฉีเย่ว์มองเขาด้วยสายตาเย็นชา ใบหน้าไร้รอยยิ้ม อีกทั้งยังไม่มีแววโกรธเคืองหรือตำหนิเขาเลยแม้แต่น้อยเหมือนเธอกำลังมองคนแปลกหน้าที่ไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ เมื่อก่อนเธอมักจะโวยวาย ร้องไห้ หรือหาเรื่องทะเลาะ แล้วถามเขาซ้ำ ๆ ว่า “นายไม่รักฉันแล้วเหรอ?”แม้เขาจะรู้สึกรำคาญเล็กน้อย แต่ในใจลึกๆ ก็ยังรู้สึกยินดี เพราะนั่นหมายความว่าฉีเย่ว์รักเขามาก ฉีเย่ว์จะต้องไม่มีทางเลิกกับเขาแน่นอน เขาจึงอาศัยความรักที่ฉีเย่ว์มีให้ ทำอะไรก็ได้ตามใจโดยไม่ต้องคิดหน้าคิดหลังทุกครั้งที่เจียงเหยียนมีเรื่อง เขาก็พร้อมจะทิ้งฉีเย่ว์แล้วรีบไปหาอีกฝ่ายทันท

  • ถ้าเลือกเพื่อนก็เลิกกัน   บทที่ 6

    หลังจากแยกกับลู่โจวเหยี่ย ฉันก็กลับโรงแรมพร้อมพ่อแม่คืนนั้นจี้หุยส่งข้อความมาหาฉันไม่หยุดเขารู้ว่าฉันไม่มีทางรับโทรศัพท์ ดังนั้นจึงส่งข้อความมาอย่างต่อเนื่อง “เย่ว์เย่ว์ เธอโกรธเพราะฉันให้เธอช่วยอธิบายเรื่องเจียงเหยียนอย่างนั้นใช่ไหม? ฉันคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าเธอจะให้ความสำคัญกับเรื่องนั้นมากขนาดนี้ ฉันขอให้เธอลบโพสต์ไปแล้วนะ”“หรือเธอโกรธที่พวกเราจัดงานฉลองให้เจียงเหยียน? นั่นเป็นความคิดของเพื่อนร่วมงานนะ ถ้าเธอไม่พอใจ หลังจากนี้ฉันจะไม่เข้าร่วมกิจกรรมแบบนี้อีกแล้ว”“เธอจะโกรธก็ได้ จะด่า จะตีฉันก็ได้ แต่อย่าพูดว่าเลิกได้ไหม?”“ก่อนหน้านี้…ต่อให้โกรธ เธอก็ไม่เคยพูดว่าเลิกสักครั้ง”ใช่แล้ว ก่อนหน้านี้ฉันไม่อยากให้ความสัมพันธ์นี้จบลง ฉันไม่อยากตัดใจจากผู้ชายที่ไม่อยากให้ฉันกินอาหารที่ไม่มีประโยชน์ เขาจึงฝึกทำอาหารจนได้แผลน้ำร้อนลวก ฉันไม่อยากตัดใจจากผู้ชายที่คอยปลอบโยนฉันและพยายามทำให้ฉันหัวเราะ ในวันที่ฉันไม่สบายหรือรู้สึกเศร้าฉันไม่อยากตัดใจจากผู้ชายที่ยอมข้ามถนนไปมาหลายครั้งเพื่อซื้อขนม เพียงเพราะฉันบ่นว่าอยากกิน นอกจากนี้เขายังซ่อนขนมไว้ด้านหลัง เพื่อให้ฉันทายด้วยฉันไม

  • ถ้าเลือกเพื่อนก็เลิกกัน   บทที่ 5

    ภายในห้องอาหารส่วนตัว นอกจากพ่อแม่ของฉันแล้วยังมีชายหนุ่มแปลกหน้าอีกคนหนึ่ง ชายคนนั้นนั่งอยู่ข้างฉัน ตอนที่จี้หุยเดินเข้ามา อีกฝ่ายกำลังตักอาหารให้ฉันพอดี แม่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็หัวเราะแล้วหันไปพูดกับพ่อ “อาเหยี่ยก็ยังเอาใจใส่เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ ฉันบอกแค่ครั้งเดียวเองว่าเย่ว์เย่ว์กินเผ็ดไม่ได้ ดูสิ เขาก็ไม่เคยตักอาหารที่มีพริกให้เธออีกเลย”คุณพ่อก็หัวเราะแล้วพยักหน้า จี้หุยทำของที่หิ้วมาหลุดมือ เขาพูดอย่างตะกุกตะกักว่า “คุณลุงคุณป้า เย่ว์เย่ว์ นี่มัน นี่มันหมายความว่ายังไงกันเหรอครับ?”ในตอนนั้นคนอื่น ๆ ถึงได้สังเกตถึงการมีอยู่ของเขา แม่หุบยิ้มลง ก่อนจะเงียบเสียงไป พ่อเองก็มองเขาอย่างเย็นชา มิน่าล่ะที่พ่อกับแม่ไม่ชอบเขา เมื่อสองปีก่อนพวกท่านพูดขึ้นว่าอยากเจอหน้าจี้หุย ตอนนั้นพวกเราก็คบกันมาสี่ปีแล้ว ตอนแรกจี้หุยก็ตอบตกลงเป็นอย่างดี พ่อกับแม่ถึงขั้นซื้อตั๋วเครื่องบินไว้เรียบร้อยแล้วแต่พอใกล้ถึงวันนัด จู่ ๆ เขากลับบอกว่ามีธุระด่วนจนไปไม่ได้ไม่ต้องถามก็รู้ว่าธุระด่วนที่เขาพูดถึงนั้นหมายถึงใคร แต่ตอนนั้นฉันยังคงหวงแหนความสัมพันธ์นี้ ฉันก็เลยบอกพ่

  • ถ้าเลือกเพื่อนก็เลิกกัน   บทที่ 4

    เขาจ้องมองไปทางประตู ก่อนพูดว่า “ลืมบอกเธอไปเลย โครงการที่เหยียนเหยียนรับผิดชอบประสบความสำเร็จอย่างมาก หัวหน้าจึงเตรียมเลื่อนขั้นให้เธอ”“ดังนั้นพวกเราจึงมาฉลองให้เจียงเหยียนงั้นเหรอ”จี้หุยมัวแต่สนใจความเคลื่อนไหวด้านนอก จึงไม่ได้สังเกตน้ำเสียงเย็นชาของฉันเลย “ถูกต้อง ก่อนหน้านี้เธอบอกเองไม่ใช่เหรอว่าฉันมาเที่ยวแต่กับเพื่อนร่วมงาน ไม่พาเธอมาด้วยเลย ดังนั้นครั้งนี้ฉันก็เลยเรียกเธอมาด้วยไง”“จี้หุย นายจำได้หรือเปล่าว่าวันนี้วันอะไร”จี้หุยมองฉันด้วยความมึนงง ฉันพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม แล้วพูดว่า “จี้หุย พวกเราเลิกกันเถอะ”“ปุ้ง!”“เหยียนเหยียน ยินดีด้วยนะที่จะได้เลื่อนตำแหน่ง!”เสียงปืนยิงกระดาษสายรุ้งและเสียงแสดงความยินดีกลบคำพูดของฉันจนหมดส่วนจี้หุยก็พุ่งตัวไปยืนอยู่ด้านข้างเจียงเหยียน เขายื่นมือไปกอดเธอ ฉันหัวเราะเยาะ จากนั้นก็หมุนตัวเดินออกไป ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู จากนั้นก็เห็นว่าแม่ส่งข้อความมาหาฉันเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว “แม่กับพ่อของลูกกำลังขึ้นเครื่องบินแล้วนะ เย่ว์เย่ว์ ลูกตาสว่างแบบนี้ แม่ก็วางใจ”ผู้ชายคนนั้นก็อยู่ที่หนานเฉิงเหมือนกัน แม่บอกว่าเขาตกลงที

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status