Lahat ng Kabanata ng SA LIKOD NG MGA BAKOD NG MONTECLAIRE RANCH: Kabanata 1 - Kabanata 7

Kinabukasan, hindi ako mapakali.Paulit-ulit kong iniisip ang sinabi ng ama ni Dustin.Hindi siya bagay sa mundo natin.Parang simpleng salita lang iyon, pero alam kong hindi iyon basta opinyon. Para sa mga taong tulad ng Monteclaire, may malinaw na hangganan sa pagitan ng mga taong katulad nila at mga taong katulad ko.At ako ang nasa maling panig.Bandang hapon, dumating si Dustin.Walang kasamang driver. Walang ama. Siya lang.Nakatayo siya sa harap ng bahay habang hawak ang isang brown envelope."Maria.""Anong kailangan mo?""Makikipag-usap ako sa'yo.""Kung tungkol pa rin sa lupa, sinabi ko na ang sagot ko.""Hindi tungkol sa lupa."Tumabi ako para makapasok siya sa maliit naming sala.Umupo siya, pero hindi ako."May problema ang pamilya ko," sabi niya."At bakit kailangan kong malaman?""Dahil ikaw ang solusyon."Napatawa ako."Ako?"Tumango siya.Inilapag niya ang envelope sa mesa."May kondisyon sa estate ng lolo ko. Kapag hindi ako nagpakasal bago matapos ang taon, maaaring

Nagising akong may ngiti sa labi at init sa pisngi.Hindi dahil sa sikat ng araw na sumisilip sa pagitan ng mga kurtina, kundi dahil sa alaala ng halik ni Dustin kagabi. Napahawak ako sa aking labi habang nakatitig sa kisame.Hindi ko mapigilang mapangiti sa tuwing naaalala ko ang paraan ng paghawak niya sa aking mukha at ang titig niyang para bang ako lamang ang babaeng nakikita niya sa buong mundo. “Diyos ko, Maria,” bulong ko sa sarili. “Ano na bang nangyayari sa iyo?” Noong una, malinaw sa akin ang pakay ko sa Monteclaire Ranch. Pumayag ako sa kasal na may kontrata upang matulungan ang aking mga lolo’t lola. Wala akong balak na umibig, lalo na sa isang lalaking tulad ni Dustin—mayaman, makapangyarihan, at sanay na nakukuha ang lahat ng gusto niya. Pero bakit sa tuwing naaalala ko ang halik niya, pakiramdam ko ay may kung anong bagay sa puso kong ayaw nang bumalik sa dati? Habang naghahanda ako, napansin ko ang isang puting sobre sa ibabaw ng mesa. Nakalagay ang pangalan k

Malamig ang sahig ng presinto, ngunit mas malamig ang pakiramdam ng aking puso. Nakaupo ako sa isang sulok ng maliit na selda, yakap-yakap ang aking mga tuhod habang patuloy na tumutulo ang aking mga luha.Hindi ko pa rin matanggap ang nangyari.Ilang oras pa lamang ang nakalilipas, nasa marangyang mansiyon ako, pinagtitinginan ng mga bisita na para bang isa akong kriminal.Ngayon, nakakulong ako sa isang lugar na hindi ko kailanman inakalang mararanasan ko. Paulit-ulit kong sinasabi sa sarili na isa lamang itong bangungot.Na maya-maya ay bubukas ang p***o, papasok si Dustin, at yayakapin ako habang sinasabing alam niyang wala akong kasalanan. Ngunit walang dumating. “Dustin…” mahina kong tawag, habang hinahaplos ang larawang mahigpit kong hawak.“Nasaan ka na?Tanging katahimikan ang sumagot sa akin. Napayuko ako at muling humagulgol.Hindi ko alam kung ano ang mas masakit—ang pagbibintang sa akin bilang magnanakaw o ang katotohanang wala si Dustin sa oras na kailangan ko siya.