مكتبة
بحث
بيت / Romance / SA LIKOD NG MGA BAKOD NG MONTECLAIRE RANCH / TULUYAN NANG NAGLAHO

مشاركة

TULUYAN NANG NAGLAHO

مؤلف: Darmz
last update تاريخ النشر: 2026-10-14 07:30:17

Hindi ko alam kung ilang oras na akong nakaupo sa malamig na sahig ng selda.

Namamaga na ang mga mata ko sa kakaiyak, at halos wala nang natitirang lakas sa katawan ko.

Paulit-ulit kong binabasa ang sulat na iniwan sa akin, ang sulat na nagsasabing gusto na ni Dustin na wakasan ang aming kasal.

Hindi ko matanggap.

Paano niya nagawang husgahan ako nang hindi man lamang ako pinakikinggan? Paano niya nagawang talikuran ako pagkatapos ng lahat ng nangyari s
استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق
الفصل السابق الفصل التالي
الفصل مغلق

أحدث فصل

  • SA LIKOD NG MGA BAKOD NG MONTECLAIRE RANCH   ANG PANGALAN NG BAGONG SIMULA

    Hawak ko ang maliit kong maleta habang nakatayo sa tabi ng bus na magdadala sa akin palayo sa bayang kinalakihan ko. Sa paligid ko, abala ang mga tao sa paghahanda sa kanilang paglalakbay. May mga nag-uusap, may mga nagmamadaling sumakay, at may mga pamilyang masayang nagpapaalam sa kanilang mga mahal sa buhay.Samantalang ako, tahimik na nakatayo habang pinipigilan ang mga luhang gustong kumawala sa aking mga mata.Ito ang bayang naging saksi sa aking pagkabata. Dito ako natutong tumawa, mangarap, magmahal, at bumangon sa tuwing nadadapa.Sa bawat sulok nito ay may alaala ng aking lolo at lola. Ang maliit na tindahan sa kanto kung saan kami bumibili ng tinapay, ang daang tinatahak namin tuwing Linggo papunta sa simbahan, at ang dalampasigang naging kanlungan ko sa tuwing mabigat ang aking pakiramdam.Ngayon, kailangan ko nang iwan ang lahat.Wala na ang tahanang maaari kong balikan. Wala na ang mga bisig na handang yumakap sa akin kapag pagod na akong lumaban. Ang mga taong pinakamam

  • SA LIKOD NG MGA BAKOD NG MONTECLAIRE RANCH   TULUYAN NANG NAGLAHO

    Hindi ko alam kung ilang oras na akong nakaupo sa malamig na sahig ng selda.Namamaga na ang mga mata ko sa kakaiyak, at halos wala nang natitirang lakas sa katawan ko.Paulit-ulit kong binabasa ang sulat na iniwan sa akin, ang sulat na nagsasabing gusto na ni Dustin na wakasan ang aming kasal.Hindi ko matanggap.Paano niya nagawang husgahan ako nang hindi man lamang ako pinakikinggan? Paano niya nagawang talikuran ako pagkatapos ng lahat ng nangyari sa amin?Ngunit higit sa sakit na dulot ni Dustin, may kung anong kaba ang hindi maipaliwanag na gumagapang sa dibdib ko. Hindi ko alam kung bakit, pero pakiramdam ko ay may masamang mangyayari. Parang may kung anong bagay na nakabitin sa hangin, naghihintay lamang na tuluyan akong durugin.“Lolo… Lola…” bulong ko habang yakap ang sarili. “Hindi ko na po kaya.”Wala akong ideya kung paano ko patutunayang wala akong kasal

  • SA LIKOD NG MGA BAKOD NG MONTECLAIRE RANCH   ANG PAGWASAK NG MUNDO KO

    Malamig ang sahig ng presinto, ngunit mas malamig ang pakiramdam ng aking puso. Nakaupo ako sa isang sulok ng maliit na selda, yakap-yakap ang aking mga tuhod habang patuloy na tumutulo ang aking mga luha.Hindi ko pa rin matanggap ang nangyari.Ilang oras pa lamang ang nakalilipas, nasa marangyang mansiyon ako, pinagtitinginan ng mga bisita na para bang isa akong kriminal.Ngayon, nakakulong ako sa isang lugar na hindi ko kailanman inakalang mararanasan ko. Paulit-ulit kong sinasabi sa sarili na isa lamang itong bangungot.Na maya-maya ay bubukas ang p***o, papasok si Dustin, at yayakapin ako habang sinasabing alam niyang wala akong kasalanan. Ngunit walang dumating. “Dustin…” mahina kong tawag, habang hinahaplos ang larawang mahigpit kong hawak.“Nasaan ka na?Tanging katahimikan ang sumagot sa akin. Napayuko ako at muling humagulgol.Hindi ko alam kung ano ang mas masakit—ang pagbibintang sa akin bilang magnanakaw o ang katotohanang wala si Dustin sa oras na kailangan ko siya.

  • SA LIKOD NG MGA BAKOD NG MONTECLAIRE RANCH   NANG MAGLAHO ANG LAHAT

    Maingat kong inayos ang laylayan ng suot kong bestida habang nakatayo sa harap ng salamin.Kulay champagne ang damit na pinili ni Isabela para sa hapunang gaganapin sa Monteclaire Mansion.Simple lamang iyon kumpara sa mga mamahaling kasuotang madalas kong makita sa mga bisita ni Dustin, ngunit para sa akin, sapat na iyon upang maipakita kong marunong din akong magdala ng sarili. Hindi pa rin bumabalik si Dustin mula sa ibang bansa.Ilang linggo na ang lumipas, at kahit may mga pagkakataong nakatatanggap ako ng mensahe mula sa kaniya, hindi pa rin napapawi ang pangungulila ko. Hinawakan ko ang maliit na larawan niya sa ibabaw ng mesa. “Kung nandito ka lang sana,” bulong ko. Ngumiti ako nang bahagya bago ibalik ang larawan sa kinatatayuan nito.Ayokong masira ang gabing ito dahil lamang sa lungkot.Bilang asawa ni Dustin, kahit kasal lamang sa kontrata ang amin, kailangan kong matutong humarap sa mga taong bahagi ng mundo niya. Huminga ako nang malalim at lumabas ng silid. Mula sa

  • SA LIKOD NG MGA BAKOD NG MONTECLAIRE RANCH   ANG KASINUNGALINGANG SUMIRA SA KANILA

    Nagising akong may ngiti sa labi at init sa pisngi.Hindi dahil sa sikat ng araw na sumisilip sa pagitan ng mga kurtina, kundi dahil sa alaala ng halik ni Dustin kagabi. Napahawak ako sa aking labi habang nakatitig sa kisame.Hindi ko mapigilang mapangiti sa tuwing naaalala ko ang paraan ng paghawak niya sa aking mukha at ang titig niyang para bang ako lamang ang babaeng nakikita niya sa buong mundo. “Diyos ko, Maria,” bulong ko sa sarili. “Ano na bang nangyayari sa iyo?” Noong una, malinaw sa akin ang pakay ko sa Monteclaire Ranch. Pumayag ako sa kasal na may kontrata upang matulungan ang aking mga lolo’t lola. Wala akong balak na umibig, lalo na sa isang lalaking tulad ni Dustin—mayaman, makapangyarihan, at sanay na nakukuha ang lahat ng gusto niya. Pero bakit sa tuwing naaalala ko ang halik niya, pakiramdam ko ay may kung anong bagay sa puso kong ayaw nang bumalik sa dati? Habang naghahanda ako, napansin ko ang isang puting sobre sa ibabaw ng mesa. Nakalagay ang pangalan k

  • SA LIKOD NG MGA BAKOD NG MONTECLAIRE RANCH   ANG ASAWA NG BILYONARYONG RANCH OWNER

    Tatlong linggo matapos ang aming kasal, lumipat ako sa Monteclaire Ranch.Hindi ko malilimutan ang unang araw na nakita ko ang buong hacienda.Parang ibang mundo.Mahabang daan na napapaligiran ng mga puno. Malalawak na damuhan. Mga kabayong tumatakbo sa pastulan. Mga kawani na abala sa trabaho. At sa pinakadulo, isang malaking bahay na mas mukha nang resort kaysa tahanan.Huminto ang sasakyan sa harap ng mansion.Bumaba ako."Welcome home, Mrs. Monteclaire."Napatingin ako sa babaeng nagsalita.Si Lola Rosa, ang matagal nang housekeeper ng pamilya.Ngumiti siya sa akin nang tunay."Salamat po."Sa likod ko, bumaba si Dustin.Napansin kong maraming matang nakatingin sa amin.At alam kong hindi lahat ay masaya.Sa hapunan, unang dumating si Victoria Monteclaire.Mula ulo hanggang paa, elegante siya.Ngunit malamig ang tingin."So this is the wife."Hindi ko pinansin ang tono."Maria Mendez po.""I know."Umupo siya."Let's hope you learn quickly."Hindi ako sumagot.Sa halip, pinili ko

فصول أخرى

قد تعجبك أيضًا

استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status