ANG KASAL NA NAGSIMULA SA PAGTUTOL

Kinabukasan, hindi ako mapakali.

Paulit-ulit kong iniisip ang sinabi ng ama ni Dustin.

Hindi siya bagay sa mundo natin.

Parang simpleng salita lang iyon, pero alam kong hindi iyon basta opinyon. Para sa mga taong tulad ng Monteclaire, may malinaw na hangganan sa pagitan ng mga taong katulad nila at mga taong katulad ko.

At ako ang nasa maling panig.

Bandang hapon, dumating si Dustin.

Walang kasamang driver. Walang ama. Siya lang.

Nakatayo siya sa harap ng bahay habang hawak ang isang brown envelope.

"Maria."

"Anong kailangan mo?"

"Makikipag-usap ako sa'yo."

"Kung tungkol pa rin sa lupa, sinabi ko na ang sagot ko."

"Hindi tungkol sa lupa."

Tumabi ako para makapasok siya sa maliit naming sala.

Umupo siya, pero hindi ako.

"May problema ang pamilya ko," sabi niya.

"At bakit kailangan kong malaman?"

"Dahil ikaw ang solusyon."

Napatawa ako.

"Ako?"

Tumango siya.

Inilapag niya ang envelope sa mesa.

"May kondisyon sa estate ng lolo ko. Kapag hindi ako nagpakasal bago matapos ang taon, maaaring mawala sa akin ang controlling interest sa ranch."

Napatingin ako sa kanya.

"At?"

"May babaeng gustong ipakasal sa akin ang pamilya ko."

"Congratulations."

Hindi siya natawa.

"She's the daughter of a major investor."

"Mas lalo akong walang pakialam."

"Pero ayaw kong pakasalan siya."

"Problema mo iyon."

Tumayo siya at lumapit sa akin.

"Pakakasalan kita."

Natahimik ako.

Akala ko mali ang narinig ko.

"Ano?"

"Magpapakasal tayo."

Napailing ako.

"May sakit ka ba?"

"Serious ako."

"At bakit ako?"

"Because my family hates the idea of you."

Napatawa ako nang mapait.

"Ah. Kaya pala."

"Maria—"

"Gusto mo lang silang inisin."

"Hindi lang iyon."

"Kung gano'n, ano?"

Tahimik siya.

"At the moment, I need someone I can trust."

"Pero hindi mo naman ako pinagkakatiwalaan."

"That's not true."

"Kanina, hindi mo ako ipinagtanggol sa ama mo."

Bahagyang nagbago ang mukha niya.

"You're right."

Ito ang unang pagkakataong narinig kong umamin siya ng mali.

"Pero ayokong umasa sa pamilya ko para sa desisyon ko."

Kinuha niya ang envelope.

May kontrata roon.

Isang kasal.

Anim na buwan.

May sariling kondisyon.

Hindi ako maaaring piliting makipagrelasyon sa kanya. Hindi rin niya maaaring kontrolin ang pera ko pagkatapos ng kasal. At pagkatapos ng anim na buwan, maaari kaming maghiwalay nang walang anumang obligasyon.

Pero may kapalit.

Malaking halaga.

Sapat para mabayaran ang utang ng pamilya namin at maipagawa ang bahay.

Hindi ko maiwasang titigan ang halaga.

"Napakalaki nito."

"Alam ko."

"At pagkatapos ng anim na buwan, tapos na?"

"Oo."

"At hindi mo ako mamahalin."

Natahimik siya.

"That's not part of the agreement."

Hindi ko alam kung bakit masakit marinig iyon.

Huminga ako nang malalim.

"Pag-iisipan ko."

Tumango siya.

Bago siya umalis, huminto siya sa p***o.

"Maria."

"Ano?"

"Hindi kita pipilitin."

Pagkaalis niya, tinitigan ko ang kontrata hanggang sa lumabo ang mga letra.

Kinabukasan, pumirma ako.

Hindi dahil mahal ko siya.

Kundi dahil kailangan kong protektahan ang pamilya ko.

Hindi ko alam na sa pagpirma ko sa kontratang iyon, kusang-loob kong binuksan ang p***o patungo sa mundong minsang nagsabing hindi ako karapat-dapat dito.

At hindi ko alam kung sino sa amin ang unang mahuhulog.

Nang gabing iyon, hindi ako agad nakatulog.

Paulit-ulit kong binasa ang kontrata sa ilalim ng ilaw ng maliit naming lampara. Anim na buwan. Isang kasal na may malinaw na hangganan. Walang pangakong pag-ibig. Walang karapatang manghimasok sa personal kong buhay pagkatapos ng termino.

Napakadali sana kung papel lamang ang tinitingnan ko.

Pero sa bawat pahinang binabasa ko, mukha ni Dustin ang nakikita ko.

"Sigurado ka ba?" tanong ni Lola.

Umupo siya sa tabi ko. Hawak niya ang isang tasa ng salabat at nakakunot ang noo.

"Hindi ko alam, La."

"Kung ayaw mo, huwag."

Napatingin ako sa mga kamay niya. Magaspang iyon dahil sa maraming taon ng pagtatrabaho.

"Paano kayo?"

"Ano ang ibig mong sabihin?"

"Kapag hindi ko tinanggap, paano natin babayaran ang utang? Paano ang gamot mo? Paano ang bubong kapag dumating ang malakas na bagyo?"

Tahimik si Lola.

Doon ko napagtanto na hindi lamang ito tungkol sa pera. Para sa akin, ang kasal na iyon ay maaaring maging paraan para mabigyan sila ng buhay na hindi na kailangang matakot sa susunod na bayarin.

Kinabukasan, pumunta ako sa ranch.

Malawak ang lupain ng Monteclaire. Sa unang tingin pa lamang, parang ibang mundo. May mga kabayong tumatakbo sa damuhan, mga manggagawang abala sa mga kulungan, at isang malaking bahay na halos parang hotel sa laki.

Nakita ko si Dustin sa tabi ng isang itim na kabayo.

"Akala ko hindi ka pupunta."

"Nagbago ang isip ko."

Lumapit siya.

"Meaning?"

"Hindi ako papayag kung gusto mo akong kontrolin."

"Never."

"At hindi mo puwedeng gamitin ang pamilya ko laban sa akin."

"Agreed."

"Pagkatapos ng anim na buwan, malaya na ako."

Tumango siya.

"Malaya ka."

"At hindi mo ako hahawakan kung ayaw ko."

Saglit siyang natahimik bago sumagot.

"Maria, hindi kita pipilitin."

Hindi ko alam kung bakit mas gumaan ang loob ko sa simpleng sagot na iyon.

Umupo kami sa veranda ng ranch house para pirmahan ang kontrata. Bago ako pumirma, tumingin ako sa kanya.

"Isang tanong."

"Go."

"Kung hindi mo kailangan ang kasal na ito, bakit ako?"

Hindi siya agad sumagot.

Sa halip, tumingin siya sa malayo, kung saan abot hanggang horizon ang lupang pag-aari niya.

"Because you're the only person who looked me in the eye and said no."

Napangiti ako nang bahagya.

"Napaka-romantic."

"Hindi iyon romantic."

"Alam ko."

Ngunit sa unang pagkakataon, nakita kong may maliit na ngiti sa labi niya.

Pagkapirma ko, iniabot niya ang kamay.

"Six months, Mrs. Monteclaire."

Hindi ko agad hinawakan.

Nang tuluyan kong ilagay ang kamay ko sa kanya, hindi ko alam kung bakit tila may kakaibang kuryenteng dumaan sa pagitan namin.

"Six months," sagot ko.

At pareho naming hindi alam na ang anim na buwang iyon ay maaaring sapat para baguhin ang dalawang pusong parehong takot umibig.

Pagkatapos naming pumirma, hindi ko maiwasang isipin kung tama ba ang desisyon ko. May bahagi sa akin na nagsasabing pera lamang ang dahilan kung bakit ako pumayag. Ngunit may isa pang bahagi na tahimik na umaasang baka may ibang dahilan kung bakit gusto kong manatili malapit kay Dustin. Tinago ko ang pagkalito sa likod ng matapang kong mukha. Siya naman ay nanatiling kalmado, ngunit napansin kong mas matagal kaysa dati ang tingin niya sa akin bago siya tumayo. Pareho kaming may sariling dahilan, ngunit pareho rin naming hindi alam kung hanggang saan kami dadalhin ng desisyong iyon.