ANG ASAWA NG BILYONARYONG RANCH OWNER

Tatlong linggo matapos ang aming kasal, lumipat ako sa Monteclaire Ranch.

Hindi ko malilimutan ang unang araw na nakita ko ang buong hacienda.

Parang ibang mundo.

Mahabang daan na napapaligiran ng mga puno. Malalawak na damuhan. Mga kabayong tumatakbo sa pastulan. Mga kawani na abala sa trabaho. At sa pinakadulo, isang malaking bahay na mas mukha nang resort kaysa tahanan.

Huminto ang sasakyan sa harap ng mansion.

Bumaba ako.

"Welcome home, Mrs. Monteclaire."

Napatingin ako sa babaeng nagsalita.

Si Lola Rosa, ang matagal nang housekeeper ng pamilya.

Ngumiti siya sa akin nang tunay.

"Salamat po."

Sa likod ko, bumaba si Dustin.

Napansin kong maraming matang nakatingin sa amin.

At alam kong hindi lahat ay masaya.

Sa hapunan, unang dumating si Victoria Monteclaire.

Mula ulo hanggang paa, elegante siya.

Ngunit malamig ang tingin.

"So this is the wife."

Hindi ko pinansin ang tono.

"Maria Mendez po."

"I know."

Umupo siya.

"Let's hope you learn quickly."

Hindi ako sumagot.

Sa halip, pinili kong kumain.

Sa ilalim ng mesa, naramdaman kong bahagyang dumampi ang kamay ni Dustin sa kamay ko.

Tumingin ako sa kanya.

Hindi siya nagsalita.

Pero sapat na ang maliit na kilos na iyon para malaman kong hindi ako nag-iisa.

***

Lumipas ang mga araw.

Sa una, puro pormal kami.

Sa harap ng pamilya, mag-asawa.

Sa likod ng p***o, dalawang estranghero.

Hanggang isang umaga, hiniling ni Dustin na sumama ako sa ranch.

"Why?"

"May ipapakita ako."

Dinala niya ako sa horse stable.

May isang brown mare roon.

"Si Luna."

"Ang ganda niya."

"Takot siya sa strangers."

Lumapit ako.

Hinaplos ko ang ulo nito.

Nagulat si Dustin nang hindi ito umatras.

"She likes you."

"Mas marunong kasi akong kumausap."

Napangiti siya.

"You're still teasing me about that?"

"Oo."

Tumawa siya nang mahina.

Iyon ang unang pagkakataong nakita ko siyang tunay na ngumiti.

At hindi ko alam kung bakit parang mas mapanganib iyon kaysa sa malamig niyang tingin.

***

Isang hapon, tinuruan niya akong sumakay.

"Relax."

"Relax? Ikaw kaya ang umupo dito!"

"Maria."

"Ano?"

"Hawak ka sa akin."

Napatingin ako sa kamay niya.

"Saang bahagi?"

Bahagya siyang ngumiti.

"Kung saan ka komportable."

Umupo ako sa harap niya sa saddle.

Naramdaman ko ang mga braso niyang nakapalibot sa akin.

Masyadong malapit.

"Okay ka?"

"Oo."

"Sure?"

Tumango ako.

Dahan-dahang umandar ang kabayo.

Hindi ko alam kung bakit mas naririnig ko ang tibok ng puso ko kaysa sa tunog ng mga paa ng kabayo.

Nang mapabilis nang kaunti ang takbo, napahawak ako sa braso niya.

"Huwag kang bibitaw."

"Takot ako."

"May hawak ako sa'yo."

Napatingin ako sa kanya.

Mali.

Dahil sobrang lapit ng mukha niya.

Sandali kaming nagkatitigan.

"Maria."

"Ano?"

"Nothing."

Pero hindi niya inalis ang mga braso niya.

At hindi ko rin hiniling.

***

Nang gabing iyon, hindi ako makatulog.

Lumabas ako sa veranda.

Naroon si Dustin.

"Can't sleep?"

"Ikaw rin."

Tumabi ako sa kanya.

Tahimik kaming nakatingin sa mga ilaw ng ranch.

"Masaya ka ba?" tanong niya.

"Sa kasal?"

"Sa buhay mo ngayon."

Hindi ko agad sinagot.

"Hindi ko alam."

Tumingin siya sa akin.

"At ikaw?"

"Masaya ako kapag hindi ako kailangang maging Dustin Monteclaire."

"Anong ibig sabihin?"

"Kapag kasama kita."

Natahimik ako.

Tumayo siya.

Lumapit.

"Maria."

"Ano?"

"May tanong ako."

"Anong tanong?"

"Kung walang kontrata..."

Huminto siya sa harap ko.

"...pipiliin mo pa rin ba ako?"

Hindi ako nakasagot.

Dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay ko.

"Sabihin mo lang kung ayaw mo."

Hindi ko binitawan ang kamay niya.

Sa halip, lumapit ako.

Nagtagpo ang aming mga labi.

Isang maikli, maingat na halik.

Nang maghiwalay kami, pareho kaming tahimik.

"That wasn't in the contract," bulong niya.

"Alam ko."

"Then why?"

Tumingin ako sa kanya.

"Dahil gusto ko."

At sa unang pagkakataon, hindi na namin alam kung alin ang totoo—ang kasal namin o ang damdaming unti-unti nang lumalaki sa pagitan namin.

Sa mga sumunod na araw, unti-unti kong natutunan ang buhay sa Monteclaire Ranch.

Maaga akong nagigising dahil sa tunog ng mga kabayo. Sa una, nakakapanibago ang laki ng bahay. Napakaraming silid na minsan ay naliligaw pa ako. May mga kasambahay na laging nagtatanong kung ano ang kailangan ko, ngunit hindi ako sanay na may ibang gumagawa ng mga bagay na dati ay ako mismo ang gumagawa.

Hindi rin naging madali ang pakikitungo kay Victoria.

Isang umaga, habang nag-aalmusal kami, inilapag niya ang tasa niya at tumingin sa akin.

"May napag-aralan ka ba tungkol sa etiquette?"

"Kaunti po."

"Kaunti?"

Napangiti siya nang malamig.

"Dustin will be attending several business dinners with you. Hindi puwedeng parang bagong salta ka lang sa siyudad."

Pinisil ko ang tinidor ko.

"Baka puwede ninyo akong turuan."

"Teaching is for people willing to learn."

Bago pa ako makasagot, dumating si Dustin.

"Enough."

Napatingin kami sa kanya.

"Maria is my wife. She doesn't need anyone's permission to belong here."

Tumahimik si Victoria.

Hindi ko alam kung bakit, pero buong araw kong dala ang sinabi niya.

My wife.

Simple lang ang dalawang salita, pero iba ang tunog kapag siya ang nagsabi.

Nang hapon ding iyon, tinuruan niya akong sumakay nang mag-isa.

"Huwag mong higpitan ang renda."

"Madali para sa iyo. Sanay ka."

"Then trust me."

"Madali mong sabihin."

Lumapit siya sa likod ko upang ayusin ang posisyon ng kamay ko. Ramdam ko ang init ng kanyang katawan malapit sa akin.

"Relax."

"Sinusubukan ko."

"You're nervous."

"Hindi."

"You're lying."

Napalingon ako.

Masyado siyang malapit.

Ilang segundo kaming walang imik.

Pagkatapos ay marahan siyang umatras.

"Let's go."

Pero mula noon, mas naging mahirap para sa akin na isipin na kontrata lang ang pagitan namin.

Minsan, nakikita ko siyang tahimik na nag-aayos ng saddle bago magtrabaho. Minsan naman, napapansin kong iniiwan niya ang paborito kong kape sa mesa kahit hindi ko hinihingi.

Maliit na bagay.

Pero sapat para malito ako.

Isang gabi, nadatnan ko siyang nakaupo sa veranda.

"Why are you still awake?"

"Ikaw, bakit?"

"Can't sleep."

Umupo ako sa kabilang dulo.

"May iniisip ka?"

"Marami."

"Kasama ba ako?"

Tumingin siya sa akin.

"Always."

Tumahimik ako.

Lumapit siya nang kaunti.

"Maria."

"Hmm?"

"Kung walang kontrata..."

Huminto siya.

"Kung walang kontrata, pipiliin mo pa rin ba ako?"

Hindi ko alam ang tamang sagot.

Kaya ginawa ko ang tanging bagay na hindi kayang gawin ng kontrata.

Lumapit ako at hinalikan siya.

Saglit siyang natigilan bago niya ako hinalikan pabalik. Marahan lamang, ngunit sapat upang maramdaman kong nagbago ang lahat.

Nang maghiwalay kami, pareho kaming tahimik.

"That wasn't part of the contract," bulong niya.

"Alam ko."

At sa gabing iyon, nagsimula akong matakot na baka ang anim na buwan ay hindi sapat para sa mga damdaming unti-unting lumalalim.