MasukShare
ANG LUNGSOD NG MGA LIHIM
Tanggal publikasi:
2026-10-16 07:30:46Pagbaba ko sa bus, sinalubong ako ng malamig na simoy ng hangin at ingay ng mga sasakyang nag-uunahan sa kalsada. Iba ang lugar na ito sa bayang kinalakihan ko. Mas maraming tao, mas matataas ang mga gusali, at tila walang sinumang may panahon upang pansinin ang isang babaeng may dalang maliit na maleta at pusong punong-puno ng sugat.
Huminga ako nang malalim.Ito na ang bagong simula ko.Dito ko sisimulang buuin ang sarili kong matagal nang winasak ng m
Bab terbaru
SA LIKOD NG MGA BAKOD NG MONTECLAIRE RANCH ANG AMANG HINDI KO HINANAP
Maaga akong nagising kinabukasan. Hindi dahil sapat na ang tulog ko, kundi dahil hindi ako mapakali sa dami ng kailangang gawin. Kailangan kong makahanap ng trabaho, kumita ng sarili kong pera, at matutong mabuhay nang wala ang mga taong dati kong inaasahang sasalo sa akin.Pagkatapos kong maghanda, nagpaalam ako kay Aling Belen, ang matandang babaeng kumupkop sa akin sa kaniyang paupahang bahay.“Anak, mag-ingat ka sa paghahanap ng trabaho. Huwag kang basta magtitiwala sa kung sino-sino,” paalala niya habang inaabot sa akin ang baon kong tinapay.“Opo, Aling Belen. Maraming salamat po.”“May itatanong-tanong ako sa mga kakilala ko. Baka may nangangailangan ng katulong o tagalaba. Hindi naman kalakihan ang sahod, pero kahit paano, makakapagsimula ka.”Napangiti ako nang bahagya.“Kahit ano po, basta marangal na trabaho. Handa po akong magsikap.”Hinapl
SA LIKOD NG MGA BAKOD NG MONTECLAIRE RANCH ANG LUNGSOD NG MGA LIHIM
Pagbaba ko sa bus, sinalubong ako ng malamig na simoy ng hangin at ingay ng mga sasakyang nag-uunahan sa kalsada. Iba ang lugar na ito sa bayang kinalakihan ko. Mas maraming tao, mas matataas ang mga gusali, at tila walang sinumang may panahon upang pansinin ang isang babaeng may dalang maliit na maleta at pusong punong-puno ng sugat.Huminga ako nang malalim.Ito na ang bagong simula ko.Dito ko sisimulang buuin ang sarili kong matagal nang winasak ng mga taong pinagkatiwalaan ko.Dito ko iiwan ang pangalang Maria Mendez, kasama ang mga alaala ng aking lolo at lola at ang pagmamahal na nauwi lamang sa matinding sakit.Mula ngayon, Dahlia na ako.Inilabas ko sa bag ang maliit na papel na ibinigay ni Padre Miguel bago ako umalis. Nakasulat doon ang address ng isang paupahang bahay at pangalan ng matandang babaeng maaari kong matuluyan habang naghahanap ng trabaho.Ayon sa pari, matagal na niyang kaki
SA LIKOD NG MGA BAKOD NG MONTECLAIRE RANCH ANG PANGALAN NG BAGONG SIMULA
Hawak ko ang maliit kong maleta habang nakatayo sa tabi ng bus na magdadala sa akin palayo sa bayang kinalakihan ko. Sa paligid ko, abala ang mga tao sa paghahanda sa kanilang paglalakbay. May mga nag-uusap, may mga nagmamadaling sumakay, at may mga pamilyang masayang nagpapaalam sa kanilang mga mahal sa buhay.Samantalang ako, tahimik na nakatayo habang pinipigilan ang mga luhang gustong kumawala sa aking mga mata.Ito ang bayang naging saksi sa aking pagkabata. Dito ako natutong tumawa, mangarap, magmahal, at bumangon sa tuwing nadadapa.Sa bawat sulok nito ay may alaala ng aking lolo at lola. Ang maliit na tindahan sa kanto kung saan kami bumibili ng tinapay, ang daang tinatahak namin tuwing Linggo papunta sa simbahan, at ang dalampasigang naging kanlungan ko sa tuwing mabigat ang aking pakiramdam.Ngayon, kailangan ko nang iwan ang lahat.Wala na ang tahanang maaari kong balikan. Wala na ang mga bisig na handang yumakap sa akin kapag pagod na akong lumaban. Ang mga taong pinakamam
SA LIKOD NG MGA BAKOD NG MONTECLAIRE RANCH TULUYAN NANG NAGLAHO
Hindi ko alam kung ilang oras na akong nakaupo sa malamig na sahig ng selda.Namamaga na ang mga mata ko sa kakaiyak, at halos wala nang natitirang lakas sa katawan ko.Paulit-ulit kong binabasa ang sulat na iniwan sa akin, ang sulat na nagsasabing gusto na ni Dustin na wakasan ang aming kasal.Hindi ko matanggap.Paano niya nagawang husgahan ako nang hindi man lamang ako pinakikinggan? Paano niya nagawang talikuran ako pagkatapos ng lahat ng nangyari sa amin?Ngunit higit sa sakit na dulot ni Dustin, may kung anong kaba ang hindi maipaliwanag na gumagapang sa dibdib ko. Hindi ko alam kung bakit, pero pakiramdam ko ay may masamang mangyayari. Parang may kung anong bagay na nakabitin sa hangin, naghihintay lamang na tuluyan akong durugin.“Lolo… Lola…” bulong ko habang yakap ang sarili. “Hindi ko na po kaya.”Wala akong ideya kung paano ko patutunayang wala akong kasal
SA LIKOD NG MGA BAKOD NG MONTECLAIRE RANCH ANG PAGWASAK NG MUNDO KO
Malamig ang sahig ng presinto, ngunit mas malamig ang pakiramdam ng aking puso. Nakaupo ako sa isang sulok ng maliit na selda, yakap-yakap ang aking mga tuhod habang patuloy na tumutulo ang aking mga luha.Hindi ko pa rin matanggap ang nangyari.Ilang oras pa lamang ang nakalilipas, nasa marangyang mansiyon ako, pinagtitinginan ng mga bisita na para bang isa akong kriminal.Ngayon, nakakulong ako sa isang lugar na hindi ko kailanman inakalang mararanasan ko. Paulit-ulit kong sinasabi sa sarili na isa lamang itong bangungot.Na maya-maya ay bubukas ang p***o, papasok si Dustin, at yayakapin ako habang sinasabing alam niyang wala akong kasalanan. Ngunit walang dumating. “Dustin…” mahina kong tawag, habang hinahaplos ang larawang mahigpit kong hawak.“Nasaan ka na?Tanging katahimikan ang sumagot sa akin. Napayuko ako at muling humagulgol.Hindi ko alam kung ano ang mas masakit—ang pagbibintang sa akin bilang magnanakaw o ang katotohanang wala si Dustin sa oras na kailangan ko siya.
SA LIKOD NG MGA BAKOD NG MONTECLAIRE RANCH NANG MAGLAHO ANG LAHAT
Maingat kong inayos ang laylayan ng suot kong bestida habang nakatayo sa harap ng salamin.Kulay champagne ang damit na pinili ni Isabela para sa hapunang gaganapin sa Monteclaire Mansion.Simple lamang iyon kumpara sa mga mamahaling kasuotang madalas kong makita sa mga bisita ni Dustin, ngunit para sa akin, sapat na iyon upang maipakita kong marunong din akong magdala ng sarili. Hindi pa rin bumabalik si Dustin mula sa ibang bansa.Ilang linggo na ang lumipas, at kahit may mga pagkakataong nakatatanggap ako ng mensahe mula sa kaniya, hindi pa rin napapawi ang pangungulila ko. Hinawakan ko ang maliit na larawan niya sa ibabaw ng mesa. “Kung nandito ka lang sana,” bulong ko. Ngumiti ako nang bahagya bago ibalik ang larawan sa kinatatayuan nito.Ayokong masira ang gabing ito dahil lamang sa lungkot.Bilang asawa ni Dustin, kahit kasal lamang sa kontrata ang amin, kailangan kong matutong humarap sa mga taong bahagi ng mundo niya. Huminga ako nang malalim at lumabas ng silid. Mula sa
Anda juga akan menyukai
My Secretary Owns Me (Tagalog)
AVA NAH351.3K DibacaWife of the Governor Billionaire
Miss A.421.6K DibacaBillionaire's True Love Book 2: MINAMAHAL KITA!
Cathy798.1K DibacaONE NIGHT STAND WITH THE CEO
Hanzel Lopez546.8K DibacaFake Date, Real Problem
Celine Vale41 DibacaMy Rebirth, Their Biggest Regret
Janey Does131 DibacaReturning As My Ex-Husband's Living Nightmare
MonaBean95 DibacaThe Night I Became His Wife
ASHLEYGARCIA50 Dibaca
