ANG KASINUNGALINGANG SUMIRA SA KANILA

Hindi nagtagal ang katahimikan.

Mula nang mangyari ang halik namin ni Dustin, nagbago ang lahat.

Hindi naman siya biglang naging sweet.

Si Dustin pa rin ang malamig at dominanteng ranch owner na kinatatakutan ng karamihan.

Pero kapag kami lang, may mga sandaling nakakalimutan niyang magtago.

Isang umaga, nag-iwan siya ng kape sa tabi ng kama ko.

"Black coffee," sabi niya.

Napatingin ako.

"Naalala mo?"

"I remember everything about you."

Hindi ko alam kung bakit parang may init na dumaloy sa dibdib ko.

Pero bago pa ako makasagot, pumasok si Victoria.

Nawala agad ang lambing sa mukha ni Dustin.

"Good morning," sabi niya.

Tinitigan niya ang dalawang tasa.

"Am I interrupting something?"

"Wala," sagot ko.

Ngumiti siya nang malamig.

"Of course."

***

Makalipas ang isang linggo, nagdaos ng malaking dinner ang pamilya Monteclaire.

Dumating ang mga negosyante, kaibigan ng pamilya, at ilang prominenteng tao mula sa lungsod.

Pinahiram ako ni Isabela ng isang simpleng eleganteng gown.

Nang bumaba ako sa hagdan, nakita ko si Dustin.

Saglit siyang hindi nagsalita.

"Okay ba?"

Tumayo siya.

"You look beautiful."

"Salamat."

Lumapit siya at inayos ang maliit na hibla ng buhok ko.

"Stay beside me tonight."

"Bakit?"

"Because I don't want anyone making you uncomfortable."

Napangiti ako.

"Salamat?"

Napangiti siya. 

Hindi ko napigilang ngumiti.

Pero hindi nagtagal ang saya.

Sa gitna ng dinner, biglang nag-ingay ang isang bisita.

"Nawawala ang bracelet ni Victoria."

Nagsimulang maghanap ang mga tao.

Makalipas ang ilang minuto, natagpuan ang bracelet sa bag ko.

Nanlamig ako.

"Hindi akin 'yan."

Tumayo si Victoria.

"Maria, that bracelet was inside your bag."

"May naglagay niyan."

Lumingon ako kay Dustin.

"Dustin, alam mong hindi ko gagawin 'to."

Tahimik siya.

At ang katahimikang iyon ang muling sumakit sa akin.

"Maria, let's talk privately."

Sumunod ako sa kanya.

Pagkapasok namin sa study, hinarap niya ako.

"Tell me the truth."

"Sinabi ko na sa'yo."

"Why was it in your bag?"

"Hindi ko alam!"

"Maria."

"Naniniwala ka ba sa akin?"

Hindi siya sumagot.

Naluha ako.

"Bakit pakiramdam ko hindi ka naniniwala sa akin Dustin."

Lumapit siya.

"That's not fair."

"Fair?"

Tumawa ako nang mapait.

"Kasalanan ko bang mahirap ako?"

Nanigas siya.

"Maria..."

"Hindi ako magnanakaw."

"Alam ko."

"Kung alam mo, bakit hindi mo ako pinagtanggol?"

Napayuko siya.

Hindi niya ako hinawakan.

Hindi niya rin ako niyakap.

At iyon ang sandaling nagsimulang mabuo ang lamat sa pagitan namin.

***

Kinabukasan, nakita ko si Victoria sa hallway.

"Akala mo ba magiging bahagi ka talaga ng pamilya namin?"

Hindi ako sumagot.

"Six months, Maria. Pagkatapos noon, aalis ka."

"Alam ko."

"At huwag kang masyadong umasa kay Dustin."

Tinitigan ko siya.

"Mahal ako ni Dustin."

Bahagya siyang ngumiti.

"Love?"

Umiling siya.

"Ang mga lalaking tulad ni Dustin ay maaaring mahulog sa isang babae, pero hindi nila isusugal ang imperyo para sa kanya."

Hindi ko alam kung bakit tumatak sa isip ko ang sinabi niya.

At nang gabing iyon, may nakita akong liham sa aking mesa.

Walang pangalan.

Ngunit may pirma.

**Dustin.**

Binasa ko.

Ilang salita lang.

Ngunit sapat para durugin ang puso ko.

"I'm sorry but this marriage was a mistake. Huwag kang umasa na magiging totoo ito."

Napaupo ako.

Hindi ko alam kung bakit mas masakit ang liham kaysa sa lahat ng pang-iinsulto ni Victoria.

Dahil sa unang pagkakataon, alam kong tama siya.

Baka hindi ako minahal ni Dustin.

Baka naging bahagi lang ako ng isang laro.

At habang hawak ko ang liham, hindi ko napansin ang aninong dumaan sa labas ng p***o.

May isang taong nakangiti.

Dahil nagsisimula nang gumana ang plano niya.

Mula nang araw na iyon, naging mas malamig na ang pakikitungo ni Dustin.

Hindi man namin pinag-uusapan, pareho naming alam na may nagbago. 

Hindi na tulad nang dating magaan sa dibdib, hindi na tulad nang dating may kinang ang mga mata niya habang kinakausap ako.

Isang hapon, tinawag ako ni Victoria sa library.

"May kailangan akong sabihin sa iyo."

"Okay po."

"Ang pamilya namin ay hindi basta tumatanggap ng mga taong galing sa baryo."

Napatingin ako sa kanya.

"Alam ko."

"Hindi mo alam."

Inilapag niya ang isang maliit na kahon sa mesa.

"May mga taong kayang magpanggap na mabait para makuha ang gusto nila."

Hindi ko alam kung bakit parang may banta sa kanyang boses.

"Hindi ko kailangan ang pera ninyo."

Tumawa siya.

"Everyone says that before they see how comfortable this life can be."

Tumayo ako.

"Kung ayaw ninyo sa akin, sabihin ninyo kay Dustin."

"Hindi siya palaging mananatili sa tabi mo."

Nang gabing iyon, sinubukan kong kalimutan ang sinabi niya.

Kinabukasan, nagkaroon ng malaking hapunan sa ranch. Naroon ang ilang business partners at kamag-anak ng Monteclaire.

Pagkatapos ng dessert, biglang tumayo si Victoria.

"May nawawala sa akin."

Nagsimula ang paghahanap.

Makalipas ang ilang minuto, natagpuan ang mamahaling bracelet sa loob ng bag ko.

Nanlamig ang buong katawan ko.

"Hindi akin iyan."

Tumingin si Victoria kay Dustin.

"Really Dustin? Again? "

Hindi agad nagsalita si Dustin.

At iyon ang mas masakit kaysa sa paratang.

"Sabihin mong naniniwala ka sa akin."

Tumingin siya sa akin.

"Maria..."

"What's this again?"

Umiling ako.

Hindi ko na kayang manatili roon.

Tumakbo ako pabalik nang kwarto.

Umiiyak sa gilid nang kama.

Ang sakit nang dibdib ko.

Hindi ako makahinga. 

May biglang pumasok nang silid.

Mga police, pilit akong pinapalabas. 

"Sumama ka nalang nang tahimik".

Nanginginig ang kamay ko.

"Hindi, wag po! "