NANG MAGLAHO ANG LAHAT

Hindi ako kinausap ni Dustin nang gabing iyon.

At hindi ko rin siya hinanap.

Kinabukasan, sinabi niyang kailangan niyang pumunta sa kabilang bahagi ng ranch para asikasuhin ang isang problema sa mga hayop.

"Bababalik ako mamayang gabi."

Tumango lang ako.

Hindi ko sinabi na gusto kong tanungin kung siya ba talaga ang sumulat ng liham.

Hindi ko rin sinabi na natatakot akong marinig ang sagot.

Buong araw akong nag-isip.

Sa huli, napagdesisyunan kong pumunta sa aming lumang bahay sa tabing-dagat.

Kailangan kong makita sina Lola at Lolo.

Kailangan kong mapag-isa.

***

Pagdating ko sa bahay, napansin kong kakaiba ang kilos ni Lola.

"Maria."

"Ano po?"

May hawak siyang maliit na kahon.

"May bagay akong kailangang sabihin sa'yo."

Binuksan niya iyon.

May mga lumang papeles.

"Matagal nang itinago ito ng lolo mo."

"Para saan?"

"Hindi namin alam kung kailan mo malalaman."

Kinuha ko ang isang dokumento.

May pangalan ng isang pamilya roon.

Hindi Mendez.

Isang apelyidong matagal ko nang naririnig ngunit hindi ko kailanman inisip na may koneksyon sa akin.

"Mendez ba talaga ang apelyido natin?"

Natahimik si Lola.

Bago pa siya makasagot, biglang may sumigaw sa labas.

"Sunog!"

Napalingon kami.

May makapal na usok mula sa kabilang bahagi ng baryo.

Tumakbo ako palabas.

Pero hindi sa aming bahay ang apoy.

Sa isang lumang storage hut.

May mga tao nang nagtatakbuhan.

At sa gitna ng kaguluhan, nakita ko si Adrian Monteclaire.

Nakatayo siya sa malayo.

Nang magtama ang mga mata namin, mabilis siyang tumalikod.

"Adrian!"

Tumakbo ako sa kanya.

Ngunit nakasakay na siya sa sasakyan.

Hindi ko alam kung bakit, pero may masamang pakiramdam ako.

***

Kinagabihan, dumating si Dustin.

"Maria?"

Hindi ako sumagot.

Nasa veranda ako.

"May nangyari ba?"

Tumingin ako sa kanya.

"Ikaw ba ang sumulat nito?"

Inilapag ko ang liham sa mesa.

Nanigas ang mukha niya.

"Hindi."

"Sigurado ka?"

"Never."

"Pero pangalan mo ang nasa dulo."

Kinuha niya ang papel.

Ilang segundo niya itong tinitigan.

"I didn't write this."

"Kung hindi ikaw, sino?"

Hindi siya sumagot.

Sa halip, lumapit siya.

"Maria, may taong sinusubukang paghiwalayin tayo."

"At bakit parang napakadali para sa kanila?"

Huminto siya sa harap ko.

"Because I made the mistake of letting you face them alone."

Naluha ako.

"Nasaktan ako."

"Alam ko."

"Hindi ko alam kung sino ang paniniwalaan ko."

"Then believe me now."

Hinawakan niya ang mukha ko.

Hindi niya ako pinilit.

Hinintay niya akong tumingin sa kanya.

"Ikaw ang pinili ko."

Napapikit ako.

"Pero nagsimula lang naman tayo sa kasinungalingan."

"Maybe."

Mahina ang boses niya.

"Pero hindi na kasinungalingan ang nararamdaman ko."

Huminga ako nang malalim.

"At kung hindi ko kayang kalimutan ang lahat?"

"Hindi ko hihilingin."

"Kung hindi kita mapatawad?"

"Maghihintay ako."

Dahan-dahan siyang lumapit.

Nagtagpo ang aming mga labi.

Mas matagal kaysa sa unang pagkakataon.

Mas puno ng takot.

Mas puno ng damdamin.

Nang maghiwalay kami, nakahawak pa rin ang kamay niya sa akin.

"Maria..."

"Ano?"

"Bukas, sasabihin ko sa buong pamilya ko na ikaw ang pinili ko."

Hindi ko alam na iyon ang huling gabing magiging payapa ang buhay namin.

***

Kinabukasan, bago pa man kami makarating sa mansion, may dumating na balita.

Tumigil ang sasakyan.

Bumaba ang driver.

"Sir..."

Lumapit si Dustin.

"Ano?"

"May sunog sa lumang bahay sa coastal village."

Nanlamig ang buong katawan ko.

"Anong bahay?"

Hindi agad sumagot ang driver.

Naramdaman kong nanghina ang tuhod ko.

"Maria..."

"Sabihin mo."

Napatingin sa akin ang driver.

"Yung bahay po nina Lolo Tomas at Lola Elena."

Parang tumigil ang mundo.

Tumakbo ako.

Hinabol ako ni Dustin.

Ngunit habang papalapit kami sa lugar, nakita ko ang usok na umaakyat sa langit.

At sa unang pagkakataon sa buhay ko, naramdaman kong maaaring mawala sa akin ang lahat.

Hindi ko alam kung sino ang gumawa nito.

Hindi ko alam kung bakit.

Pero sa gitna ng abo at luha, may isang bagay akong naramdaman.

Galit.

At nang lumingon ako kay Dustin, may nakita akong takot sa mga mata niya.

Hindi para sa sarili niya.

Para sa akin.

**Dahil sa araw na iyon, ang babaeng pumasok sa Monteclaire Ranch bilang isang simpleng asawa sa kontrata ay nagsimulang mamatay.**

At balang araw, babalik si Maria Mendez.

Hindi bilang mahirap na babaeng kilala nila.

Kundi bilang babaeng hindi na nila kayang saktan.

Kinabukasan, umalis ako sa Monteclaire Ranch.

Hindi ako nagpaalam kay Dustin.

Hindi dahil galit ako.

Dahil natatakot akong kapag humarap ako sa kanya, baka tuluyan akong bumigay.

Sa bus pauwi, paulit-ulit kong tinitigan ang singsing sa daliri ko. Kontrata lamang iyon. Iyon ang dapat kong paniwalaan.

Pero bakit parang may bahagi sa akin na umaasang hahabulin niya ako?

Pagdating ko sa baryo, sinalubong ako ni Lola sa may pintuan.

"Maria."

Yumakap ako sa kanya nang mahigpit.

"Wala na ako sa ranch."

Hindi siya nagtanong agad.

Sa halip, hinaplos niya ang buhok ko.

"Minsan, anak, hindi lahat ng umaalis ay talagang gustong umalis."

Napatingin ako sa kanya.

"May gusto kang sabihin?"

Matagal siyang natahimik bago inilabas ang lumang kahon.

"Nakuha ko ito sa mga gamit ng lolo mo."

Binuksan ko.

May mga dokumento roon na may pangalang hindi ko kilala.

"Elena Mendez" ay naroon, ngunit may isa pang apelyido na paulit-ulit na nakasulat.

"Monte—"

Biglang tumigil si Lola.

"Huwag muna."

"Bakit?"

"May mga bagay na mas mabuting malaman kapag handa ka na."

Hindi ko na siya napilit.

Nang gabing iyon, may nakita akong liwanag sa lumang bodega malapit sa dalampasigan.

Akala ko may magnanakaw.

Lumabas ako.

Ngunit bago pa ako makalapit, sumiklab ang apoy.

May isang lalaking mabilis na tumakbo palayo.

"Hoy!"

Huminto siya sandali.

Sa liwanag ng apoy, nakita ko ang mukha niya.

Si Adrian.

Hindi ako sigurado kung bakit siya naroon.

Ngunit bago ko siya mahabol, nawala na siya sa dilim.

Nang dumating si Dustin kinabukasan, hinarap ko siya.

"Sinulat mo ba ito?"

Iniabot ko ang liham.

Binasa niya.

At agad niyang napailing.

"Hindi."

"May pirma mo."

"Someone forged it."

"At iyong bracelet?"

"I believe you."

Napatingin ako sa kanya.

"Pero kahapon, hindi mo sinabi."

"Because I was trying to understand what was happening."

"At habang iniintindi mo, ako ang nasaktan."

Lumapit siya.

"Maria, listen to me. I chose you."

"Then why does everyone keep trying to make me leave?"

"Because they know what you mean to me."

Hindi ako nakasagot.

Marahan niyang hinawakan ang kamay ko.

"Someone is trying to destroy us."

Tumulo ang luha ko.

"At paano kung manalo sila?"

"Hindi ako papayag."

Lumapit siya at hinalikan ako—marahan, parang pangakong ayaw niyang bitawan.

Sa sandaling iyon, gusto kong maniwala.

Gusto kong kalimutan ang lahat.

Ngunit biglang may dumating na mensahero.

"Maria!"

Napalingon ako.

"May sunog sa bahay ninyo sa dalampasigan."

Nanigas ako.

"Si Lola?"

"Wala pang nakakaalam."

Tumakbo ako.

At habang papalapit ako sa bahay na kinalakihan ko, nakita ko ang makapal na usok na bumabalot sa langit.

Doon ko naintindihan na hindi lamang ang kontrata ang nasusunog.

Ang buong buhay na pinanghahawakan ko ay maaaring tuluyan nang maglaho.

At sa gabing iyon, hindi pa alam ni Maria Mendez na ang sakit na iyon ang magiging simula ng pagbabagong magdadala sa kanya pabalik sa Monteclaire Ranch—hindi na bilang mahirap na babaeng minsang minamaliit nila, kundi bilang babaeng hindi na kayang apihin ng kahit sino.