เมียบำเรอ のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

ก๊อก ก๊อก ก๊อก! ฉันยื่นทำใจอยู่นานกว่าที่จะกล้ายื่นมือไปเคาะประตูห้องของพี่เจ้าคุณ ไม่รู้ว่าป่านนี้จะโมโหฉันมากไปรึยัง “พี่เจ้าคุณคะ หนูมาแล้วค่ะ” ฉันเคาะประตูแล้วยืนรอสักพักแล้ว แต่พี่เจ้าคุณก็เงียบกริบ ฉันเลยลองเรียกดู “....” แต่แล้วทุกอย่างก็ยังเงียบเหมือนเดิม ฉันเริ่มหวั่นๆในใจแล้วสิ ไม่ใช่ว่าพี่เจ้าคุณโกรธฉันแย่แล้วเหรอ “แล้วทำไมอากาศมันร้อนแบบนี้นะ” ฉันเอามือรวบผมยาวของตัวเองไปด้านหลัง เพราะจู่ๆก็เริ่มรู้สึกว่าอากาศมันร้อนขึ้นมมอย่างผิดปกติ มันก็จริงอยู่ที่ฉันน่ะใส่เสื้อและกางเกงยาว แต่ตอนแรกมันไม่ได้ร้อนนะมันแค่อึดอัด ผิดกับตอนนี้ที่ฉันเริ่มรู้สึกร้อนขึ้นมาอย่างจริงจัง “โอ๊ยย ทะ..ทำไมร้อนแบบนี้” ฉันพยายามเอามือพัดเรียกลม แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไร เหมือนกับว่าความร้อนมันมาจากข้างในร่างกายของฉันมากกว่า ก๊อกๆๆ ก๊อกกๆๆ “พะ..พี่เจ้าคุณคะ อ๊าา ปะ..เปิดประตูหน่อยค่ะ โอ๊ยย” ฉันเคาะประตูห้องของพี่เจ้าคุณรัวๆ ฉันเป็นอะไรไม่รู้ อยู่ๆก็นึกถึงตอนที่ฉันมีอะไรกับพี่เจ้าคุณ บอกตรงๆว่าตอนนี้ฉันรู้สึกว่าอยากจะทำแบบนั้นกับพี่เจ้าคุณอีก ร่างกายของฉันมันร้อนผ่าวไปหมด ยิ่งฉันนึกถึงร่

พอออกมาฉันก็เจอพี่ปรางยืนอยู่หน้าห้องพี่เจ้าคุณ ไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงเริ่มรู้สึกว่าไม่ชอบเธอเอาสะดื้อๆ มันมีอะไรบางอย่างบอกว่าพี่ปรางไม่ได้หวังดีกับฉันจริงๆ“ทะเลาะอะไรกันเหรอ พี่กำลังจะลงไปข้างล่างพอดี แต่ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายสะก่อน” ฉันไม่ได้คิดไปเองนะ แต่สีหน้าของพี่ปรางเหมือนกำลังไม่พอใจอะไรอยู่“พี่ปรางใส่อะไรลงไปในนมถั่วเหลืองที่ให้หนูดื่มหรือเปล่าคะ” ฉันอยากจะรู้จริงๆว่าเธอจะตอบว่าอะไร“ตายจริง! ทำไมชิโนถึงถามพี่แบบนี้ล่ะ” เสียงสะอื้นเปล่งออกมาพร้อมกับน้ำตาที่กำลังคลอเบ้าบอกตรงๆว่าฉันไม่เชื่อหรอก ไม่รู้ว่าทำไม แต่ความรู้สึกฉันมันบอกมาอย่างงั้น“ที่ร้องไห้..เพราะเสียใจจริงๆใช่ไหมคะ” อารมณ์โกรธของฉันในตอนนี้มันทำให้ฉันกล้าพูดในสิ่งที่ไม่เคยคิดจะพูด “ชิโนเป็นอะไร ทำไมถึงพูดกับพี่แบบนี้” พี่ปีางพูดเสียงดังมาก เหมือนกับอยากให้พี่เจ้าคุณได้ยินแกร็ก! ใช่ พอพี่เจ้าคุณได้ยินแบบนั้น เขาก็เปิดประตูออกมาดูว่ามันเกิดอะไรขึ้น“มีอะไรกัน” สายตาพี่เจ้าคุณมองหน้าฉันแปลกๆ มันเหมือนกับว่าเขากำลังรู้สึกผิด แต่มันคงได้แค่เหมือนนั่นแหละ..“ไม่มีอะไรหรอกค่ะคุณ ฮึก” พี่ปรางก้มหน้าสะอึกสะอื้นออกมาอ

หลายเดือนผ่านไป..@โรงเรียนมัธยมปลายชื่อดัง..ตอนนี้ฉันได้เข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งแล้ว หลังจากที่ฉันตั้งใจเรียนกับครูสารัชอย่างหนัก ฉันขอครูสารัชว่าช่วยสอนแบบหนักๆและขอการบ้านให้ฉันเยอะๆที ฉันจะได้ไม่ต้องไปฟุ้งซ่านถึงพี่เจ้าคุณอีก..และมันก็ได้ผลนะ แม้ฉันยังเจ็บอยู่แต่ไม่ถึงขั้นฟูมฟายเหมือนตอนแรกแล้ว..หลังจากวันนั้นฉันกับพี่เจ้าคุณก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีก เพราะกลางวันฉันออกไปเรียน ส่วนพี่เจ้าคุณก็ออกไปทำงาน ดูเหมือนว่าเขาเองก็ทำงานหนักมากเช่นกันส่วนพี่ปรางเธอก็เอาแต่คอยดูแลพี่เจ้าคุณอย่างเดียว เธอจ้างผู้หญิงวัยกลางคนคนนึงมาให้คอยดูแลฉัน ฉันได้คุยกับเธอบ้าง แต่ทุกครั้งที่คุยฉันจะพยายามรีบตัดบทสนทนาให้เร็วที่สุด ตอนนี้พี่แนนนี่กลายเป็นคนเดียวในบ้านที่ฉันคุยและไว้ใจมากที่สุดแล้ว เราสองคนสนิทกันขึ้นมา เราย้ายมานอนห้องเกียวกัน พี่แนนนี่ทำให้ฉันสนุกและไม่เศร้าเวลาที่ต้องอยู่บ้านแล้วพอฉันยิ่งได้เรียนได้หนังสือ ได้มาเจอเพื่อนๆแบบนี้ การลืมความเจ็บปวดในครั้งนั้นจึงไม่ใช่เรื่องยากสักเท่าไหร่..“ชิโนคืนนี้เราหนีเที่ยวกันดีไหม” เสียงของกิ่งเพื่อสนิทของฉันถามขึ้นด้วยความตื่นเต้น กิ่งเป

“ใช่ ฉันเอง เพิ่งรู้นะว่าเดี๋ยวนี้เค้าช่วยงานโรงเรียนกันที่ผับด้วย” พี่เจ้าคุณพูดประชดประชัน เหยียดรอยยิ้มออกมาเย้ยหยันฉัน ตั้งแต่วันนั้นที่เราทะเลาะกัน ฉันเพิ่งมาสังเกตุว่าพี่เจ้าคุณเลิกพูดมึงกูกับฉันแล้ว“ว่าไงล่ะ อย่าเงียบไปแบบนี้สิ” พี่เจ้าคุณท้วงขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงแบบเดิม เขาไม่ได้โวยวายหรือใส่อารมณ์ออกจะเย็นชาด้วยซ้ำ แต่ทำไมฉันถึงได้รู้สึกกลัวมากขนาดนี้ฉันก็ได้แต่ก้มหน้าลงไม่กล้าสบตาเขา มือไม้มันสั่นไปหมด หัวใจดวงน้อยดิ่งลงเหวลึกทันที“บอกฉันสิว่าเธอมาหาซื้อเหล้า เพื่อเอาไปใช้ในการช่วยงานที่โรงเรียน ไม่ได้หลอกฉันแล้วแอบหนีมาเที่ยว” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของพี่เจ้าคุณ นัยน์ตาที่มองต่ำมาที่ฉัน มันดูแฝงความผิดหวังเอาไว้ลึกๆ“หนะ..หนู..หนูโกหกเองแหละค่ะ” ฉันหลับตากลั้นใจพูดออกไปเพราะรู้ว่าโกหกเขาไปมันก็เท่านั้น..พี่เจ้าคุณคงรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าฉันโกหก เขาต้องแอบสะกดรอยตามฉันมาแน่ๆถึงได้รู้ว่าฉันอยู่ที่นี่“อืม..นึกว่าจะตอแหลต่อซะอีก หมดสนุกเลย” พี่เจ้าคุณพ่นคำหยาบโลนใส่ฉันหน้าตาเฉย เขาจะรู้บ้างไหมว่ามันทำให้เจ็บแค่ไหน“ไม่เห็นต้องพูดรุนแรงแบบนี้เลยครับ” พี่อิฐที่ยืนฟังอยู่นานพูดข

ฉันพูดขัดขึ้นเพราะไม่อยากฟังคำพูดที่ไม่ชัดเจนและไม่หนักแน่นจากปากของพี่เจ้าคุณอีกแล้ว มันถึงเวลาแล้วที่ฉันต้องยอมรับความจริงกับตัวเองแบบจริงๆจังๆสักที พี่เจ้าคุณไม่ได้รักฉัน เขาเกลียดฉันด้วยซ้ำถึงได้ตบหน้าฉันแรงขนาดนี้ เพราะถ้าเขารักฉันจริง เขาคงบอกฉัน ทำดีกับฉัน..และคงจะไม่ทำร้ายฉันแบบนี้หรอก...“อืม กลับก็ได้” นับว่าเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้มั้งที่พี่เจ้าคุณยอมทำตามที่ฉันขอ เราสองคนออกมาจากห้องของเขา ลงลิฟต์ไปขึ้นรถแล้วเคลื่อนตัวจากคอนโดแห่งนี้ ตลอดทางที่รถขับมาฉันไม่ได้คุยหรือพูดอะไรกับพี่เจ้าคุณอีก ฉันเลือกที่นอนตะแคงหันหลังให้เขาแล้วแสร้งทำเป็นหลับ พี่เจ้าคุณจะได้ไม่ต้องมาถามหรือพูดอะไรให้ฉันลำบากใจอีก..@บ้านเจ้าคุณ..ทันทีที่รถยนต์คันหรูถูกจอดสนิท ฉันก็เปิดประตูแล้วรีบวิ่งลงจากรถเข้าไปในบ้าน ขึ้นไปยังชั้นบนแล้วตรงไปยังห้องของตัวเองกับพี่แนนนี่ทันที แกร็ก! ฉันเปิดประตูเข้ามาก็เห็นว่าพี่แนนนี่กำลังนั่งรออยู่ ฉันรีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาอย่างลวกๆเพราะไม่อยากให้พี่แนนนี่เป็นห่วง“ชิโนเป็นอะไรร้องไห้ทำไม” พี่แนนนี่รีบตรงเข้ามาถามฉันด้วยความเป็นห่วง แต่มันยิ่งทำให้ฉันอยากจะร้องไห้ออกมาม