Todos los capítulos de เกิดใหม่อีกครา ข้าไม่ขอแต่งกับท่าน: Capítulo 81 - Capítulo 88

หลังจากพักหายใจได้ครู่หนึ่ง นางก็พยุงร่างหลี่เหยียนขึ้นอีกครั้ง แล้วเริ่มออกเดินต่อ การหยุดอยู่กับที่มีแต่หนทางตาย หากรอให้คนมาช่วย ก่อนถึงตอนนั้นพวกนางคงหนาวตายเพราะสูญเสียความอบอุ่น การขยับเคลื่อนไหวยังพอช่วยประคองชีวิตไว้ได้บ้างไม่รู้ว่าเดินไปนานเพียงใด เรี่ยวแรงของหลิวชิงหลีก็หมดสิ้น สายตาพร่าเลือน ก่อนจะล้มลงบนหิมะ หลี่เหยียนกลับเป็นฝ่ายถูกกระแทกจนฟื้นขึ้นมาอีกครั้งเบื้องหน้ามีเพียงสีขาวสุดลูกหูลูกตา ไม่เหลือสิ่งใดอื่น นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เขาเกิดความสิ้นหวังในใจ และเริ่มโทษมู่หรงเฉิงหลังจากหิมะถล่ม พวกเขาฟื้นขึ้นมา แล้วยังต้องต่อสู้กับทหารเป่ยหรงที่รอดชีวิตอีกระลอก อาซูถูฉวยโอกาสหลบหนี ไม่นานกลับนำกองทัพเป่ยหรงชุดหนึ่งมาค้นหาโดยรอบกองทัพนี้ย่อมเป็นของอู๋ลั่วหย่า เห็นได้ชัดว่านางรู้ความเป็นมา จึงต้องการฉวยโอกาส หากพวกเขาทั้งสองตายอยู่ที่นี่ เป่ยหรงรวมกำลังกับฝ่ายอื่น ก็ยังมีโอกาสโต้กลับหลายวันที่ผ่านมา พวกเขาต้องหลบหนีการไล่ล่า ซ่อนตัวไปมา จึงพลาดการช่วยเหลือ อีกทั้งเมื่อวานนี้ยังปะทะกับทหารเป่ยหรงอีกชุดหนึ่ง ระหว่างการต่อสู้ เขารับลูกธนูแทนมู่หรงเฉิง แต่พวกเขาแย่งชิงมาไ

เมื่อความโกรธพุ่งถึงขีดสุด ก็ร่วงลงอย่างรวดเร็ว นางเพียงเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา ก่อนกลับเข้าสู่กองทัพ สั่งให้คนนำอาซูถูไปส่ง ทั้งยังกดทับบาดแผลของเขาอย่างแรงก่อนส่งตัวครั้นมีคนมารับเอาอาซูถูที่ไม่รู้เป็นตายร้ายดีไปแล้ว นายกองอวี๋ซึ่งเดิมล้อมอยู่ด้านหลังก็ได้รับคำสั่งถอยกำลังออกทั้งหมด เปิดทางให้พวกเขาเมื่อเดินห่างออกไปจนไร้ภัยคุกคาม อู๋ลั่วหย่าขมวดคิ้ว ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นอย่างฉับพลัน“สตรีที่เยี่ยนอ๋องอุ้มอยู่ในอ้อมแขนคือผู้ใด เขาแต่งงานแล้วหรือ หรือเป็นเพียงอนุหรือสาวใช้ใกล้ชิด”“ฝ่าบาท ยังไม่เคยมีข่าวว่าเยี่ยนอ๋องอภิเษก อีกทั้งไม่ทราบว่ามีอนุหรือบุตรหรือไม่พะยะค่ะ”เยี่ยนอ๋องเป็นผู้ลึกลับมาโดยตลอด อีกทั้งมาชายแดนอย่างกะทันหัน ข่าวสารที่พวกเขามี ล้วนเป็นเพียงสิ่งที่คนทั่วไปทราบ รายละเอียดลึกซึ้งกลับมีไม่มากนัก“ไปสืบมา”*****เมื่อควบม้ากลับถึงค่ายทหารชั่วคราวโดยไม่หยุดพัก ก็ล่วงเข้าสู่ยามเย็นแล้วหมอทหารซึ่งทำงานหนักมาตลอดวันกำลังจะได้พัก กลับถูกทหารสองนายพาตัวไปอย่างเร่งรีบ มุ่งหน้าสู่กระโจมของแม่ทัพใหญ่หมอทหารกำลังจะคารวะ มู่หรงเฉิงรีบยกมือห้ามไว้ พร้อมสั่งให้เขารีบรักษาหลิวชิงหล

ดวงตาของมู่หรงเฉิงเบิกกว้างเล็กน้อย มือหนึ่งเผลอวางลงบนหลังมือของหลี่เหยียนแล้วกำแน่น ความซาบซึ้งบางอย่างเอ่อล้นจนแทบสะท้อนออกมาทางแววตาหลี่เหยียนกลับไม่รับรู้ความรู้สึกอันซับซ้อนนั้น เขาเพียงรู้สึกว่าบุรุษตัวโตมาจับมือเขา แล้วยังจ้องเขาเช่นนี้ ช่างชวนขนลุกยิ่งนักมู่หรงเฉิงในคราบเย็นชาสงบนิ่งเช่นเคย ยังดูน่ามองกว่านี้เสียอีก หลี่เหยียนสะบัดมือออกอย่างแรง ก่อนจะถามอย่างไม่ใส่ใจนัก“แล้วเจ้าคิดจะแต่งนางเมื่อใด”มู่หรงเฉิงขมวดคิ้ว แววตาแฝงความหม่นเศร้า“อีกหลายปี รอให้ข้ามีกำลังมากพอแล้วค่อยว่ากัน หากเปิดเผยนางเร็วเกินไป จะเป็นอันตรายต่อนาง อีกทั้ง…นางเองก็ดูจะไม่ยินยอมแล้ว นางปฏิเสธข้า”“อย่าบอกนะว่าสุดท้ายแล้วเป็นแค่เจ้าที่คิดไปฝ่ายเดียว?”หลี่เหยียนอุทานด้วยความตกตะลึง รู้สึกว่าสมองตามไม่ทันมู่หรงเฉิงพยักหน้าอย่างลำบากใจท่ามกลางเสียงซักไซ้ ก่อนจะเบือนหน้าไปทางอื่นอย่างกระอักกระอ่วนหลี่เหยียนถอนใจยาว รู้สึกปวดใจแทนสหาย ไม่คิดว่าผู้ที่ดุจดั่งเซียนเช่นเขา จะมีวันที่ต้องเจ็บปวดเพราะความรักแต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เมื่อได้ยินเรื่องนี้ หลี่เหยียนกลับรู้สึกยินดีลึกๆ อย่างประหลาดยินดีบนความ

หลิวชิงหลีไม่คาดคิดว่ามู่หรงเฉิงจะมาด้วย นางกวาดสายตาเย็นชาผ่านบุรุษทั้งสอง สีหน้ารังเกียจชัดเจนจนไม่คิดปิดบังบุรุษทั้งสอง นางไม่อยากต้อนรับทั้งคู่ ยิ่งรีบไล่ไปได้เร็วเท่าไรยิ่งดี“ในเมื่อเป็นของตอบแทน ข้าก็จะรับไว้ ข้าเหนื่อยแล้ว เชิญพวกท่านตามสบาย”หลิวชิงหลีกล่าวเสียงเรียบ พูดจบนางก็ดึงซู่หยาที่กำลังเหม่อลอยให้ตามเข้าห้องไป ทิ้งไว้เพียงบุรุษสองคนยืนจ้องกันด้วยสายตาเขม็งในลานเรือน เหล่าสาวใช้และบ่าวรับใช้ต่างก้มหน้าเงียบงัน พยายามลดการมีตัวตนของตนให้จางที่สุด หลี่เหยียนกัดฟันอัดอั้น มู่หรงเฉิงขมวดคิ้วครุ่นคิดบรรยากาศเงียบงันเกินคาด มีเพียงเสิ่นฉีอันที่เข็นรถเข็นอยู่ด้านหลังซึ่งกลั้นไม่อยู่ เผลอหัวเราะออกมาเบาๆสองสายตาเย็นเยียบพุ่งมาทันที เขารีบลูบจมูกอย่างเก้อเขิน ทิ้งคำว่า “ข้าไปดูว่าพวกเขามาถึงหรือยัง” ไว้ แล้วรีบเผ่นหนี“เจ้าไปทำให้นางโกรธเข้าแล้ว”เสียงที่ดังขึ้นเหนือศีรษะทำให้หลี่เหยียนแทบแข็งเป็นหิน“มู่หรงเฉิง เจ้าหมายความว่าอย่างไร เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ!” หลี่เหยียนรู้สึกงุนงง เขายังไม่ได้พูดอะไรเลยด้วยซ้ำ“เจ้าตาบอดหรืออย่างไร นางไม่ชอบเจ้าอยู่แล้ว เห็นเจ้าแล้วรำคาญจึงเ