Todos los capítulos de เกิดใหม่อีกครา ข้าไม่ขอแต่งกับท่าน: Capítulo 71 - Capítulo 80

อาจเพราะใกล้จะออกศึก เหล่าทหารจึงฝึกหนักกว่าปกติมากนัก เมื่อความเป็นความตายอยู่ตรงหน้า ต่อให้ไม่มีใครเฆี่ยนตี ทุกคนก็ล้วนทุ่มสุดแรง ฝึกฝนกันอย่างเต็มที่หลังการฝึกสิ้นสุดลง เซวียหรงกับทหารสนิทอีกไม่กี่คนนำอาหารมานั่งกินบนพื้น กินกันอย่างตะกละราวกับไม่ได้กินข้าวมาหลายวันทันใดนั้นมีคนแตะไหล่เขา ก่อนจะก้มลงล้วงของที่ห่อด้วยผ้าขาวออกมาจากอกเสื้อ“นี่ ข้าจำได้ว่าเป็นของเจ้า รีบเก็บไว้ให้ดี ถ้าทำหล่นอีก แล้วถูกคนอื่นเก็บไป ไม่แน่ว่าจะได้คืน”เซวียหรงรับมาด้วยความสงสัย แกะผ้าขาวออก เห็นปิ่นเงินอยู่ข้างใน หัวใจเหมือนถูกควักหายไปชิ้นหนึ่ง“นี่…เจ้าได้มาจากไหน”ชายคนนั้นตอบว่า “เช้านี้ตื่นขึ้นมาก็เห็นอะไรสักอย่างแวววาวอยู่บนพื้น พอเก็บขึ้นมาดู ถึงได้รู้ว่าเป็นปิ่นของท่านแม่เจ้าไม่ใช่หรือ ยังเป็นของที่จะส่งต่อให้ลูกสะใภ้ ข้าก็เลยรีบเก็บไว้ให้”ทุกถ้อยคำที่เขาพูด สีหน้าเซวียหรงก็ซีดลงเรื่อยๆ อาหารในมือหมดสิ้นความน่ากิน เขาทำถาดข้าวหล่นลงพื้นเสียงดังเคร้งทหารอีกคนหนึ่งเหมือนจะรู้เรื่องมากกว่า รีบผลักคนที่เก็บปิ่นเป็นเชิงห้ามไม่ให้พูดต่อเขาคิดจะพาเซวียหรงไปปลอบใจสักหน่อย แต่กลับได้ยินเสียงสตรีร้

เมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ก็เป็นเวลาเที่ยงของวันถัดไปแล้ว ทันทีที่รู้สึกตัว หลิวชิงหลีก็ไปตามหาพระชรารูปนั้นอีกครั้ง แต่เมื่อไปถึงวัดกลับไม่พบผู้ใด หลังจากสอบถามสามเณรรูปหนึ่ง อีกฝ่ายตอบว่าพระชราออกธุดงค์ไปแล้ว ไม่รู้ว่าไปที่ใด“เหตุใดคุณหนูต้องตามหาเขาด้วย เขาเป็นเพียงพระขี้เมาที่ชอบพูดจาเหลวไหลเท่านั้น”“พระบัดซบนั่นช่างหน้าด้านยิ่งนัก เขาบอกว่าข้ามีดอกท้อชุกชุม ทั้งชีวิตจะมีแต่คนมาพัวพันไม่ขาดสาย ยังพูดอีกว่าอีกไม่นานข้าจะได้แต่งงาน แล้วพอถึงวัยกลางคนจะเกิดความโลภไม่รู้จักพอ ถึงขั้นไปมีคนอื่นอีก ช่างพูดเหลวไหลเสียจริง ข้าแทบจะโกรธตายอยู่แล้ว ข้าน่ะ ทั้งๆ ที่…”ซู่เหยากำผ้าเช็ดหน้าแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความคับแค้น นางไม่เคยมีดอกท้อแม้แต่ดอกเดียว หากมีจริง นางจะต้องเดินมาถึงทางตันเช่นวันนี้ได้อย่างไรอีกทั้งนางยังไปถามผู้อื่นมาแล้ว ปกติพระชรารูปนั้นไม่เคยมาทำนายเซียมซี วันนั้นเขาเพียงฉวยโอกาสตอนที่พระอีกรูปซึ่งทำหน้าที่นี้ติดธุระเร่งด่วนเข้ามาก่อกวน เขามักดื่มสุรากินเนื้อ ไม่เคยทำวัตรเช้า ทั้งเกียจคร้านและตะกละตะกลาม ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนพระที่เคร่งครัดเลยแม้แต่น้อยหลิวชิงหลีดึงสติออกมา

หลิวชิงหลีรู้ว่าก่อนหน้านี้ซู่เหยาไปส่งกองทัพออกศึก และนางก็พอจะเดาได้ว่าซู่เหยาคงมีชายที่ปักใจรักอยู่แล้ว เพียงแต่นางมีมารยาทพอจะไม่เข้าไปสืบถามให้มากความเรื่องนี้ชวนให้หลิวชิงหลีฉงนใจยิ่งนัก ว่าใครกันแน่ที่ปฏิเสธซู่เหยา จนทำให้นางเสียใจถึงเพียงนี้ หลิวชิงหลีคิดอยู่ทั้งคืนก็ยังไม่อาจหาคำตอบได้ สุดท้ายจึงต้องวางเรื่องนี้ลงชั่วคราวหลังจากนั้นไม่กี่วัน อาการของซู่เหยาก็ยังไม่ดีขึ้น กลับล้มป่วยลงจริงๆ แม้จะดูแลอย่างใกล้ชิด โรคภัยครั้งนี้ก็ยืดเยื้ออยู่นานกว่าครึ่งเดือนคงเป็นเพราะโรคใจยังไม่คลี่คลายกระมัง หลิวชิงหลีในแต่ละวันยุ่งไม่เบา ช่วงเช้าต้องคอยดูแลซู่เหยาที่ป่วยไข้ ช่วงบ่ายไม่ว่าลมฝนจะหนักเพียงใด นางก็ยังต้องออกไปพบแม่ทัพหลี่ที่รักษาการณ์อยู่ในเมือง เพื่อสอบถามความคืบหน้าของศึกสงครามแม่ทัพหลี่อายุราวสามสิบปี เป็นคนชายแดนโดยกำเนิด ความสามารถก็ไม่น้อย เพียงแต่ไม่ถนัดการบุกโจมตี หากเป็นการตั้งรับกลับทำได้อย่างมั่นคง จึงถูกมอบหมายให้คุมกำลังป้องกันเมือง“แค่ก…แค่ก…คุณหนู วันนี้สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง”ซู่เหยาเอ่ยถามด้วยท่าทีอิดโรย เอนกายพิงขอบเตียง เมื่อเห็นหลิวชิงหลีผลักประตูเข้าม

จากนั้นนางหันกลับมาหาหลี่เหยียน เพียงชั่วพริบตา แววตาก็กลับมาสดใสราวสายน้ำใสสะอาด นางใช้มือเปล่าดันข้อมือของตนให้เข้าที่ ราวกับไม่รู้สึกเจ็บปวดแม้แต่น้อย กลับกระทืบเท้าเบาๆ ทำท่าเง้างอนเหมือนเด็กสาว“พี่หลี่ช่างไม่รู้จักเอาใจ ข้างดงามถึงเพียงนี้ อุตส่าห์ยื่นให้ถึงหน้าประตู ท่านกลับไม่เหลียวแล ข้าเสียใจแล้วจริงๆ จะร้องไห้แล้ว…”หลี่เหยียนเหลือบมองนางอย่างรำคาญ ทำเป็นไม่ได้ยิน วางจอกสุราลงแล้วหันหลังเดินจากไปอู๋ลั่วหย่า “……”อ๊าก! บุรุษผู้นี้ช่างน่าชังยิ่งนักทั้งศักดิ์ศรีทั้งหน้าตาถูกเหยียบย่ำจนสิ้น นางจึงทำท่าทางน่าสงสาร แล้วหันไปมองจงหลีฉี“พี่จงหลี จะอยู่เป็นเพื่อนข้าได้หรือไม่”จงหลีฉียกจอกดื่มจนหมด แล้วลุกขึ้นยืน ยิ้มพลางกล่าวว่า“ไม่เป็นไร อีกไม่นานเราก็จะได้พบกันใหม่ ไม่ต้องอาลัยอาวรณ์ หลี่เหยียนสายตาสูงนัก ฝ่าบาทอย่าได้เสียแรงเลย รอถึงต้าจิ้น ข้าจะจัดบุรุษรูปงามให้ท่านสักหลายคน”“เช่นนั้นก็ได้ อู๋ลั่วหย่าเสียใจนัก เช่นนั้นก็ไม่ส่งพวกท่านแล้ว”นางทำท่าราวกับถูกรังแกหนักหนา เม้มปาก บิดกายหนีออกไปจงหลีฉีถอนหายใจ หากไม่เคยเห็นนางฆ่าคนด้วยตาตนเองราวกับปีศาจจากขุมนรก นางคงคิดไปแล้ว

มู่หรงเฉิงขานรับเบาๆ หนึ่งเสียง แล้วยกขายาวขึ้น หันหลังเดินจากไปหลี่เหยียนเรียกทหารให้เข้ามามัดอาซูถูพร้อมเชลยคนอื่นๆ เพื่อนำตัวกลับไป ทว่ายังมัดไม่ทันเสร็จ ก็ได้ยินเสียงนกร้องแหลมดังขึ้นหลายครั้งในอากาศยังปะปนด้วยเสียงประหลาดบางอย่าง แต่พอตั้งใจฟังกลับจับความไม่ได้ มู่หรงเฉิงเหมือนจะรู้สึกบางอย่าง เขาเพิ่งหันกลับมา อาซูถูก็ร้องตะโกนขึ้นอย่างคลุ้มคลั่ง“หิมะ หิมะถล่ม หนีเร็ว!”สีหน้าของมู่หรงเฉิงเปลี่ยนฉับพลัน รีบสั่งการให้ทหารอย่าสนใจเชลย เอาชีวิตรอดก่อนเหล่าผู้คนสีดำทะมึนวิ่งฝ่าหิมะอย่างสุดกำลัง ทว่าก็มิอาจต้านทานมวลขาวโพลนที่ถาโถมลงมาจากเบื้องบนได้ ต่อหน้ามัน มนุษย์ช่างเล็กจ้อยนัก*****เมืองผิงเฉิง วันนี้งานราชการไม่มาก หลังเลิกงาน แม่ทัพหลี่เชิญนายกองอวี๋ไปที่จวน เพื่อจัดเลี้ยงเล็กๆ ฉลองชัย และยังอยากให้นายกองอวี๋เล่าให้ฟังเพิ่มเติม ว่าพวกเขาเอาชนะเป่ยหรงได้อย่างไร เป่ยหรงแตกสลายเช่นไร และท้ายที่สุดยอมสยบลงได้อย่างไรหลิวชิงหลีก็ได้รับเชิญไปด้วย เรื่องเหล่านั้นนางได้ยินมาแล้วรอบหนึ่ง จึงไม่ได้สนใจมากนัก หลังรับประทานอาหารค่ำเสร็จ ก็ชวนซู่เหยากับหลี่ฮูหยินนั่งเล่นไพ่ใบไม้ฆ่าเวล