บททั้งหมดของ เกิดใหม่อีกครา ข้าไม่ขอแต่งกับท่าน: บทที่ 1 - บทที่ 10

ราชวงศ์ต้าจิ้นในรัชสมัยฮ่องเต้เซี่ยวเหวิน ปกครองอย่างโหดเหี้ยม ลุ่มหลงในกามารมณ์และความสำราญ จนราษฎรเดือดร้อนแสนสาหัส เหล่าวีรชนทั่วทุกสารทิศต่างลุกฮือขึ้น หวังช่วงชิงตำแหน่งสูงในยุคโกลาหล เปลวสงครามลุกโชนยืดเยื้อยาวนานหลายสิบปีไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าในท้ายที่สุด ผู้ที่ได้นั่งเหนือบัลลังก์มังกรอันเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจสูงสุด กลับเป็นพี่ชายร่วมอุทรของฮ่องเต้เซี่ยวเหวิน อดีตรัชทายาทผู้ถูกฮ่องเต้องค์ก่อนพระราชทานความตาย แต่กลับฟื้นคืนชีพมาได้ มู่หรงเฉิงทันทีที่มู่หรงเฉิงขึ้นครองบัลลังก์ ก็ทรงประกาศอภัยโทษทั่วแผ่นดิน ลดหย่อนภาษี และออกนโยบายมากมายที่เป็นคุณต่อบ้านเมืองและประชาชน ราษฎรต่างโห่ร้องยินดี ต่างพร้อมใจกันจัดโต๊ะเลี้ยงยาวเหยียด เชิญแขกมาร่วมฉลองด้วยตนเองประชาชนซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณของฮ่องเต้องค์ใหม่ วันนี้ยังตรงกับวันที่ครอบครัวและกองกำลังที่ประจำการอยู่เบื้องหลังเสด็จกลับสู่เมืองหลวง ผู้คนแทบทั้งเมืองต่างพากันหลั่งไหลไปยังประตูเมือง อยากเห็นพระสนมและโอรสธิดาของฮ่องเต้องค์ใหม่กับตาผู้คนบนท้องถนนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เสียงจอแจดังไปทั่วตรอกซอกซอย ทว่ากลับเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่ปราก

บุตรชายคนโตกับคนรองก็เข้ามาใกล้ แม่ลูกทั้งสามเงยหน้ามองประตูวังที่ทั้งโอ่อ่าและน่าเกรงขาม ในใจล้วนมีความคาดหวังแฝงอยู่เมื่อกวาดตามองไปรอบหนึ่ง กลับไม่เห็นผู้ที่อยากพบ หลิวชิงหลีรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่พอนึกได้ว่าราชวงศ์เพิ่งตั้งใหม่ เขาคงยุ่งจนแทบไม่มีเวลาพัก ใจพลันอ่อนลง คิดเพียงว่าจะช่วยแบ่งเบาภาระเขาอย่างไรดีในขณะนั้น ขันทีใหญ่ฝูเฉวียนนำขุนนางฝ่ายในหลายคนออกมารับเสด็จ เบื้องหลังมีนางกำนัลเจ็ดแปดคนในชุดชาววังสีชมพูฟ้า ด้านขวายังมีขันทีหนุ่มกว่าสิบคนหามเกี้ยวเดินตามมา“บ่าวฟู่เฉวียน ขอถวายคำนับพระสนมและองค์ชายองค์หญิงทั้งสามพระองค์พ่ะย่ะค่ะ”ฟู่เฉวียนยิ้มตาหยี นำผู้คนคุกเข่าถวายบังคม พิธีการละเอียดงดงาม ชวนให้มองแล้วสบายตา“ลุกขึ้นเถิด”หลิวชิงหลีเคยใช้ชีวิตอยู่ในค่ายทหารมาโดยตลอด ที่นั่นไม่เคร่งครัดในระเบียบพิธีมากนัก ยามนี้จึงดูเก้ๆ กังๆ อยู่บ้าง นางเอ่ยให้ทุกคนลุกขึ้นอย่างไม่ค่อยคุ้นชินฟู่เฉวียนลอบพินิจนายหญิงคนใหม่อย่างแนบเนียน เห็นว่านางดูเป็นคนอ่อนโยน เข้าถึงง่าย ใบหน้ามิได้เคร่งขรึม หากแฝงด้วยความเมตตา จึงกล่าวว่า“ฝ่าบาททรงห่วงใยพระสนมและพระโอรสพระธิดาเป็นอย่างยิ่ง เพียงแ

ในวังหลวง ทุกผู้คนล้วนรับรู้โดยปริยายว่า นอกเหนือจากองค์ฮ่องเต้แล้ว หลิวชิงหลีคือผู้มีฐานะสูงสุด นางเดินทางจากเขตในสู่เขตนอกได้อย่างราบรื่น ไร้ผู้ใดกล้าขัดขวาง ครั้นมาถึงหน้าตำหนักเสวียนเจิ้ง ก็ไม่มีทหารยามผู้ใดห้ามปราม นางก้าวเข้าไปยังตำหนักในทันทีมู่หรงเฉิงกำลังก้มหน้าพิจารณาบรรดาฎีกา ปลายพู่กันเคลื่อนไหวฉับไว ฝากรอยหมึกสีชาดไว้บนแผ่นกระดาษ ครั้นได้ยินเสียงฝีเท้า คิ้วกระบี่ก็ขมวดเข้าหากันด้วยความไม่พอใจ แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นผู้มา แววเย็นชาในดวงตาก็ค่อยๆ คลายลง“ฝ่าบาทพักสักหน่อยเถิด พระราชกิจไม่มีวันสิ้นสุด อย่าได้ทรงงานจนพระวรกายทรุดโทรมเลยเพคะ”หลิวชิงหลีก้าวเข้าไปใกล้ วางกล่องอาหารลงบนโต๊ะทรงงานอย่างคุ้นเคย นางตักน้ำแกงหวานใส่ถ้วยแล้วเลื่อนส่งไปเบาๆยามมองเขา ดวงตาคู่นั้นใสกระจ่างราวผ่านการชะล้างด้วยสายน้ำ เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและศรัทธา“เหตุใดจึงมาที่นี่ อีกครึ่งชั่วยามเราก็จะไปหาเจ้าแล้ว”มู่หรงเฉิงรับถ้วยน้ำแกงหวานไว้ มือหนึ่งดึงร่างของหลิวชิงหลีที่เอนอยู่ครึ่งหนึ่งให้มานั่งเคียงข้าง จ้องมองสตรีที่อยู่เคียงกายเขามากว่าสิบปี แววตายิ่งอ่อนโยนขึ้นทุกขณะหลิวชิงหลีรู้ดีว่าเขาเป

หลิวชิงหลีไม่ปฏิเสธ รอยยิ้มยิ่งสดใสขึ้น เฉินหม่ามาเข้าใจความหมาย ถวายคำนับหนึ่งครั้งแล้วถอยออกไปคาดว่าฝั่งของมู่หรงเฉิงคงไม่เสร็จเร็วนัก หลิวชิงหลีจึงนอนพักกลางวันอย่างสบายใจ จากนั้นจึงค่อยๆ ลุกขึ้นไปอาบน้ำกลีบดอกไม้สีแดงลอยอยู่บนผิวน้ำ กลิ่นหอมอ่อนๆ อบอวลบนปลายจมูก นางแช่น้ำนานกว่าครึ่งชั่วยามก็ยังไม่อยากลุกขึ้นจนกระทั่งเฉินหม่ามามารายงานว่ามู่หรงเฉิงเสด็จมาแล้ว นางจึงลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ซับผมจนแห้งหมาดๆ ยังไม่ทันสวมอาภรณ์ชั้นนอก เพียงสวมชุดกระโปรงที่เฉินหม่ามานำมา คลุมด้วยเสื้อคลุมตัวหนึ่งแล้วออกมาหลิวชิงหลีหอบเบาๆ เมื่อก้าวเข้าประตู ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้มู่หรงเฉิง เขายืนอยู่ข้างหน้าต่าง ปลายนิ้วยาวขาวเย็นเล่นกับดอกเหมยดอกหนึ่ง ทำให้หัวใจของนางเต้นแรงโดยไม่อาจควบคุมแม้จะใช้ชีวิตร่วมกันมานานกว่าสิบปี มีบุตรหลายคนแล้ว เพียงได้เห็นเขา นางก็ยังอดเขินอายไม่ได้มู่หรงเฉิงก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว เห็นปลายผมของนางยังชื้น ก็รีบเรียกคนมาช่วยเช็ดให้ ส่วนตนเองเอ่ยเพียงประโยคหนึ่งแล้วเข้าไปชำระกายในห้องด้านในนึกถึงพระราชโองการสองฉบับนั้น หลิวชิงหลีรู้สึกราวกับเหยียบอยู่บนปุยเมฆ ร่างกายเบาหวิว

หลิวชิงหลีมุดกลับเข้าไปใต้ผ้าห่ม แววตาค่อยๆ เย็นชืด หัวใจก็ถ่วงหนักลงทีละน้อย ในพริบตาเดียวก็หมดสิ้นความหวังต่อทุกสิ่งเดิมคิดว่าเป็นเพียงไข้ลมหนาว ไม่คาดว่านางจะล้มป่วยยืดเยื้อถึงหนึ่งเดือน ยากินไปไม่น้อย แต่อาการกลับไม่ดีขึ้น หลิวชิงหลีถึงกับเริ่มสงสัยว่าตนเองเป็นโรคร้ายแรงในช่วงแรก นางเจ็บปวดจริง เหนื่อยล้า สับสน ผู้คนล้วนคิดว่านางกำลังงัดข้อกับมู่หรงเฉิง อาศัยความโปรดปรานเอาแต่ใจ ใฝ่ฝันอยากเป็นฮองเฮาจนเสียสติ แต่แท้จริงแล้วนางเพียงมองเห็นอนาคตอันไม่งดงามที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นท่ามกลางความโกลาหล เป็นความจริงที่ตรงไปตรงมาและโหดร้ายนางหวาดกลัว ทำอะไรไม่ถูก หากสิ่งที่เฉินหม่าม่ากล่าวไว้เป็นความจริง นางควรจะดำรงตนต่อไปเช่นไรครั้นความเศร้าซาลง เพื่อบุตร นางก็อยากฟื้นตัวให้เร็วขึ้น ดื่มยาขมทุกวัน ฝืนกลั้นอาการคลื่นไส้กินอาหารให้มากขึ้น บางครั้งยังลุกขึ้นจากเตียงเดินไปมา…แต่ผลลัพธ์กลับเห็นเพียงเล็กน้อยกระทั่งมู่หรงเฉิงไปได้ตำรับยามาจากที่ใดไม่ทราบ ต้มยาน้ำให้ดื่มทุกสองวัน ร่างกายของนางจึงค่อยๆ ฟื้น มีเรี่ยวแรงขึ้นเพียงแต่นางเริ่มรู้สึกผิดปกติ กลิ่นคาวของยานั้นแรงจนชวนคลื่นไส้ทุกครั้ง มู่ห