جميع فصول : الفصل -الفصل 67

ราวกับสายฟ้าฟาดลงข้างหู หลิวชิงหลีจำไม่ได้แล้วว่าเขาพูดอะไรมาก่อนหน้า แต่ประโยคสุดท้ายนั้นกลับชัดเจนยิ่งดวงตานางเบิกกว้างดุจระฆังทอง ถอยหลังไปหลายก้าวโดยสัญชาตญาณ ทว่าเท้ากลับลื่นบนหิมะ ร่างอ่อนแรงล้มลงไปด้านหลังสีหน้ามู่หรงเฉิงเปลี่ยนไปฉับพลัน เขารีบพุ่งเข้าไปคว้าตัวนางไว้ ฝ่าเท้าออกแรง ทว่าหิมะใต้เท้ากลับละลาย เขาเองจึงเสียหลักล้มตามไปด้วยโชคดีที่เขาไหวตัวทัน ดึงหลิวชิงหลีพลิกกายหนึ่งครั้ง ใช้ร่างตนรองรับไว้ นางถูกกอดอยู่ในอ้อมแขนของเขา กระแทกจนดวงตาเหม่อลอย มึนงงไปชั่วขณะ เมื่ออาการเวียนศีรษะจากการล้มหายไป คำพูดที่เพิ่งได้ยินก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง ความตกตะลึงทำให้นางพูดไม่ออก หลิวชิงหลีดิ้นอย่างทุลักทุเล ก่อนจะลุกออกจากตัวเขา แล้วนั่งให้มั่นคนที่ตนนึกถึงอยู่ในใจ นั่งหน้าแดงอยู่ตรงช่วงเอวของเขา แม้ความเย็นจากหิมะจะซึมเข้าสู่ผิวหนัง แต่ในอกกลับร้อนผ่าว คลื่นความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วกาย มู่หรงเฉิงยันกายขึ้นครึ่งหนึ่ง ตั้งใจจะลุกขึ้นเพื่อไม่ให้นางสังเกตเห็นความกระอักกระอ่วนของตน ทว่าเพิ่งเงยหน้า อกกลับถูกมือเรียวบางกดลงอย่างแรง หัวใจราวกับหยุดเต้นไปในทันที ใบหน้างามของหญิงสาวค

“ช่วงนี้มีเรื่องแปลกใหม่อะไรบ้างหรือไม่” หลิวชิงหลีเขย่งปลายเท้า พยายามหลบหลีกแอ่งน้ำ พลันหันกลับไปถามขึ้นซู่เหยาชะงักเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว “ไม่เคยได้ยินว่าเกิดเรื่องใหญ่อะไร เพียงแต่ช่วงนี้เหล่าทหารดูจะคึกคักเป็นพิเศษ”ได้ยินเช่นนั้น หลิวชิงหลีก็เข้าไปใกล้ด้วยความอยากรู้ “คึกคักเพราะเหตุใด”ท่านอ๋องมีพระประสงค์รับเชลยชาวเป่ยหรงสามพันคนที่เคยจับมาให้อยู่ใต้บังคับบัญชา แต่พวกโจรเหล่านั้นกลับเพียงแสร้งสวามิภักดิ์ ได้รับผลประโยชน์แล้วก็ไร้สำนึก ยังยั่วยุก่อความวุ่นวายในกองทัพไม่เว้นวัน ท่านอ๋องจึงนำพวกมันมาใช้ฝึกทหาร บีบให้แสดงฝีมือทั้งหมดออกมา เปรียบดังใช้เป็นกระสอบทรายให้ทุบตี ระบายความอัดอั้นในใจของเหล่าทหาร”“วันแล้ววันเล่า พวกมันถูกกดดันและซ้อมจนยอมศิโรราบ บัดนี้แต่ละคนหดหัวเป็นเต่า ไม่กล้ากำเริบอีกแม้แต่น้อย”เรื่องนี้หลิวชิงหลีรู้ดี ในชาติก่อนมู่หรงเฉิงเคยรวบรวมทหารม้าเป่ยหรงนับหมื่น กลายเป็นคมดาบในมือที่ชักออกมาแล้วต้องเห็นเลือด ชี้ไปทางใด ฟาดฟันทางนั้น ไร้ผู้ต้านทาน เพียงแต่นี่กลับมีแค่สามพัน แล้วอีกเจ็ดพันเล่า เป็นการเสริมกำลังในศึกภายหลังหรือไม่ เช่นนั้นก็หมายความว่า“หร

“แม่นาง นี่เป็นเพลงบ้านข้า ข้าไม่ได้ยินมานานแล้ว ร้องให้ฟังอีกสักครั้งได้หรือไม่”“ฮึก…ข้าไม่อยากตายแล้ว ข้าอยากกลับบ้าน…”“คุณหนูหลิว เจ้าร้องเพลงทางเหนือได้หรือไม่”ทหารหลายคนที่กล้าหน่อยพากันพูดจ้อ หลิวชิงหลีเห็นว่าพวกเขาไม่ซึมเซาเช่นเดิม จึงตัดสินใจร้องให้ฟังอีกหลายเพลงชาติที่แล้วนางติดตามมู่หรงเฉิงออกรบ ตั้งแต่ตะวันตกเฉียงใต้จนถึงแดนเหนือ เพลงพื้นบ้านแบบใดล้วนเคยได้ยินและขับร้องมาแล้ว เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ นางรับมือได้อย่างสบายหน้าประตูลาน หลี่เหยียนก้มหน้าลงครึ่งหนึ่ง มองหญิงสาวที่นั่งร้องเพลงอย่างเป็นอิสระท่ามกลางแสงอาทิตย์ ความดูแคลนและอคติในดวงตาค่อยๆ เลือนหายไป“ยังจะเข้าไปหรือไม่”เดิมทีทั้งสองตั้งใจจะเข้าไปให้กำลังใจทหารบาดเจ็บ แต่ยังไม่ทันก้าวเข้าลาน ก็ถูกเสียงเพลงหยุดฝีเท้าไว้เสียก่อนมู่หรงเฉิงส่ายศีรษะเบาๆ “นางอยู่ที่นี่คงดีกว่าข้าอยู่”คิ้วตาของเขาคลี่คลาย ริมฝีปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ อย่างไม่รู้ตัว ความรู้สึกภาคภูมิใจลึกๆ เอ่อล้นขึ้นมาทั้งสองยืนเงียบอยู่ตรงประตู มองเห็นด้วยตาตนเองว่าหลิวชิงหลีไม่นานก็พูดคุยหัวเราะกับเหล่าทหาร กลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวนางยังปั้นตุ๊กต