ยามฟ้าสาง แสงอรุณเพิ่งแย้มพราย ยังเป็นเพียงความสลัว ทหารในค่ายก็เริ่มฝึกซ้อมกันแล้ว กระโจมที่หลิวชิงหลีพักอยู่นั้นอยู่ไม่ไกล เสียงเพิ่งดังขึ้นไม่นาน นางก็ถูกปลุกให้ตื่นนางยกมือคลึงขมับที่ปวดตึง พลิกผ้าห่มลุกขึ้นหมายจะลงจากเตียง เท้าเหยียบพื้นกลับเหมือนย่ำลงบนสำลี ร่างกายโคลงเคลงควบคุมไม่อยู่ ล้มลงกับพื้นในทันที พร้อมกันนั้นความเปรี้ยวในกระเพาะก็พลุ่งขึ้นมา นางทรุดตัวคว่ำอยู่เช่นนั้น ลุกไม่ขึ้น“เอ๊ะ เจ้าตื่นแล้วหรือ แล้วนี่ล้มได้อย่างไร”เสียงสตรีดังกังวานดุจระฆังระเบิดขึ้นข้างหู หลิวชิงหลียังไม่ทันเงยหน้า ร่างกายก็พลันเบาหวิว เท้าทั้งสองลอยพ้นพื้นนางรู้สึกว่ามีผู้หนึ่งอุ้มตนขึ้นอย่างมั่นคง ทว่าร่างกลับอ่อนแรงราวโคลนเหลว เรี่ยวแรงถูกดูดกลืนไปสิ้น แม้แต่จะผลักปัดก็ยังยากยิ่ง จนกระทั่งถูกวางลงบนเตียงและคลุมผ้าห่มให้เรียบร้อย ในหัวยังคงพร่าเลือนว่างเปล่านอนอยู่อีกครู่ ความมึนงงจึงค่อย ๆ จางลง หลิวชิงหลีกะพริบตาช้า ๆ มองสตรีแปลกหน้าที่อยู่ตรงหน้า ดวงตาชุ่มน้ำฉายแววเลื่อนลอยและสับสน นอนอยู่นานก็ยังไม่เอ่ยปากพูดสิ่งใด ร่างกายก็ไม่ขยับเขยื้อนเลย“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”สตรีผู้นั้นยกมือโบกไป
آخر تحديث : 2026-10-15
