Semua Bab เกิดใหม่อีกครา ข้าไม่ขอแต่งกับท่าน: Bab 31 - Bab 40

กลับถึงค่ายทหาร หลังจากสอบถามอย่างละเอียด จึงรู้ว่าเสบียงที่กักตุนไว้แท้จริงไม่เพียงพอ ส่วนหนึ่งของเสบียงสิบวันที่รองแม่ทัพกล่าวถึงนั้น เป็นอาหารที่ไปยืมมาจากชาวบ้าน“ไปหาคนตั้งโรงทานในเมืองแจกข้าว อย่าให้เกิดความแค้นในหมู่ชาวบ้าน” หวงเจวี๋ยอี้ขยี้ขมับที่ปวดตึง สั่งการรองแม่ทัพแม้ไม่เต็มใจ ก็จำต้องรับคำสั่ง สั่งการให้ผู้คนไปจัดการ เรื่องจะสำเร็จเพียงใด ไม่มีผู้ใดอาจล่วงรู้ต่อจากนั้นบรรดาแม่ทัพต่างเร่งรุดตลอดคืน ร่วมหารือกันไม่หยุด จนในที่สุดจึงกำหนดแนวทางศึกขึ้นมาได้หนึ่งประการเมื่อออกจากกระโจม หวงเจวี๋ยอี้เงยหน้ามองจันทร์กระจ่าง คิดในใจว่ารอไม่ได้อีกแล้ว หากยังรอเช่นนี้ต่อไป กองทัพย่อมแตกเป็นผุยผงพวกเขาต้องการชัยชนะสักครั้ง เพื่อยึดขวัญกำลังใจกลับคืน หรือไม่ก็ต้องทุบหม้อทำลายเรือ เสี่ยงตายสักคราห่างออกไปสิบลี้ ภายใต้แสงจันทร์เดียวกัน หลิวเจิ้นหยวนพาหลิวชิงหลีกับเฉียวเฉียวยืนล้อมกองไฟนอกกระโจม ย่างปลากินกันอย่างสบายใจหลิวชิงหลีกินปลาไปสองตัว ดื่มน้ำแกงปลาอีกหนึ่งถ้วย ส่วนบิดายังคงถอนหายใจไม่หยุด“อาหลี ต่อจากนี้…พวกเราควรทำอย่างไรดี”หลิวชิงหลีกระพริบตา กล่าวด้วยน้ำเสียงซุกซน “ท

ราวสองเค่อถัดมา พวกนางก็มาถึงลานกว้างแห่งหนึ่ง พื้นที่กว้างขวาง แต่แทบไม่มีที่ให้ยืน สายตามองไปเห็นแต่ศีรษะผู้คนแน่นขนัด เสียงจอแจดังระงมอยู่รอบหูที่นี่…คือสถานที่แจกข้าวต้มเช่นนั้นหรือ หลิวชิงหลีกะคร่าวๆ เห็นจะมีผู้คนกว่าหมื่นยืนต่อแถวรอรับอาหาร และจากที่ท่านอาอวี๋เล่า ยังมีโรงทานเช่นนี้อยู่อีกหลายแห่งหลังศึกใหญ่ มีทหารบาดเจ็บต้องดูแล มีชาวบ้านต้องปลอบขวัญ มีงานราชการต้องส่งต่อ เมืองทั้งเมืองยังต้องฟื้นฟูให้กลับมาดำเนินชีวิตและการเพาะปลูกตามเดิม เรื่องจุกจิกมีอีกนับไม่ถ้วน คนงานขาดแคลนอย่างยิ่งทหารครัวหนุ่มผู้หนึ่งเห็นพวกนางเข้ามา ก็เอ่ยทักอย่างเคารพว่า “นายกองอวี๋” ก่อนจะเหลือบมองหลิวชิงหลีกับเฉียวเฉียวอย่างประหลาดใจเล็กน้อย มือก็ยังตักข้าวต้มไม่หยุด ชามแล้วชามเล่า“ข้าพาคนมาช่วยแล้ว เจ้าไม่ต้องสนใจพวกเรา ตั้งใจทำงานไปเถิด”นายกองอวี๋ตบไหล่ทหารครัวเบาๆ ก่อนจะก้มลงหยิบทัพพียาวเกือบเท่าแขนสามอัน เก็บไว้เองหนึ่งอัน อีกสองอันส่งให้หลิวชิงหลีกับเฉียวเฉียวก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่มู่หรงเฉิงยึดเมืองได้ หลิวชิงหลีมักตามไปช่วยงาน ทำทั้งแจกข้าว นำทาง ปลอบโยนสตรีและเด็กเล็ก เรื่องเช่นนี้นางคุ

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา หลิวชิงหลียังคงมึนงงอยู่บ้าง นางแบกย่ามใบเล็กที่แน่นป่อง ขี่ม้าตัวน้อยสีน้ำตาลแดง เดินทางเคียงข้างนายกองอวี๋นางกำลังจะติดตามกองทัพไปยังแดนเหนือ หลิวเจิ้นหยวนนั่งอยู่บนรถเข็น เฉียวเฉียวเป็นผู้เข็นให้ ทั้งสองคนดวงตาแดงก่ำ น้ำตาคลอ ต่างโบกมืออำลาหลิวชิงหลีด้วยความอาลัยหลิวชิงหลีหันกลับไป มองเห็นแต่ความอาวรณ์ในดวงตา ทั้งต่อท่านพ่อ ต่อเฉียวเฉียว รวมถึงความเศร้าและความสับสนของการจากบ้านไปไกลเป็นครั้งแรกแต่ก่อนล้วนเป็นนางที่ยืนส่งท่านพ่อออกเดินทาง กระทั่งวันนี้เมื่อเงาของท่านพ่อค่อยๆ เลือนหายไปจากสายตา นางจึงเข้าใจว่าความเจ็บปวดของท่านพ่อในวันวานนั้นมากกว่านางเสียอีกจนกระทั่งไม่อาจมองเห็นสิ่งใดได้อีก หลิวชิงหลีจึงหันกลับมา เงยหน้ามองนกที่โผบินอย่างอิสระท่ามกลางท้องฟ้าสีครามและเมฆขาว ใจลอยไปไกลแสงแดดอบอุ่นสดใส เสียงนกร้องเจื้อยแจ้ว ดอกไม้ส่งกลิ่นหอมฟุ้ง ดูเหมือนว่า...มันก็ไม่ได้เศร้าอย่างที่คิด*****“ท่านแม่ทัพ บาดแผลของท่านยังไม่หาย กลับเถิดเจ้าค่ะ อาหลีจะได้รับการดูแลอย่างดีแน่นอน”ยืนตากลมอยู่นาน ดวงตาเริ่มแสบจนแทบลืมไม่ขึ้น เฉียวเฉียวจึงอดเอ่ยเตือนไม่ได้หลิวเจิ้นห

บันไดขึ้นกำแพงเมืองทอดยาวนัก หลิวชิงหลีไร้วรยุทธ์ เรี่ยวแรงก็ไม่ดี อีกทั้งขายังสั้นกว่าหลี่เหยียน ไม่กี่อึดใจก็ถูกทิ้งห่างไปไกลผ่านไปราวหนึ่งเค่อ นางจึงปีนขึ้นมาถึงด้านบน พิงกำแพงหอบหายใจถี่ ครั้นอารมณ์เริ่มสงบ สายตานางจับจ้องแผ่นหลังสีแดงเพลิงของชายผู้อยู่ไม่ไกล คิดจะก้าวเข้าไปถามให้รู้เรื่องทว่าฉับพลันนั้น เสียงกีบม้าดังกระหึ่มเป็นระลอก อึกทึกกึกก้อง ตัดขาดความคิดของนางสิ้นเงยหน้ามองไป เห็นกองทหารม้าจำนวนมากควบทะยานมาจากระยะไกล แสงอาทิตย์ยามอัสดงสาดต้องเกราะเงินของพวกเขา สะท้อนประกายเย็นเยียบ กองทัพเคลื่อนผ่านที่ใด ฝุ่นผงก็ฟุ้งกระจาย แรงทะลวงดุดันยากต้านในดวงตาของหลิวชิงหลี ปรากฏเงาสองร่างที่มิอาจละสายตาผู้นำขบวนคือมู่หรงเฉิงซึ่งกำลังเดินทางกลับ เขากำบังเหียนมือเดียว ควบม้าอย่างรวดเร็ว เปิดทางให้ผู้คนนับหมื่น อานุภาพแผ่ซ่าน ราวเทพสงครามอวตารและเคียงข้างเขา ยังมีทิวทัศน์งดงามอีกหนึ่งสาย นั่นคือแม่ทัพสตรีผู้สง่างาม คิ้วตาคมเข้ม ผมมัดเกล้าสูง ควบม้าด้วยมือเดียวเช่นกัน ต่างกันตรงที่บนแขนซ้ายของนางมีเหยี่ยวฟ้าตัวหนึ่งเกาะอยู่ กำลังสยายปีกจะโผบินเพียงสบตากับเหยี่ยวฟ้าสายตาคมกริบ จิ

เวลาย้อนกลับไปครึ่งชั่วยามก่อนหน้านั้น นายกองอวี๋เพื่อช่วยแก้แค้นให้หลานสาว เรียกได้ว่าทุ่มเทเต็มที่ เขาไม่สนกฎระเบียบหรือฐานะหน้าที่ วิ่งหน้าซีดน้ำตานองหน้าไปฟ้องต่อท่านอ๋องที่เพิ่งกลับถึงกระโจม ร่ำไห้ฟูมฟาย ใส่ร้ายป้ายสี หวังให้ท่านอ๋องช่วยกำราบที่ปรึกษาให้ดีใครจะคิดว่าอีกฝ่ายฟังแล้วกลับครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจไปขอโทษหลานสาวด้วยตนเอง แถมยังเตรียมของดีมาทั้งหีบเพียงแต่เขาสู้ขายาวของท่านอ๋องไม่ได้ ทั้งความเร็วก็ห่างชั้น จึงถูกทิ้งระยะไปไกล กว่าจะตามมาทัน จากระยะห่างหนึ่ง เขาก็เห็นภาพที่ทำให้ต้องตะลึง ท่านอ๋องผู้เย็นชาจนแทบไม่เคยเข้าใกล้สตรีมาหลายปี กลับกำลังโอบเอวสตรีร่างบอบบางไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยทั้งงุนงง ทั้งรู้สึกแปลกใหม่ เขาจึงยืนดูอยู่ด้านข้างอย่างเพลิดเพลิน แต่ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากลสตรีในอ้อมอกของท่านอ๋องดูช่างคุ้นตาเหลือเกิน ชายกระโปรงนั้น รูปร่างนั้น ที่แห่งนี้อีก…ในค่ายทหารนอกจากแม่ทัพหญิงคนใหม่ผู้นั้นแล้ว ยังจะมีสตรีอื่นได้อย่างไร แย่แล้ว หรือว่าสตรีผู้นี้จะเป็น…ขาของนายกองอวี๋สั่นระริก เขาเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ยิ่งมองก็ยิ่งเวียนหัว ที่แท้ก็