All Chapters of เบี้ยสวาทจอมเถื่อน Nc35+: Chapter 11 - Chapter 20

“ยัยบ้า! เธอพูดอะไรออกมา จะมาอยากแต่งงานทำไม ไม่แต่ง! แม่สา ยังไงลูกหรรมก็ไม่แต่ง” หรรมใหญ่ลุกขึ้นโวยวายเดินไปหาคนที่อยากแต่งงานกับตนด้วยสายตาเอาเรื่อง“นั่นสิลูกจะไปเอาคนเลว ๆ แบบมันทำไม” สมิธเองก็ไม่ยอมที่ลูกสาวจะแต่งงานกับคนสถุลพรรค์นี้“เออ...คือว่า....” สาลิกาติดอ่างขึ้นมาทันที เมื่อเจอคำพูดของสามีของเพื่อนไป“สมิธคุณให้ลูกตัดสินใจเองดีกว่านะคะ อีกอย่างวิก็เห็นด้วยกับลูกและสา ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว ให้เด็กทั้งสองแต่งงานกันเถอะค่ะ” ภาวิกาเองก็เห็นด้วย และนางก็มองออกว่าลูกสาวไม่คิดจะแต่งงานเฉย ๆ แน่ แต่มันเป็นการแต่งงานเอาคืนต่างหาก ดูจากสายตาเด็ดเดี่ยวของซาน่าก็รู้แล้วว่าการแต่งงานครั้งนี้ไม่ราบรื่นแน่“ไม่!" สองเสียงดังประสานกันเป็นเสียงของหรรมใหญ่กับสมิธ ปฏิเสธค้านออกมาพร้อมกัน ด้วยไม่ยอม“ซาน่าจะแต่งค่ะ สวัสดีค่ะคุณ....”“แม่สาจ้ะ” แม้จะชุลมุนแต่ซาน่าก็ไม่ลืมเอ่ยสวัสดีทักทายว่าที่แม่สามีตรงหน้า“สวัสดีค่ะคุณแม่สา” สาวเจ้าถือวิสาสะเรียกอีกฝ่ายว่าคุณแม่“จ้ะลูก น่ารักมากเลย โตขึ้นสวยแบบนี้นี่เองลูกชายแม่ถึงอดใจไม่ไหว” สาลิกาเอ่ยระบายยิ้ม แต่ก็ถูกสาวน้อยสวนกลับมา“ไม่ใช่อดใจไม่ไหวหรอก

“มะ! ไม่นะ อ่ะ! เจ็บ!"แล้วหล่อนก็หนีไม่รอดอีกตามเคยเมื่อเขากระแทกความดุดันเข้ามาในร่าง ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวไปมาด้วยความเจ็บปวดกลางร่าง หล่อนไม่ชินกับการที่มีคนตัวใหญ่ห่ามฝากฝังอยู่ข้างใน มือเล็กพยายามดันร่างใหญ่ออกห่างแต่ยิ่งดันเขายิ่งโอบกอดรัดเธอแนบแน่นขึ้น“อ่า! แน่นเป็นบ้าเลยซาน่า อูว์! ฉันไม่สนว่าเธอจะสุขหรือจะเจ็บ ฉันสนแค่ได้เข้าไปในร่องคับแน่นของเธอก็พอ โอว์! ตอดรัดฉันแล้วยัยแหม่ม ซี้ดดด เสียวเว้ย!"เสียงกระด้างคำรามซ่านเสียวออกมาเมื่อถูกกายสาวรัดคลึงแน่นหน่วง เอวสอบเริ่มขยับโยกเร่าเป็นจังหวะ ไม่สนใจเสียงร้องไห้สะอื้นใบหน้าเปื้อนน้ำตาของซาน่า เขาสนใจแต่ตัวเองเท่านั้น“อ่า! ซาน่าเธอแน่นเป็นบ้า! ซี้ดดด เสียวเว้ย! อ่า!""ฮึก! เลว! อ่ะ! อื้อ!"“ผัวเธอแหละน่า...อ่า! ขยับแรง ๆ ให้เอวหักเลยดีไหม ซี้ดดด อืม!"พั่บ! พั่บ! พั่บ!เสียงแรงกระแทกเร่าเข้าหาหนักหน่วงทำให้ซาน่าร้องโอดครวญครางทรมานเจ็บปวดและเสียวซ่านปะปนกันออกมา ดวงตาคู่สวยอาบล้นไปด้วยน้ำตา มือเล็กพยายามทุบตีคนตัวโตแต่ก็ไม่เป็นผล เขายังคงกระแทกความดิบร้ายราวสัตว์ป่าเข้าหาหล่อน“อือ! ฉันเกลียดคุณ...อ่ะ! อ่า!"“เกลียดไปจนตายก็หนีคำ

“จัดการเขาเลยค่ะพี่ปีเตอร์ พี่เลย์” ซาน่าเดินมายืนอยู่ตรงหน้าของหรรมใหญ่ แสยะยิ้มสมเพชอีกฝ่ายก่อนจะยกมือเล็กตวัดใส่หน้าของคนถูกล็อกตัวไว้เผียะ!“ตบนี้สำหรับคนเลวอย่างคุณ”เผียะ!“ซาน่าพอก่อนลูก พี่เขา...”“แม่วิอย่าห้ามซาน่าเลยค่ะ แม่ไม่รู้หรอกว่าเขาทำอะไรกับซาน่าบ้าง” เธอหันมาตอบผู้เป็นแม่ที่กำลังจะเอ่ยห้าม“จัดการเลยลูก เอาให้หนักไปเลย" สมิธยิ้มให้ลูกสาว สมแล้วที่เป็นลูกของเขา "วิผมว่าเราไปรอลูกในห้องดีกว่า เดี๋ยวจัดการเสร็จก็คงตามเราไปแหละ”“สมิธคุณเข้าข้างลูกอีกแล้วนะ”“ก็มันจริง ไปกันเถอะที่รัก” แล้วก็ดึงภรรยาเดินหายเข้าไปในห้อง ทิ้งเหลือแต่ลูกสาวกับว่าที่ลูกเขยของตนกับลูกน้องอยู่หน้าห้องหรรมใหญ่กัดฟันแน่นด้วยความเดือดดาล ก็เขาทำอะไรไม่ได้ ผู้ชายร่างใหญ่สองคนล็อกเขาไว้ แม้เขาจะตัวใหญ่แรงเยอะ แต่ก็สู้แรงของสองคนนี้ไม่ได้หรอก ถ้าคนเดียวพอไหว“ซาน่า! ถ้าเธอตบฉันอีก เธอจะรู้ว่านรกมันมีจริง” กัดฟันพูดออกมา“แล้วไงคะพี่หรรม ชอบให้เรียกไม่ใช่เหรอคะพี่หรรมขา...พี่หรรมคะ...พี่ปีเตอร์ พี่เลยซ้อมให้พี่หรรมคลานกลับบ้านไม่ถูกเลยค่ะ อย่าให้เหลือสภาพเดิม ทำยังไงก็ได้ให้ปางตายฮ่า ๆ ๆ” พูดจบก็ป

ร่างเล็กยืนลูบไล้เรือนกายใต้ฝักบัวไปมาด้วยใบหน้าแย้มยิ้ม ปากน้อยก็ร้องเพลงด้วยความสุข โดยไม่รู้ตัวเลยว่าถูกแอบมอง ด้านคนแอบมองก็ได้แต่ยิ้มไปกับกิริยาท่าทางของซาน่า ปากหนาเผลอยิ้มตามตลอดการแอบมอง จนเธอปิดฝักบัวนั่นแหละเขาจึงยอมเดินออกจากประตูที่แง้มออกเล็กน้อยไปนอนรอหญิงสาวบนเตียง ตอนขึ้นมาบนห้องเขาถามสาวใช้ถึงห้องพักของเธอพร้อมขอกุญแจสำรองมาจากสาวใช้ หรรมใหญ่กระหยิ่มยิ้มในอก เมื่อภาพตอนหญิงสาวเจอเขาในห้องพักของเธอซาน่าเดินนุ่งผ้าเช็ดตัวออกมาจากห้องน้ำ ไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง โดยไม่มองไปยังเตียงกว้าง พอส่องกระจกเท่านั้นแหละ หล่อนเบิกตากว้าง ยกมือขยี้ตาตัวเองแรง ๆ ว่าตนเองตาฝาดไปหรือเปล่า พอขยี้ตาแล้วมองดูเงาในกระจกอีกครั้งก็ยังนั่งนิ่งหยักยิ้มมุมปากอยู่ที่เดิม เธอเลยหันไปตวัดสายตาไม่พอใจให้ชายหนุ่ม“เข้ามาในห้องนี้ได้ยังไง” ถามเสียงแข็ง ลุกขึ้นเดินไปยังตู้เสื้อผ้าเพื่อหาเสื้อคลุมมาสวมใส่ แต่ยังไม่ทันได้ใส่เสื้อคลุมก็ถูกคนตัวโตที่ลุกขึ้นตอนไหนไม่รู้สวมกอดจากทางด้านหลัง“หอมจัง! อาบน้ำให้พี่หรรมหน่อยสิเมียจ๋า...ป่วยก็ไม่ไปดูแล ทำไมเป็นคนใจร้ายกับผัวแบบนี้ ฮึ” กอดรัดเอวเล็กแนบแน่นรัดคลึงดึง

“ใช่ไง ฉันเกลียดเธอที่ทำเรื่องง่ายเป็นเรื่องยาก เอากันแล้วต่างคนต่างไปสิ ไม่ใช่ดิ้นรนพยายามจัดงานแต่งบ้าบอนี้ขึ้น”เขาไม่ได้สนใจหรอก แต่เขาไม่ชอบที่ซาน่าทำตัวแบบนี้ ทำไมชอบทำตัวน่าเบื่อ ชอบอยากเอาชนะ เอาชนะได้แล้วมันเป็นยังไงล่ะ เขาไม่ชอบการบีบบังคับ และคนที่บังคับก็คือแม่ แม่ผู้ที่เขาขัดไม่ได้ เขาต้องจำยอมแต่งงานกับซาน่าทั้ง ๆ ที่ยังไม่รู้เลยว่าต้องการจะมีหล่อนในชีวิตหรือเปล่าคำตอบของบุรุษที่ขึ้นชื่อว่าที่เจ้าบ่าวของเธอทำให้เธอจุกสะอึกพูดไม่ออก แต่ก็ฝืนแสร้งยิ้มว่าเธอกำลังสนุกและสะใจที่เห็นคนตัวโตเป็นแบบนี้“คุณต้องรับผิดชอบในสิ่งที่คุณทำไม่ใช่เหรอคะ ก็ในเมื่อคุณได้ฉันแล้ว”หล่อนเดินเข้าไปหาคนตัวสูงกว่าแล้วยกมือขึ้นทาบอกแกร่ง หล่อนตกใจมากเมื่อสัมผัสหน้าอกของเขาที่เต้นแรงราวกับมีวงดนตรีกำลังซ้อมอยู่ข้างใน และมันก็ไม่ต่างจากหัวใจของหล่อนเลย หัวใจหล่อนก็เต้นแรงไม่แพ้กัน แต่เขาเต้นแรงเพราะโกรธหล่อนหรืออย่างไรหรรมใหญ่กลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก พยายามแล้วที่จะอยู่ให้ห่างซาน่า แต่หล่อนกลับทำให้เขาขาดการควบคุมตัวเอง มือใหญ่ดึงมือเล็กออกจากอกที่เต้นระส่ำของตน แล้วฉุดดึงเธอเดินไปยังกระท่