All Chapters of เบี้ยสวาทจอมเถื่อน Nc35+: Chapter 31 - Chapter 40

หรรมใหญ่เดินวนเวียนไปมาหน้าอาณาจักรวิลแฮม จนแล้วจนรอดคนในบ้านก็ยังไม่มีใครออกมา โทรศัพท์หาผู้เป็นแม่ แม่ก็ไม่รับสาย พ่อก็ด้วยอีกคน โทรศัพท์ไปหาท่านก็ไม่รับ เขาจึงได้แต่เดินหงุดหงิดงุ่นง่านพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบเล็กที่พ่อตาของเขาโยนออกมาพร้อมกับตัวเขา“โธ่เว้ย!"เขาร้องตะโกนออกมาด้วยความโมโหที่ทำอะไรไม่ได้ แล้วก็ต้องหันไปมองด้านหลังเมื่อมีรถแล่นมาทางนี้และเปิดไฟเลี้ยวจะเลี้ยวเข้าไปในบ้านของพ่อตาแม่ยายเขานั้นเอง“จอด ๆ ๆ” เขาวิ่งไปขวางทางพร้อมร้องเรียกให้รถหยุดเป็นภาษาอังกฤษชันเจน ทำให้รถยนต์คันหรูจอดกึก“ทำไมจอดรถคะพี่” ซาน่าถามคนขับรถของเอฟตัน เมื่ออยู่ ๆ รถก็หยุดกะทันหัน“มีคนวิ่งมาขวางทางครับ”“ลงไปดูซิ พวกจรจัดรึเปล่ามิกซ์” เอฟตันสั่งคนขับรถของตนลงไปดู“ครับนาย” มิกซ์ยังไม่ทันได้ลงไปจากรถ คนที่ขวางทางก็เดินมาเคาะกระจกรถคันที่ซาน่ากับเอฟตันนั่งมาเสียแล้วก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!“เปิดหน่อยเว้ย!" หรรมใหญ่สั่งเจ้าของรถให้ลดกระจกลดลงเพื่อคุยกับเขา ด้านมิกซ์ก็หันไปถามเจ้านายที่นั่งอยู่เบาะหลัง และก็ได้รับการพยักหน้า เขาจึงกดลดกระจกรถลงทันทีที่กดลดกระจกรถลงหรรมใหญ่ก็มองเข้ามาในรถทางเบาะหลัง

หรรมใหญ่มาอยู่เมืองที่ไม่ใช่ถิ่นของตัวเอง ยอมรับว่าหงุดหงิดมาก เพราะทกุอย่างไม่ได้ดั่งใจ เขาไปเช่าโรงแรมหรูแห่งหนึ่งที่อยู่ใกล้กับบ้านวิลแฮม และเช่ารถยนต์ที่โรงแรมหนึ่งคันเพื่อขับมาเฝ้าดูภรรยาที่หน้าบ้านหลังใหญ่ ก่อนจะมาเฝ้าอยู่หน้าบ้าน เขาก็ได้ทานข้าวอิ่มมาเรียบร้อยแล้ว ไม่เห็นหน้าเห็นหลังคาบ้านก็ยังดี มือใหญ่กดโทรศัพท์ต่อสายหาผู้เป็นแม่ที่พักอาศัยอยู่ในบ้านหลังใหญ่นี้“แม่สาครับ หรรมอยู่หน้าบ้านนะครับตอนนี้” พอปลายสายกดรับเขาก็บอกแม่ทันทีว่าตอนนี้เขาอยู่ส่วนไหนของกรุงวอชิงตัน“ลูกได้ที่พักหรือยังตาหรรม แล้วมาทำอะไรที่หน้าบ้าน มันมืดค่ำแล้วนะลูก”“เรื่องนั่นไม่ใช่ปัญหา ตอนนี้หรรมคิดถึงเมีย หรรมอยากเข้าไปหาเมีย”“แต่เหมือนว่าหนูซาน่าจะไม่ต้องการเจอลูกนะ อีกอย่างหรรมเข้ามาในนี้ไม่ได้หรอก การ์ดที่บ้านนี้แน่นหนามาก”“แม่สาจะไม่ช่วยลูกชายคนนี้เลยเหรอ แม่รักหรรมไม่ใช่เหรอครับ”“รักน่ะรัก แต่ครั้งนี้แม่ช่วยลูกไม่ได้จริง ๆ พ่อตาของลูกเกลียดลูกออกปานนั้น แม่ว่าหรรมไปพักก่อนเถอะลูก พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่”“ไม่! หรรมจะเข้าไปในบ้านนั้นให้ได้ หรรมจะทำทุกอย่างให้ได้เจอซาน่า หรรมคิดถึงเมีย”พูดจบก็ตัดส

“ใช่ แม่สนับสนุนเพราะแม่คิดว่าหลานแม่ต้องมีพ่อ แม่ไม่คิดว่าพ่อตัวจริงของหลานแม่จะตามมาถึงอเมริกา และที่สำคัญเขารักลูกนะซาน่า เพียงแต่วิธีแสดงความรักของเขามันไม่เหมือนคนอื่นก็เท่านั้นเอง”ภาวิกายอมรับผิดเองที่สนับสนุนลูกสาวในตอนแรก ก็นางไม่คิดว่าหรรมใหญ่จะมาและไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะรักลูกสาวของตัวเอง แต่พอได้พุดคุยกับสาลิกาแล้วนางก็เปลี่ยนความคิดทุกอย่างและจะทำทุกอย่างเพื่อให้งานแต่งงานของเอฟตันและซาน่ายุติลง เพื่อที่เอฟตันจะได้ไม่เจ็บไปมากกว่านี้ในอนาคต“วันนี้ซาน่าเหนื่อยค่ะ นอนกันเถอะค่ะ ซาน่าไม่อยากรับรู้อะไรเกี่ยวกับคนถ่อยสถุลพรรค์นั้นค่ะ”ปากบอกไม่อยากรับรู้อะไรเกี่ยวกับหรรมใหญ่ แต่หัวใจของหล่อนพองโตเมื่อผู้เป็นแม่บอกว่าเขาเองก็รักเธอเช่นกัน หากไม่เป็นการคิดเข้าข้างตัวเองที่หรรมใหญ่ไม่ยอมเซ็นใบหย่าให้ หรือจะจริงอย่างที่แม่ของเธอบอกกันนะ ปากน้อยขยับยิ้ม เอาอัลบั้มรูปเก็บไว้ที่เดิมแล้วเดินอ้อมเตียงไปนอนอีกฝั่ง ฝั่งนี้ให้ผู้เป็นแม่นอน เมื่อถูกตัดบทสนทนาแบบนี้ ภาวิกาก็ไม่พูดอะไรอีก นางก็ยอมนอนอย่างที่ลูกสาวบอกเช้าวันใหม่ซาน่าตื่นแต่เช้า ตื่นก่อนทุกคนในบ้าน พอสาวเจ้าลงมาข้างล่างและมีการ์

สาลิกากับสามีนั่งปรึกษากันอยู่ในห้องนั่งเล่นของบ้านวิลแฮม ส่วนเจ้าของบ้านยังไม่ลงมา ทั้งสองไม่รู้เลยว่าหลังจากลูกชายตื่นได้สติลูกชายจะเป็นยังไง จะทำนิสัยยังไงใส่ซาน่า จะเป็นยังไง สองสามีภรรยาคาดเดาอารมณ์ของลูกชายตัวเองไม่ออกเลยจริง ๆ“คุณพร้อมคุณว่าตาหรรมของเราจะฉลาดขึ้นไหมคะพอได้สติขึ้นมา”“ไม่รู้เหมือนกันคุณสา ผมเดาอารมณ์ลูกคนนี้ไม่ได้เลยจริง ๆ อารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ แบบตาหรรมยากจะคาดเดาได้”“แต่ถ้าตาหรรมฉลาด ตาหรรมต้องฉวยโอกาสนี้เข้าหาออดอ้อนหนูซาน่า แต่ถ้าโง่แสดงกริยาห่ามถอยใส่หนูซาน่าทุกอย่างก็จบค่ะ”“กลัวแต่ลูกชายของเราโง่น่ะสิคุณสา เฮ้อ!" ถอนหายใจในตอนท้าย“ฉันหวังว่าตาหรรมจะฉลาดค่ะ” สาลิกาเองก็เช่นกัน“สา คุณพร้อมทานข้าวเช้ากันเถอะค่ะ เด็ก ๆ ตั้งโต๊ะรอแล้วค่ะ” ภาวิกาเดินควงแขนสามีมาชวนแขกทั้งสองไปทานข้าวเช้า และทั้งสองก็ลุกขึ้นเดินตามเจ้าของบ้านไปพอไปถึงห้องรับประทานอาหารเช้าก็เห็นซาน่ามานั่งรออยู่ก่อนแล้ว เมื่อทุกคนมาพร้อมหน้าพร้อมตากันแล้วพวกเขาก็ลงมือทานมื้อเช้ากันด้วยความเงียบ ไม่มีใครปริปากพูดถึงหรรมใหญ่แม้แต่น้อยหลังจากทานข้าวมื้อเช้าเสร็จซาน่าก็ขอตัวขึ้นมาดูคนป่วยบนห้องว่า

“ไม่! ที่ให้คนตามเก็บรูปพี่กับเธอคนนั้นเพราะว่ามันจะเป็นประโยชน์ตอนฟ้องหย่าค่ะ ซาน่าว่าพี่รีบเซ็นใบหย่าให้ซาน่าเถอะค่ะ เราจะได้ไม่ต้องเกี่ยวข้องอะไรกันอีก”“พี่ไม่หย่าแล้วซาน่าจะทำไม อีกอย่างพี่ไม่มีวันปล่อยเมียกับลูกพี่ให้คนอื่นหรอก พี่รักของพี่ พี่หวงของพี่” และคนห่ามปากเสียอย่างเขาก็พูดในสิ่งที่เก็บไว้ในใจตลอดระยะเวลาที่ห่างจากภรรยาคนสวยมะ...หมายความว่ายังไง เขารักฉันอย่างนั้นนเหรอ เป็นไปไม่ได้ที่ผู้ชายอย่างเขาจะรักใครเป็น ซาน่าถามตัวเองในใจ เมื่อได้ยินคำสารภาพรักไม่หวานและห้วนของชายหนุ่ม“อย่าพยายามรั้งฉันไว้ด้วยคำว่ารักเลยค่ะ พี่พูดออกมาเพียงเพราะอยากจะรั้งฉันไว้ ฉันรู้ค่ะ ปล่อยฉันไปใช้ชีวิตของฉันเถอะพี่หรรม”“พี่ไม่ได้พยายามรั้งซาน่า แต่พี่อยากบอกความรู้สึกของพี่จริง ๆ พี่รักเธอซาน่า รักเธอตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ แต่พี่รักเธอจริง พี่ปล่อยเธอไปไม่ได้จริง ๆ ยอมรับว่าเป็นคนเห็นแก่ตัว แต่พี่จะไม่ยอมเสียเธอไปให้ใคร” หรรมใหญ่ดึงร่างน้อยเข้ามากอดแนบแน่นอีกครั้ง ไม่สนว่าเธอจะดิ้นรนขัดขืน ตอนนี้เขาแพ้แล้ว เขาแพ้ต่อหัวใจตัวเองที่เผลอไปรักหล่อนโดยไม่รู้ตัว“ปล่อย! อย่าทำแบบนี้กับซาน่า ซาน่า..