All Chapters of รักที่มาช้า ฉันไม่ขอรับ : Chapter 1 - Chapter 10

ฉันยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนแบบนั้น เฝ้ามองดอน คาร์โล วิตาเล คู่หมั้นของตัวเองอย่างเงียบๆมองดูเขาสวมแหวนแต่งงานลงบนนิ้วของโซเฟียด้วยมือของเขาเองโซเฟียสวมชุดแต่งงานสั่งตัดระดับไฮเอนด์ รอยยิ้มของเธอช่างงดงามน่าหลงใหลทันทีที่สวมแหวนเสร็จ คาร์โลก็ดึงตัวเธอเข้าไปกอดอย่างอดใจรอไม่ไหวรอบข้างเต็มไปด้วยคนในตระกูล และคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนที่ฉันรู้จัก ทุกคนต่างพากันส่งเสียงโห่ร้องเชียร์พวกเขาจูบกันนานเกือบสิบนาที จนโซเฟียขาอ่อนแทบจะยืนไม่อยู่ คาร์โลถึงได้ยอมผละออกพลางหอบหายใจหยาดฝนหยดลงมาจากปลายผมของฉัน จนภาพตรงหน้าพร่ามัวแต่ฉันก็ยังมองเห็นได้อย่างชัดเจน ว่าผู้ชายคนนั้น ผู้ชายที่ฉันรักมาตลอดสิบสองปีเต็ม กำลังจูบผู้หญิงที่เคยกลั่นแกล้งรังแกฉันความทรงจำทะลักทะลวงกลับมาท่วมท้นราวกับเกลียวคลื่นตอนอายุสิบหกปี ฉันได้เจอกับคาร์โลเป็นครั้งแรกเขาเป็นลูกชายหุ้นส่วนธุรกิจของคุณพ่อ อายุแค่สิบแปด แต่ก็มีออร่าของผู้สืบทอดตำแหน่งเจ้าพ่อแล้ววันนั้นตอนที่คุณพ่อกำลังจะทุบตีฉันอีก เป็นเขาที่เข้ามายืนขวางไว้ตรงหน้า จนท่อนแขนถูกเศษขวดเหล้าบาดเป็นแผลยาวเลือดไหลอาบลงมาตามท่อนแขนของเขา แต่เขากลับเ

ฉันหลับตาลง วางมือทาบลงบนหน้าท้องเบาๆเด็กคนนี้ เป็นลูกของคาร์โลฉันเคยคิดมาตลอดว่า ถ้ามีลูก เขาคงจะหันมามองฉันมากขึ้น คงจะรักฉันมากขึ้นอีกนิดฉันนึกถึงวันแรกที่รู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์ วันนั้นฉันดีใจจนร้องไห้ออกมาฉันโทรศัพท์หาคาร์โลเขากำลังยุ่งอยู่ จึงตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงรำคาญใจ “รู้แล้วน่า อย่ามากวนได้ไหม”ฉันหลงคิดไปว่าเขาก็แค่ยุ่งเกินไปเท่านั้นจนถึงตอนนี้ฉันถึงได้เข้าใจ ว่าเขาไม่เคยแคร์เลยต่างหากกว่าจะรู้ว่าคนที่พาฉันมาส่งโรงพยาบาลคือบาทหลวงที่โบสถ์ ก็เป็นตอนที่พยาบาลเข็นรถเข็นพาฉันออกจากห้องพักผู้ป่วยแล้วส่วนคาร์โลกลับส่งข้อความมาหาฉันแค่ประโยคเดียว“โซเฟียตกใจเสียงปืนจนสลบไป ฉันพาเธอกลับไปพักผ่อนที่ลองไอส์แลนด์แล้ว”เขากับไมเคิลรีบทำเรื่องขอใช้เครื่องบินส่วนตัวของตระกูลกลางดึก เพื่อคุ้มกันโซเฟียกลับไปที่ลองไอส์แลนด์ส่วนฉันจะได้รับบาดเจ็บหรือไม่นั้นเขาไม่สนใจเลยแม้แต่น้อยความสิ้นหวังที่อัดแน่นอยู่เต็มก้นบึ้งหัวใจหลงเหลือเพียงความเจ็บปวดตื้อๆ แต่มันก็ยังทำให้ฉันเจ็บปวดรวดร้าวไปจนถึงลมหายใจกำหนดการผ่าตัดคืออีกสามชั่วโมงให้หลังฉันใช้เวลาช่วงนี้ สรุปรายละเอียดใ

โดยเฉพาะแม่ของโซเฟียที่กำลังพูดจาเยาะเย้ยขึ้นว่า “โซเฟียลูกรักของเรานี่ฉลาดจริงๆ แกล้งทำเป็นป่วย ปั่นหัวผู้ชายโง่ๆ อย่างคาร์โลซะจนหลงเชื่อหัวปักหัวปำ”“ฮ่าๆๆ เป็นถึงเจ้าพ่อมาเฟีย แต่กลับแยกไม่ออกแม้กระทั่งใบรับรองแพทย์ของจริงกับของปลอม”แม่ของโซเฟียพูดด้วยน้ำเสียงปากคอเราะร้ายเธอพูดพลางสบตากับสามี เบ้ปากแค่นหัวเราะเยาะ “คาร์โลมันก็รนหาที่เองนั่นแหละ เอเลน่าที่รักมันมาตั้งสิบสองปีไม่เอา ดันมาตามเกาะติดลูกสาวฉันแจไม่ยอมปล่อย”“จิ๊ๆ ก็ลูกสาวฉันเสน่ห์แรงนี่นา~”พ่อของโซเฟียยิ่งแล้วใหญ่ เขาจิบไวน์แดงพลางวิจารณ์ด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง “นังเด็กเอเลน่านั่นมันอายุสั้น เหมือนกับแม่ของมันนั่นแหละ เป็นพวกไร้ค่าวาสนาไม่ถึง”“ตอนนั้นถ้าแม่ของมันยอมเชื่อฟังแล้วเอาเงินมาให้ดีๆ ก็คงไม่ต้องถูกทรมานจนต้องกระโดดตึกหรอก แล้วพวกเราก็ไม่ต้องมาคอยเล่นละครหลอกไอ้โง่ไมเคิลด้วย”โซเฟียกลอกตาด้วยความรำคาญ น้ำเสียงรังเกียจขยะแขยงเต็มทน “นังสารเลวเอเลน่าทำไมยังไม่มาอีก”“ถ้ามันกล้าหนีงานแต่งล่ะก็ คอยดูนะ ฉันจะฆ่ามันให้ตายเลย!”“แล้วก็ไอ้ตัวที่อยู่ในท้องมันด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะฉันมีลูกไม่ได้ล่ะก็ มันมีสิทธิ์อะไรม

ครึ่งปีต่อมาฉันนั่งอยู่ในคฤหาสน์ของตระกูลลันซาบนเกาะซิซิลี มองดูผืนน้ำสีฟ้าครามของทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา ดอน มาร์โค ปฏิบัติต่อฉันราวกับลูกสาวแท้ๆคนทั้งตระกูลต่างก็เรียกฉันว่า “เจ้าหญิง”ฉันได้เรียนรู้กฎเกณฑ์การทำงานของชาวซิซิลีที่นี่ และได้เรียนรู้วิธีปกป้องตัวเองในโลกใบนี้ด้วยและที่สำคัญกว่านั้นคือ ฉันเรียนรู้ที่จะปล่อยวางฉันเริ่มถ่ายทำสารคดีผลงานชิ้นแรกเป็นเรื่องราวของผู้หญิงบนเกาะซิซิลีที่ถูกทำร้ายร่างกายในครอบครัวมานานหลายปีท้ายที่สุดเธอก็ฆ่าสามีตัวเอง และต้องติดคุกนานถึงสิบปีวันที่ออกจากคุก เธอบอกว่า “ในที่สุดฉันก็เป็นอิสระแล้ว”ฉันร้องไห้อยู่หลังเลนส์กล้องเพราะฉันรู้ดีว่า ในที่สุดฉันเองก็เป็นอิสระแล้วเหมือนกันตกเย็น พอฉันกลับถึงห้อง ก็ได้รับสายจากดอน มาร์โค“เอเลน่า ใกล้วันครบรอบวันตายของแม่เธอแล้วนะ เธอควรกลับไปเยี่ยมท่านบ้าง”ฉันถอดแว่นกันลมออก แล้วหัวเราะเบาๆ“ได้ค่ะ พรุ่งนี้หนูจะกลับไป”เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นว่า“คาร์โล วิตาเล อยากเจอเธอ”ฉันส่ายหน้า น้ำเสียงเรียบเฉย“ไม่เจอค่ะ ฉันไม่ได้รู้จักคนคนนี้ซะหน่อย”ดอน มาร์โ

สามปีต่อมาฉันเข้าร่วมงานประกวดภาพยนตร์สารคดีระดับโลกในฐานะผู้ชนะรางวัลสารคดีที่ฉันถ่ายทำ บอกเล่าเรื่องราวของผู้หญิงที่ถูกลืมจากทั่วทุกมุมโลกตั้งแต่หญิงม่ายในซิซิลีไปจนถึงผู้ลี้ภัยในตะวันออกกลาง ตั้งแต่ภรรยาที่ถูกทำร้ายร่างกายไปจนถึงเด็กผู้หญิงที่ถูกค้ามนุษย์คำประกาศรางวัลกล่าวไว้ว่า “เธอใช้เลนส์กล้องเป็นกระบอกเสียงให้กับผู้ไร้สุรเสียง”ฉันยืนอยู่บนเวที แล้วกล่าวว่า “ฉันเองก็เคยเป็นผู้ไร้สุรเสียงมาก่อนเหมือนกันค่ะ แต่ตอนนี้ฉันไม่ใช่แล้ว ฉันหวังว่าในอนาคตจะได้เป็นกระบอกเสียงให้กับผู้หญิงอีกหลายๆ คนต่อไป”หลังจากงานประกาศรางวัลจบลงฉันก็แจกลายเซ็นให้กับแฟนคลับที่มาร่วมแสดงความยินดีทีละคนๆสามปีมานี้ ฉันยังคงมุ่งมั่นอุทิศตนให้กับงานการกุศลและงานขับเคลื่อนสิทธิสตรีฉันกับเพื่อนร่วมงานแทบจะเดินทางไปทั่วโลก เพื่อบันทึกและรายงานเหตุการณ์ต่างๆ มากมายกว่าจะเคลียร์งานเสร็จก็ดึกดื่นแล้วพอกลับมาถึงวิลล่าใจกลางเมือง ฉันก็ง่วงจนแทบจะลืมตาไม่ขึ้นแต่พอสังเกตเห็นว่ามีผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงลานหน้าบ้าน ฉันก็กำเครื่องช็อตไฟฟ้าป้องกันตัวในมือไว้แน่นทันทีประสบการณ์เฉียดเป็นเฉียดตายตลอดห