บทที่ 3

ฉันหลับตาลง วางมือทาบลงบนหน้าท้องเบาๆ

เด็กคนนี้ เป็นลูกของคาร์โล

ฉันเคยคิดมาตลอดว่า ถ้ามีลูก เขาคงจะหันมามองฉันมากขึ้น คงจะรักฉันมากขึ้นอีกนิด

ฉันนึกถึงวันแรกที่รู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์ วันนั้นฉันดีใจจนร้องไห้ออกมา

ฉันโทรศัพท์หาคาร์โล

เขากำลังยุ่งอยู่ จึงตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงรำคาญใจ “รู้แล้วน่า อย่ามากวนได้ไหม”

ฉันหลงคิดไปว่าเขาก็แค่ยุ่งเกินไปเท่านั้น

จนถึงตอนนี้ฉันถึงได้เข้าใจ ว่าเขาไม่เคยแคร์เลยต่างหาก

กว่าจะรู้ว่าคนที่พาฉันมาส่งโรงพยาบาลคือบาทหลวงที่โบสถ์ ก็เป็นตอนที่พยาบาลเข็นรถเข็นพาฉันออกจากห้องพักผู้ป่วยแล้ว

ส่วนคาร์โลกลับส่งข้อความมาหาฉันแค่ประโยคเดียว

“โซเฟียตกใจเสียงปืนจนสลบไป ฉันพาเธอกลับไปพักผ่อนที่ลองไอส์แลนด์แล้ว”

เขากับไมเคิลรีบทำเรื่องขอใช้เครื่องบินส่วนตัวของตระกูลกลางดึก เพื่อคุ้มกันโซเฟียกลับไปที่ลองไอส์แลนด์

ส่วนฉันจะได้รับบาดเจ็บหรือไม่นั้น

เขาไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย

ความสิ้นหวังที่อัดแน่นอยู่เต็มก้นบึ้งหัวใจหลงเหลือเพียงความเจ็บปวดตื้อๆ แต่มันก็ยังทำให้ฉันเจ็บปวดรวดร้าวไปจนถึงลมหายใจ

กำหนดการผ่าตัดคืออีกสามชั่วโมงให้หลัง

ฉันใช้เวลาช่วงนี้ สรุปรายละเอียดในเอกสารการถอนหมั้นฉบับสุดท้ายกับเพื่อนทนายจนเสร็จสรรพ

จังหวะที่กำลังจะกดออกจากหน้าแชต ฉันกลับเห็นแชตกลุ่มภายในตระกูลเด้งขึ้นมา พ่อรอสซีของฉัน ไมเคิลน้องชายของฉัน และคาร์โลคู่หมั้นของฉัน ผลัดกันโอนเงินให้โซเฟียรัวๆ

ที่แท้วันนี้ก็เป็นวันเกิดของโซเฟีย และพวกเขาทุกคนก็จำวันเกิดของเธอได้แม่น

พ่อโอนเงินให้สองแสนห้าหมื่นบาท พร้อมแนบข้อความ “สุขสันต์วันเกิดนะโซเฟียลูกรัก!”

ไมเคิลโอนเงินให้ห้าแสนบาท พร้อมแนบข้อความ “ขอให้พี่สาวที่ผมรักที่สุดมีความสุขตลอดไปนะครับ!”

คาร์โลส่งรูปสลิปโอนเงินสองล้านห้าแสนบาทลงกลุ่ม พร้อมแนบข้อความ “ไม่ว่าอนาคตจะเป็นยังไง ฉันจะรักโซเฟียแค่คนเดียวตลอดไป”

ส่วนวันเกิดของฉัน กลับไม่มีใครจำได้เลย

ฉันอยากจะหัวเราะ แต่กลับหัวเราะไม่ออก

ฉันอ่านข้อความเหล่านั้นเงียบๆ จนจบ แล้วก็กดออกจากแชตกลุ่มนั้น

วินาทีต่อมา คาร์โลก็โทรเข้ามา พอเปิดปากประโยคแรกก็เหน็บแนมทันที

“เอเลน่า เธอเป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีก”

“เธอแค่ทนเห็นพวกเราทำดีกับโซเฟียไม่ได้ใช่ไหมล่ะ”

“ตอนมัธยมปลาย เธอใส่ร้ายว่าเธอกับแม่ของเธอเป็นคนฆ่าแม่ของเธอ แล้วผลลัพธ์เป็นยังไงล่ะ?”

“ความจริงพ่อของเธอก็บอกฉันตั้งนานแล้ว ว่าแม่ของเธอป่วยเป็นโรคจิตอยู่แล้ว เธอฆ่าตัวตายเองต่างหาก”

น้ำเสียงของเขาไม่คิดจะปิดบังความดูถูกและรังเกียจเลยแม้แต่น้อย

“ฉันส่งคนไปสืบมาตั้งนานแล้ว แม่ของโซเฟียไม่เคยทารุณกรรมอะไรเธอเลยสักนิด”

“ไมเคิลก็บอกเอง ว่าเธอเป็นคนหลอกเขาไปที่โรงงานร้าง จนทำให้เขาหกล้มหัวฟาดพื้นจนความจำเสื่อม”

“สุดท้ายก็เป็นโซเฟียที่คอยดูแลเขาอยู่เป็นเดือน”

คาร์โลด่าทอฉันอย่างบ้าคลั่ง ราวกับในที่สุดก็หาที่ระบายอารมณ์เจอ

“ที่จริงฉันไม่ได้อยากแต่งงานกับเธอเลยสักนิด ถ้าไม่ใช่เพราะเธอเอาแต่เกาะติดฉันไม่ปล่อย แถมยังจงใจปล่อยให้ท้องเพื่อบีบให้ฉันแต่งงานด้วยล่ะก็ ฉันคงเลิกกับเธอไปตั้งนานแล้ว”

ฉันเอาแต่เงียบ ฟังเขาพูดจนจบประโยค

แต่จู่ๆ เสียงประกาศอัตโนมัติของผู้หญิงก็ดังขัดจังหวะเขาขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว

“ขอเชิญคุณเอเลน่า รอสซี ที่หน้าห้องผ่าตัดค่ะ”

จังหวะการหายใจของคาร์โลพลันหอบถี่ขึ้นมาทันที

“เธอจะผ่าตัดอะไร? เธอเป็นอะไรไป? เธอได้รับบาดเจ็บงั้นเหรอ? หรือว่าลูกมีปัญหาอะไร?”

ฉันเพิ่งจะอ้าปากพูด ก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ของโซเฟียดังเล็ดลอดมาจากปลายสาย

“คาร์โลนายนี่ทึ่มจริงๆ เลย เอเลน่าเขาแคร์นายกับลูกจะตายไป จะตัดใจทำลงได้ยังไงกันล่ะ”

พอได้ยินแบบนั้น น้ำเสียงของคาร์โลก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาในพริบตา

“นั่นก็จริง เอเลน่า เธอทำให้ฉันผิดหวังจริงๆ”

“คิดไม่ถึงเลยนะว่าเธอจะร้ายกาจได้ถึงขนาดนี้”

“ทำทุกวิถีทางเพื่อจะได้แต่งงานกับฉัน ตอนนี้ยังคิดจะเอาลูกมาขู่ฉันอีกงั้นเหรอ”

“ฉันจะบอกอะไรให้นะ ลูกไม้นี้ใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอก ถ้าเธอยังขืนทำตัวมีปัญหาอีก ก็เลิกฝันเรื่องแต่งงานกับฉันไปได้เลย”

พูดจบเขาก็กระหยิ่มยิ้มย่องรอคอย หวังจะให้ฉันร้องห่มร้องไห้เอ่ยปากขอโทษและอ้อนวอน

แต่นึกไม่ถึงเลยว่า ฉันจะนิ่งเงียบไปหลายวินาที ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ ราวกับยกภูเขาออกจากอก

“ได้สิ”

ฉันกดตัดสายทิ้ง แล้วหมุนตัวเดินเข้าห้องผ่าตัดไป

วินาทีที่ไฟหน้าห้องผ่าตัดสว่างขึ้น ฉันสัมผัสได้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลังถูกพรากไปจากร่างกายของฉัน

ไม่ใช่แค่ลูก

แต่ยังรวมถึงความหวังเฮือกสุดท้ายที่ฉันมีต่อคาร์โลด้วย

จนกระทั่งฉันผ่าตัดเสร็จและเดินทางกลับมาที่ลองไอส์แลนด์ คาร์โลก็ไม่ได้โทรมาหาฉันอีกเลย

เขาคงคิดว่าฉันก็แค่ประชดประชันเท่านั้น

เขายังคงโพสต์ความเคลื่อนไหวลงโซเชียลมีเดียรัวๆ

พาโซเฟียไปลองชุดแต่งงาน ถ่ายพรีเวดดิ้ง เลือกเครื่องเพชร…

ฉันเมินเฉยต่อภาพเหล่านั้นทั้งหมด

จากนั้นก็หยิบจดหมายลาตายที่แม่ทิ้งไว้ให้ขึ้นมาเปิดดู

จดหมายฉบับนั้นฉันอ่านวนซ้ำมานับครั้งไม่ถ้วน ทุกครั้งที่อ่านก็ทำให้ฉันปวดใจเสมอ

ในบรรทัดสุดท้ายของจดหมาย ลายมืออันสั่นเทาของแม่เขียนเอาไว้ว่า

“ถ้าวันหนึ่งลูกทนใช้ชีวิตอยู่ที่นิวยอร์กไม่ไหวแล้ว ให้ไปหา ดอน มาร์โค นะ”

“เขาจะช่วยจัดการทุกอย่างให้ลูกเอง”

ดอน มาร์โค ลันซา เจ้าพ่อแห่งตระกูลลันซาบนเกาะซิซิลี

สมัยสาวๆ แม่เคยช่วยชีวิตเขาเอาไว้ ต่อมาแม่ก็แต่งงานกับพ่อ แล้วก็ย้ายออกจากอิตาลีไปอย่างถาวร

แต่ดอน มาร์โค ก็ยังคงจดจำบุญคุณครั้งนั้นไว้เสมอมา

ฉันกดโทรออกไปยังเบอร์โทรศัพท์ที่บันทึกไว้เป็นสิบๆ ปีแต่ไม่เคยได้โทรออกเลยสักครั้ง

สัญญาณดังอยู่สองครั้ง ปลายสายก็กดรับ

เสียงแหบพร่าและทุ้มต่ำของชายชราดังขึ้น เจือไปด้วยสำเนียงซิซิลีอย่างหนักหน่วง

“ใครน่ะ”

“ฉันคือ เอเลน่า รอสซี ลูกสาวของมาเรียค่ะ”

ปลายสายเงียบไปพักใหญ่

ก่อนที่เขาจะพูดประโยคที่ทำเอาฉันขอบตาแดงก่ำขึ้นมาในพริบตา

“ดูท่าคงจะไปเจอเรื่องชอกช้ำใจมาล่ะสิ แม่หนูน้อยของฉัน”

“มาเถอะเด็กดี ที่นี่จะไม่มีใครทำร้ายเธอได้ ฉันจะเป็นแบ็กอัปให้เธอไปตลอดกาลเอง”

สามวันต่อมา ฉันก็ขึ้นเครื่องบินมุ่งหน้าสู่ปาแลร์โม

ก่อนขึ้นเครื่อง ฉันบล็อกช่องทางการติดต่อของคาร์โลและไมเคิลทั้งหมด ถอดซิมการ์ดโทรศัพท์ออกมาหักทิ้งแล้วโยนลงถังขยะไป

นับจากนี้เป็นต้นไป ฉันกับพวกเขาก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก