บทที่ 2

กว่าจะกลับมาถึงอพาร์ตเมนต์ในแมนฮัตตันก็เป็นเวลาดึกดื่นแล้ว

ฉันหาโรงแรมสักแห่งแถวนั้นเพื่ออาบน้ำล้างหน้าล้างตาส่งๆ แล้วก็เผลอหลับไปในสภาพที่สติยังคงเลื่อนลอย

เช้ามืดฉันสะดุ้งตื่นเพราะเสียงโทรศัพท์ที่ดังกะทันหัน

น้ำเสียงของบอสฉันทั้งร้อนรนและตื่นเต้น

“เอเลน่า เขตอีสต์เอนด์เกิดเรื่องแล้ว คนของวิตาเลกับลันซายิงปะทะกันที่โบสถ์ชานเมือง ฉันรู้ว่านั่นเป็นถิ่นของคู่หมั้นเธอ แต่ถ้าเธอถ่ายภาพข่าวเอ็กซ์คลูซีฟมาได้ล่ะก็…”

เธอพูดยังไม่ทันจบฉันก็ตัดสายทิ้ง

คาร์โลไม่มีทางยอมให้ฉันเข้าใกล้ที่นั่นแน่

แต่ก็เพราะแบบนี้นี่แหละ ฉันถึงต้องไป

ฉันเปิดโทรศัพท์มือถือ

แต่กลับเห็นโพสต์ใหม่บนโซเชียลมีเดียของโซเฟีย

มีแค่รูปภาพเดียว

ในรูป มือของโซเฟียถูกกุมไว้ด้วยมือที่ใหญ่กว่าของคาร์โล บนนิ้วนางของทั้งคู่สวมแหวนแต่งงาน

พอมองดูรอยแผลเป็นเก่าบนหลังมือของคาร์โล

หัวใจที่ด้านชาของฉันก็ยังอดไม่ได้ที่จะเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างรุนแรง

นั่นคือแผลที่คาร์โลวัยสิบแปดปีถูกเศษขวดเหล้าบาด ตอนที่เขาพยายามปกป้องฉันจากการถูกพ่อทำร้ายร่างกาย

และมันก็เป็นสิ่งที่ฉันหลงคิดมาตลอด ว่านี่คือหลักฐานที่พิสูจน์ว่าเขาแคร์ฉัน

ที่แท้ ทุกอย่างมันก็เป็นแค่การที่ฉันสำคัญตัวเองผิดไปเองเท่านั้น

ความอาลัยอาวรณ์เฮือกสุดท้ายในก้นบึ้งหัวใจตายจากไปอย่างสมบูรณ์

ฉันเปิดคอมพิวเตอร์ รีบจัดการของที่อยู่ในมืออย่างรวดเร็ว แล้วก็ไหว้วานให้เพื่อนทนายช่วยร่างหนังสือประกาศถอนหมั้นให้

เมื่อกลับมาที่โบสถ์อีกครั้ง ที่นั่นก็ตกอยู่ในสภาพวุ่นวายโกลาหลไปหมดแล้ว

ฉันเก็บอารมณ์ส่วนตัวเอาไว้ แล้วเริ่มติดต่อหมอให้กับผู้บาดเจ็บในที่เกิดเหตุ

ไม่รู้ทำไม เหตุการณ์กราดยิงครั้งนี้ถึงรุนแรงเป็นพิเศษ

เมื่อมองไปที่เขตก่อสร้างที่เพิ่งสร้างใหม่ใกล้ๆ โบสถ์ กับพวกระเบิดชนวนที่วางกองกันไว้อย่างผิดกฎหมาย ในใจฉันก็เกิดลางสังหรณ์ใจคอไม่ดีขึ้นมา

แต่วินาทีต่อมา ฉันก็ถูกใครบางคนถีบเข้าที่ด้านหลังอย่างแรง

ร่างของฉันล้มคะมำลงกับพื้น มือและใบหน้าถูกเศษหินขูดจนเป็นแผล

เสียงของไมเคิลดังขึ้นจากด้านหลัง

“เอเลน่า เธอมันเป็นปลิงหรือไงวะ ถึงขั้นตามมาจับชู้ถึงที่นี่เลยเนี่ยนะ ประสาทปะเนี่ย!”

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ไมเคิลลืมสภาพอันน่าเวทนาตอนที่แม่ของเราถูกแม่ของโซเฟียบีบให้ตายไปจนหมดสิ้น

ฉันจำวันนั้นได้ไม่มีวันลืม

แม่ยืนอยู่บนดาดฟ้า ลมพัดเส้นผมของท่านปลิวไสว

ท่านหันกลับมามองฉัน แววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

ท่านพูดกับฉันว่า “เอเลน่า แม่ขอโทษลูกนะ”

แล้วท่านก็กระโดดลงไป

ต่อมาพ่อก็บอกว่าแม่มีอาการป่วยทางจิต เลยฆ่าตัวตาย

แม่ของโซเฟียพาลูกสาวเข้ามาอยู่ในบ้านของฉัน ในวันที่สองหลังจากที่แม่ฉันตาย

เธอแค่นหัวเราะเยาะแล้วบอกฉันว่า “ฉันกับพ่อแกคบกันมาตั้งนานแล้ว แม่แกทนรับไม่ได้ก็เลยฆ่าตัวตายไงล่ะ”

ฉันเอาเรื่องนี้ไปบอกคาร์โล แต่เขาไม่เชื่อ

เขาบอกว่า “พ่อเธอก็บอกอยู่ว่าเป็นการฆ่าตัวตาย เธอยังคิดจะใส่ร้ายใครอีก”

ไมเคิลก็ไม่เชื่อฉัน “แม่ของโซเฟียใจดีจะตายไป พี่เลิกปรักปรำเธอได้ไหม!”

มาวันนี้ เขากลายเป็นหมาของโซเฟียไปอย่างสมบูรณ์แล้ว

น้องชายแบบนี้ ฉันไม่เอาอีกต่อไปแล้ว

ฉันลุกขึ้นยืนอย่างเงียบๆ ปัดฝุ่นตามตัวลวกๆ

เดินเข้าไปหาเขาด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ แล้วตบหน้าเขาไปฉาดใหญ่อย่างแรง

ไมเคิลถูกตบจนหน้าหัน เขามองฉันด้วยความตกตะลึง ไม่คิดว่าฉันจะกล้าลงมือ

ยังไม่ทันที่เขาจะได้สติ ฉันก็จ้องหน้าเขา แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ

“อย่าสำคัญตัวเองผิดไปหน่อยเลย ในเมื่อแกรักโซเฟียมากขนาดนั้น งั้นก็หัดเป็นหมาอยู่ข้างกายหล่อนอย่างเจียมเนื้อเจียมตัวซะเถอะ”

“ตบนี้ฉันคืนให้แก ต่อจากนี้ไปเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก”

ฉันเมินสายตาเกรี้ยวกราดของเขา แล้วเพิ่งจะหันหลังเตรียมเดินจากไป

ไม่ไกลออกไป คาร์โลก็โอบไหล่โซเฟียที่หน้าซีดเผือดเดินเข้ามาพอดี

สีหน้าของเขาฉายแววรู้สึกผิดวูบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากอธิบาย

“เอเลน่า เมื่อคืนฉันลืมแฮปปี้เบิร์ธเดย์เธอเลย”

“รอฉันจัดการธุระทางนี้เสร็จเมื่อไหร่ จะกลับไปจัดปาร์ตี้วันเกิดย้อนหลังให้เธอนะ…”

ฉันเลื่อนสายตาอันเรียบเฉยออกจากมือของเขากับโซเฟียที่สอดประสานกันแน่น แล้วส่ายหน้าเบาๆ

“ไม่จำเป็นหรอก”

ท่าทีสงบนิ่งของฉันทำเอาทั้งสามคนที่อยู่ตรงนั้นถึงกับอึ้งไป

ไมเคิลที่เดินตามมาแค่นหัวเราะเยาะ

“เอเลน่า พี่กำลังแกล้งทำเป็นอะไรอยู่อีก เลิกเล่นละครได้แล้ว”

“ท้องลูกของคาร์โลอยู่แท้ๆ ยังจะมาเล่นมุกแกล้งปล่อยเพื่อจับอีกเหรอ”

“น่าขันว่ะ”

“ฉันจะบอกอะไรให้นะ ต่อให้พี่จะท้อง พี่ก็ยังไม่คู่ควรแม้แต่จะคุกเข่าถือรองเท้าให้โซเฟียด้วยซ้ำ!”

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ตอนที่เขาพูดจาแบบนี้ ฉันคงต้องเสียใจมากแน่ๆ

แต่ว่าตอนนี้ ฉันไม่สนใจอีกต่อไปแล้ว

เมื่อเห็นว่าสีหน้าของฉันยังคงเย็นชา

คาร์โลก็เริ่มฉุนขึ้นมาบ้าง เขาขมวดคิ้วกดเสียงต่ำ

“เอเลน่า เธอตามสะกดรอยจนมากวนงานของฉันก็ช่างเถอะ แต่นี่ยังจะมาแผลงฤทธิ์เอาแต่ใจอยู่นี่อีกเหรอ”

“ฉันจะบอกอะไรให้นะ! ความอดทนของฉันมีขีดจำกัด ร่างกายของโซเฟียต้องการการพักผ่อน การโผล่มาของเธอมีแต่จะส่งผลเสียต่อเธอ”

“ตอนนี้เธอไสหัวกลับบ้านไปเดี๋ยวนี้เลย!”

เขาพูดพลางคว้ามือฉันไว้ หมายจะลากฉันออกไป

แต่นึกไม่ถึงเลยว่าวินาทีต่อมา เสียงปืนจะดังขึ้นอีกครั้ง

ส่วนคาร์โลกับไมเคิล ทั้งสองคนพุ่งตัวเข้าไปหาโซเฟียที่ยืนอยู่ตรงลานกว้างแทบจะพร้อมๆ กัน

คาร์โลถึงขั้นผลักฉันล้มลงกับพื้นตามสัญชาตญาณ

แต่เห็นได้ชัดว่าเขาก็มองเห็น ว่าด้านหลังฉันมีคนกำลังเล็งปืนมาที่ฉัน

ลูกปืนยิงเจาะเข้าที่สีข้างของฉันอย่างแม่นยำ

ฉันหมดสติไปโดยสมบูรณ์ท่ามกลางความเจ็บปวดแสนสาหัส

เมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็นอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลแล้ว

ข้างเตียงคนไข้ไม่มีใครอยู่เลยสักคน

พยาบาลเห็นฉันฟื้น ก็เดินเข้ามาถอดเข็มน้ำเกลือให้ น้ำเสียงแฝงความกังวล

“คุณตั้งครรภ์อยู่ ไม่รู้ตัวเหรอคะ ทำไมถึงยังไปในที่อันตรายแบบนั้นอีก เพราะแผลถูกยิงของคุณ ทำให้เด็กในท้องรักษาไว้ไม่ได้แล้วนะคะ”

ฉันมองเพดานอย่างสงบนิ่ง น้ำเสียงแผ่วเบา

“ฉันทราบแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ”

พยาบาลถอนหายใจ “คุณแท้งแล้วนะคะ เดี๋ยวอีกสักพักต้องรับการผ่าตัดขูดมดลูกค่ะ”