บทที่ 1

ฉันยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนแบบนั้น เฝ้ามองดอน คาร์โล วิตาเล คู่หมั้นของตัวเองอย่างเงียบๆ

มองดูเขาสวมแหวนแต่งงานลงบนนิ้วของโซเฟียด้วยมือของเขาเอง

โซเฟียสวมชุดแต่งงานสั่งตัดระดับไฮเอนด์ รอยยิ้มของเธอช่างงดงามน่าหลงใหล

ทันทีที่สวมแหวนเสร็จ คาร์โลก็ดึงตัวเธอเข้าไปกอดอย่างอดใจรอไม่ไหว

รอบข้างเต็มไปด้วยคนในตระกูล และคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนที่ฉันรู้จัก ทุกคนต่างพากันส่งเสียงโห่ร้องเชียร์

พวกเขาจูบกันนานเกือบสิบนาที จนโซเฟียขาอ่อนแทบจะยืนไม่อยู่ คาร์โลถึงได้ยอมผละออกพลางหอบหายใจ

หยาดฝนหยดลงมาจากปลายผมของฉัน จนภาพตรงหน้าพร่ามัว

แต่ฉันก็ยังมองเห็นได้อย่างชัดเจน ว่าผู้ชายคนนั้น ผู้ชายที่ฉันรักมาตลอดสิบสองปีเต็ม กำลังจูบผู้หญิงที่เคยกลั่นแกล้งรังแกฉัน

ความทรงจำทะลักทะลวงกลับมาท่วมท้นราวกับเกลียวคลื่น

ตอนอายุสิบหกปี ฉันได้เจอกับคาร์โลเป็นครั้งแรก

เขาเป็นลูกชายหุ้นส่วนธุรกิจของคุณพ่อ อายุแค่สิบแปด แต่ก็มีออร่าของผู้สืบทอดตำแหน่งเจ้าพ่อแล้ว

วันนั้นตอนที่คุณพ่อกำลังจะทุบตีฉันอีก เป็นเขาที่เข้ามายืนขวางไว้ตรงหน้า จนท่อนแขนถูกเศษขวดเหล้าบาดเป็นแผลยาว

เลือดไหลอาบลงมาตามท่อนแขนของเขา แต่เขากลับเพียงแค่หันหน้ามาบอกฉันว่า “ไม่ต้องกลัวนะ”

งานบรรลุนิติภาวะตอนอายุสิบแปดของฉัน ไม่มีใครจำได้เลยสักคน

มีเพียงเขาที่คอยอยู่เคียงข้างฉันเงียบๆ ตลอดทั้งคืน

เขาไม่ได้พูดอะไร ทำเพียงแค่เอาเสื้อโค้ทมาคลุมไหล่ให้ฉัน

พอฟ้าสางเขาก็พูดขึ้นว่า “เอเลน่า ต่อไปนี้ฉันจะปกป้องเธอเอง”

อายุยี่สิบสอง ฉันเรียนจบมหาวิทยาลัย

เขามาปรากฏตัวอยู่ที่แถวหลังสุดของหอประชุม ในมือถือช่อดอกกุหลาบสีขาวมาด้วย

เขาบอกว่า “ฉันชอบเธอ คบกับฉันเถอะนะ ต่อไปนี้ฉันจะปกป้องเธอเอง”

ฉันหลงคิดมาตลอดว่าเขารักฉัน

ที่แท้ ทุกอย่างมันก็เป็นแค่การที่ฉันสำคัญตัวเองผิดไปเองเท่านั้น

โซเฟียโยนช่อดอกไม้ในมือ

ทุกคนกรูกันเข้าไปหวังจะรับช่อดอกไม้ช่อนั้น

ฉันถึงเพิ่งเห็นชัดๆ ว่า ที่แท้ครอบครัวของฉันก็อยู่ที่นี่ด้วย

และไมเคิล น้องชายแท้ๆ ที่ฉันเคยเอาชีวิตเข้าปกป้อง ตอนนี้กลับกำลังยืนยิ้มแป้นอยู่ข้างๆ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความรักใคร่เทิดทูนโซเฟีย คนที่เคยรังแกเขามาตลอด

เขาลืมไปตั้งนานแล้ว ว่าเมื่อก่อนเราสองคนพี่น้อง เกือบจะถูกโซเฟียกับแม่ของเธอทารุณกรรมจนตาย

ฉันยังจำได้ดี ตอนที่โซเฟียกับแม่ของเธอเพิ่งย้ายเข้ามาในบ้านของเรา ฉันอายุแค่สิบขวบ

ต่อหน้าคุณพ่อ พวกเธอทำตัวอ่อนโยนเอาใจใส่พวกเราสารพัด แต่พอคุณพ่อคล้อยหลังไป ก็จับพวกเราขังไว้ในห้องใต้ดิน ไมเคิลจับไข้ ฉันไปอ้อนวอนขอยาจากพวกเธอ แม่ของโซเฟียกลับถีบยอดอกฉันอย่างแรง “แม่พวกแกตายไปแล้ว ทำไมพวกแกไม่ตายๆ ตามกันไปซะล่ะ”

โซเฟียยืนอยู่ข้างๆ ส่งยิ้มหวานหยดย้อย “พี่สาว อย่าโทษคุณแม่ของฉันเลยนะ เป็นเพราะพี่ทำตัวไม่น่ารักเองต่างหากล่ะ”

ต่อมาไมเคิลล้มหัวฟาดพื้นระหว่างที่มีเรื่องทะเลาะวิวาทกัน จนทำให้ความจำเสื่อม

ทั้งที่เห็นชัดๆ ว่าโซเฟียเป็นคนผลักเขาแท้ๆ แต่เธอกลับร้องห่มร้องไห้บอกว่าเป็นเพราะฉันไม่ระวัง

หลังจากไมเคิลฟื้นขึ้นมา เขากลับจำได้แค่ช่วงเวลาหนึ่งเดือนที่โซเฟียคอยดูแลเขา จากนั้นเป็นต้นมา เขาก็ภักดีกับเธออย่างสุดหัวใจ

เรื่องพวกนี้ ฉันเคยเล่าให้คาร์โลฟังหมดแล้ว

แต่เขากลับคิดว่าฉันแต่งเรื่องโกหก

“ขอให้เจ้าบ่าวเจ้าสาว มีความสุขมากๆ ในวันแต่งงานนะ!”

ไมเคิลและทุกคนตะโกนเสียงดังลั่น

สิ้นเสียงของเขา ก็มีคนจุดพลุดอกไม้ไฟด้านนอกโบสถ์

ท่ามกลางพลุที่สว่างไสวเต็มท้องฟ้า คาร์โลช้อนตัวอุ้มโซเฟียขึ้นมา

เสียงโห่ร้องยินดีดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ

ฉันยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย สิ้นหวังจนแทบจะขาดใจ

ฉันยกมือขึ้นมากดโทรหาไมเคิล

น้องชายแท้ๆ ที่เคยสาบานว่าจะยืนอยู่ข้างฉันตลอดไป ทำเพียงแค่ปรายตามองหน้าจอ แล้วก็กดตัดสายทิ้งอย่างไม่ไยดี

ฉันยังไม่หยุด พยายามกดโทรหาคาร์โลต่อ

วินาทีที่เขาเห็นว่าเป็นเบอร์ของฉัน สีหน้าของเขาก็เย็นชาลงทันที

ตอนแรกเขาตั้งใจจะกดตัดสายทิ้ง แต่โซเฟียกระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างหูเขา เขาถึงได้กดรับสายด้วยท่าทีรำคาญ

ฉันเอ่ยถามเสียงแผ่ว “คุณอยู่ไหนเหรอ?”

เขาแค่นหัวเราะเยาะออกมาต่อหน้าทุกคน

“จะตามจิกอะไรอีก ท้องอยู่แท้ๆ ทำไมไม่หัดอยู่สงบๆ บ้าง เอเลน่า เธอขาดผู้ชายไม่ได้ขนาดนั้นเลยหรือไง!”

“ถ้าไม่มีผู้ชาย เธอจะขาดใจตายหรือไง”

“ฉันบอกเธอตั้งนานแล้วไง ว่าที่ฉันอยู่กับโซเฟีย ก็เพราะตระกูลมีธุรกิจต้องคุยกัน! ก็มีแต่ผู้หญิงที่มีความคิดสกปรกแบบเธอเท่านั้นแหละ ที่คอยแต่จะเอาเรื่องงานไปโยงกับเรื่องชู้สาวอยู่ตลอด!”

คำพูดจาถากถางร้ายกาจพวกนั้น ทิ่มแทงเข้ามาเหมือนคมมีด

แต่ความหวังเฮือกสุดท้ายในก้นบึ้งของหัวใจ ก็ทำให้ฉันยังคงฝืนพูดออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“แต่ว่าคาร์โล วันนี้เป็นวันเกิดของฉันนะ…”

เขาเคยสัญญากับฉันไว้ ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาจะคอยอยู่ฉลองวันเกิดกับฉันเสมอ

เพราะงั้นต่อให้ตอนนี้เขาจะอยู่ห่างจากฉันเป็นร้อยกิโลเมตร ฉันก็ยังอุตส่าห์ต่อรถหลายทอด แถมยังยอมเดินตากฝนมาอีกตั้งสองกิโลเมตร เพื่อมาตามหาเขา

คาร์โลเหมือนจะเพิ่งนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้

ปลายสายเงียบไปหลายวินาที

เขายังไม่ทันได้อ้าปากพูดอะไร โทรศัพท์ก็ถูกไมเคิลแย่งไปซะก่อน

“เอเลน่า เลิกทำตัวรนหาที่สักทีได้ไหม!”

“เธอคิดว่าทุกคนเขาจะบ้าทำเรื่องพวกนี้เหมือนเธองั้นสิ!”

“ฉันขอเตือนนะว่าเลิกแผลงฤทธิ์ได้แล้ว! ถ้ามาทำให้งานสำคัญของพวกเราเสีย เธอรับผิดชอบไหวเหรอ!”

“แล้วก็ เลิกทำเรื่องโง่ๆ ให้คนอื่นต้องมาคอยตามเช็ดตามล้างให้ตลอดสักทีจะได้ไหม!”

พูดจบเขาก็กระแทกสายทิ้งทันที

โซเฟียอิงแอบอยู่ในอ้อมอกของคาร์โล ส่งยิ้มอ่อนโยน

เธอยื่นมือไปลูบหัวไมเคิลเบาๆ

“เอาล่ะๆ พวกนายก็รู้นี่นาว่าเอเลน่าเป็นคนยังไง”

“วันนี้เป็นวันสำคัญที่สุดของฉันนะ เป็นเด็กดี ยิ้มหน่อยสิ”

แค่ประโยคเดียว ไมเคิลก็สงบปากสงบคำลงทันที

คนกลุ่มใหญ่นั้นพากันเดินกลับไปที่คฤหาสน์อย่างครึกครื้น

เมื่อความครึกครื้นจางหายไป ท่ามกลางค่ำคืนที่แสนโดดเดี่ยว ก็เหลือเพียงฉันแค่คนเดียว

ราวกับขยะที่ไม่มีใครต้องการ

ฉันเช็ดน้ำตาหยดสุดท้ายออกไป

ก่อนจะหมุนตัวเดินจากมา

หัวใจที่ต่อให้อบอุ่นทะนุถนอมมาสิบสองปีก็ไม่มีวันอุ่นขึ้นมาได้

ฉันไม่ต้องการมันอีกต่อไปแล้ว