Todos los capítulos de คำสัญญาในวันลวง: Capítulo 1 - Capítulo 10

“เช่นนั้นในใจท่าน ระหว่างข้ากับนาง ผู้ใดเป็นภรรยาของท่านกันแน่?”เซียวเฉิงเหิงคลี่ยิ้มพลางกุมมือนาง“นางคือฮองเฮาแห่งต้าหยง คอยดูแลราชสำนักและรักษาแผ่นดินแทนข้า”“ส่วนเจ้าคือสตรีที่ข้าอยากตบแต่ง ตั้งแต่ยังไม่ได้นั่งบนบัลลังก์มังกรด้วยซ้ำ”สายลมพัดกลีบไห่ถังร่วงหล่นทีละกลีบทีละกลีบ ปกคลุมทางเดินหินสีเทาอมเขียวที่ข้าก้าวผ่านมาพลันข้าก็นึกถึงเมื่อแปดปีก่อน เขาจูงมือข้าก้าวขึ้นบันไดแดงหน้าพระที่นั่ง ให้คำมั่นว่าจะปล่อยตำหนักทั้งหกให้ว่างเปล่า และไม่ทอดทิ้งข้าแม้ยามแก่เฒ่าแต่สิ่งที่ข้าปกป้องไว้ให้เขาคือแผ่นดินหมื่นลี้ของตระกูลเซียว ส่วนสิ่งที่นางรักษาไว้ได้ คือดวงใจของเซียวเฉิงเหิงผู้ครอบครองบัลลังก์ต่างหาก ...กำไลหยกที่ข้อมือกระทบเสาระเบียง ส่งเสียงกังวานใสขึ้นครั้งหนึ่งเซียวเฉิงเหิงหันขวับกลับมา เมื่อเห็นข้า รอยยิ้มบนใบหน้าเขาก็ยังไม่เลือนหาย“เจาหนิง?”เขาลุกขึ้นเดินมาหาข้า กางแขนออกโดยไม่รู้ตัว หมายโอบกอดข้าเช่นทุกครั้งที่กลับถึงเมืองหลวงหลังออกไปตรวจราชการทางใต้ทว่าเด็กคนนั้นกลับคว้าชายแขนเสื้อเขาไว้ก่อน“ท่านพ่อ นางเป็นใครหรือ?”เซียวเฉิงเหิงชะงักฝีเท้าชามหมี่ม

ห้าวันต่อมา เซียวเฉิงเหิงก็พาลู่หมิงยวนและลูกน้อยกลับเข้าวังไทเฮาทรงรออยู่ด้านในประตูเฉิงเทียนด้วยพระองค์เองจิ่งเหอเพิ่งลงจากรถม้า พระนางก็โอบเด็กน้อยเข้าสู่อ้อมกอดด้วยดวงตาแดงเรื่อ“เด็กดี มาให้ย่าดูเจ้าชัด ๆ ทีเถิด”คนทั้งวังต่างคุกเข่าลงโดยพร้อมเพรียงข้ายืนอยู่ด้านข้างลานแดงหน้าพระที่นั่ง ขณะมองภาพครอบครัวอันอบอุ่นที่มาช้าไปถึงเจ็ดปีเซียวเฉิงเหิงเห็นข้าเข้าทันทีเขารีบเดินเข้ามา ปลดผ้าคลุมของตนออกแล้วคลุมลงบนไหล่ข้า“เหตุใดจึงมายืนขวางทางลมเล่า?”ข้าเบี่ยงกายหลบผ้าคลุมเลื่อนหลุดจากไหล่ แต่เขารับไว้ได้ทันมือเขาชะงักไปเล็กน้อย“เจ้ายังโกรธข้าอยู่หรือ?”“รอจัดการเรื่องจิ่งเหอเรียบร้อย ข้าจะไปพักผ่อนเป็นเพื่อนเจ้าที่ตำหนักน้ำพุร้อนสักหลายวัน”“ที่นั่นเงียบสงบ เจ้าอยากไปชมดงเหมยหลังเขามาโดยตลอดไม่ใช่หรือ?”ข้าไม่ตอบคำใดเขากระชับปกเสื้อให้ข้าดังเช่นแต่ก่อน ราวกับเหตุการณ์ที่เจียงหนานไม่เคยเกิดขึ้นยามบ่าย เหล่าพระญาติในราชสกุลกับขุนนางกรมพิธีการก็มารวมตัวกันที่ตำหนักคุนหนิงบนโต๊ะวางราชสารรับรองฐานะพระโอรสสายตรงไว้หนึ่งม้วนไทเฮาทรงเลื่อนมาตรงหน้าข้าด้วยพระองค์เอ

เมื่อเซียวเฉิงเหิงมองหนังสือรับรองการกลับคืนสู่ตระกูลฉบับนั้น ก็เงียบงันอยู่เนิ่นนานเขาก้มลงเก็บขนมเหมยฮวาซูขึ้นมาชิ้นหนึ่ง แป้งขนมร่วนกรอบเปื้อนฝุ่นเสียแล้ว“ฮองเฮาไปที่ใดหรือ?”เหล่านางกำนัลที่เข้าเวรยามค่ำต่างพร้อมใจกันคุกเข่าลง“เมื่อคืนฮองเฮาทรงถือหนังสือที่ฝ่าบาทประทับตราออกจากวัง พวกหม่อมฉันจึงไม่กล้าขัดขวางเพคะ”เซียวเฉิงเหิงกำม้วนหนังสือในมือแน่นทันทีเขาสั่งให้คนค้นทั่วตำหนักคุนหนิงในตู้เสื้อผ้าเหลือเพียงชุดสำหรับสวมในวังที่เขาพระราชทานให้ ไข่มุกบูรพาบนโต๊ะเครื่องแป้งยังอยู่ครบทุกเม็ด แม้แต่หนังสือแต่งตั้งและตราประจำตำแหน่งฮองเฮาเมื่อแปดปีก่อน ก็ยังวางเป็นระเบียบอยู่ที่เดิมสิ่งที่เสิ่นเจาหนิงนำไปด้วย มีเพียงสินเดิมเมื่อครั้งเข้าวัง ของที่มารดาผู้ล่วงลับทิ้งไว้ และผู้ติดตามเก่าที่มาพร้อมขบวนแต่งงานเท่านั้นราวกับทุกสิ่งที่เขาเคยมอบให้นางตลอดแปดปีนี้ นางไม่ต้องการอีกแล้วแม้แต่ม่านกั้นเตียงในห้องก็เปลี่ยนกลับเป็นสีเดิมที่เคยใช้ก่อนนางเข้าวัง ทว่าข้างหมอนกลับมีขวดยาเปล่าเหลืออยู่ใบหนึ่งหมอหลวงจำได้ว่า นั่นคือยาระงับปวดที่นางกินเป็นประจำหลังสูญเสียบุตรในครรภ์เซีย

“เตรียมม้า”เซียวเฉิงเหิงหันหลังเดินกลับออกไปทันทีทว่าลู่หมิงยวนกลับพาจิ่งเหอมาขวางอยู่หน้าประตูวัง“ฝ่าบาท วันนี้จิ่งเหอจะเข้าพิธีบวงสรวงแจ้งบรรพบุรุษที่ศาลบรรพชนประจำราชวงศ์เป็นครั้งแรกนะเพคะ”จิ่งเหอคว้าชายแขนเสื้อเขา พลางเงยหน้าถาม “เสด็จพ่อไม่ไปกับลูกหรือ?”เหมือนกับวันนั้นที่ตำหนักในเจียงหนานไม่มีผิดยามนั้นเด็กน้อยรั้งเขาไว้ เขาก็หยุดเท้าทั้งที่กำลังจะเดินตามเสิ่นเจาหนิงไปลู่หมิงยวนกล่าวด้วยดวงตาแดงเรื่อ “ฮองเฮาตั้งใจจากไปหลังพิธีแต่งตั้ง มิใช่เพื่อบีบให้ท่านเลือกระหว่างนางกับจิ่งเหอหรอกหรือ?”เซียวเฉิงเหิงค่อย ๆ แกะมือเด็กน้อยออก“นางไม่ได้บีบข้า”“เป็นข้าที่ให้นางรอมาถึงแปดปี หากตอนนี้ยังไม่ตามไป นางก็จะไม่มีวันกลับมาอีก”เขามอบหมายให้สำนักราชสกุลจัดพิธีบวงสรวงแจ้งบรรพชน แล้วควบม้าออกจากวังเพียงลำพังไทเฮาทรงส่งทหารรักษาพระองค์มาขวางประตูวัง บิดาของเสิ่นเจาหนิงก็คุกเข่าอยู่ท่ามกลางหิมะ วิงวอนให้เขาเห็นแก่แผ่นดินเป็นสำคัญเซียวเฉิงเหิงรั้งบังเหียนหยุดม้า มองบิดาของเสิ่นเจาหนิงด้วยสายตาเย็นชา“นับแต่วันนี้ ให้อัครเสนาบดีเสิ่นพักราชการรอการสอบสวน หากผู้ใดยังกล้าอ้

หลังข้ามมาเจียงเป่ย ข้าก็ไม่ได้เดินทางตามถนนหลวงต่อ แต่หยุดพักอยู่ในเมืองเล็กแห่งหนึ่งเป็นเวลาสามวันเซียวเฉิงเหิงไม่ได้ส่งคนมาขัดขวางข้าวันที่สี่ กลับมีการปิดประกาศพระราชโองการที่ส่งมาอย่างเร่งด่วนไว้ตรงประตูเมืองขุนนางผู้ประกาศพระราชโองการคลี่ผ้าไหมสีเหลือง อ่านต่อหน้าผู้คนว่า พระราชลัญจกรบนหนังสือปลดฮองเฮาส่งตัวกลับคืนสกุลเดิมนั้นถูกต้อง นับแต่นี้เสิ่นเจาหนิงพ้นจากทะเบียนราชสกุลเซียว กลับคืนสู่อิสรภาพ ทุกมณฑลและหัวเมืองทั่วแผ่นดินห้ามไล่จับโดยอ้างว่าเป็นฮองเฮาหลบหนีหรือมีความผิดฐานหลอกลวงฮ่องเต้ รวมถึงห้ามขัดขวางรถม้าของข้าด้วยชาวบ้านที่มุงดูต่างวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่บางคนกล่าวว่าฮ่องเต้ถูกหลอกลวง บางคนก็ว่าข้าริษยาไร้คุณธรรม หนีออกจากวังเพราะไม่อาจยอมรับองค์ชายใหญ่ชิงไต้กำลังจะก้าวเข้าไปโต้เถียงด้วยความไม่พอใจ แต่ข้าก็รั้งนางไว้“ปากเป็นของผู้อื่น ต่อให้เถียงไปก็ไม่มีวันจบสิ้น”ข้าเคยรักษาชื่อเสียงฮองเฮาผู้ทรงคุณธรรม แม้แต่ยามสูญเสียลูกก็ยังไม่กล้าร้องไห้นานเกินไป บัดนี้ในเมื่อไม่ต้องการเสื้อคลุมหงส์ตัวนั้นแล้ว ไยต้องใส่ใจว่าพวกเขาจะกล่าวถึงข้าเช่นไรอีกคืนนั้น ใต้เ