Teilen

บทที่ 2

พู่พู่
ข้าออกจากเจียงหนานในคืนนั้น กลับถึงเมืองหลวงก่อนขบวนเสด็จของเซียวเฉิงเหิงห้าวัน

หลังกลับถึงตำหนักคุนหนิง ข้าก็ไม่ได้พักผ่อน เพียงสั่งให้ชิงไต้ไปเปิดคลังชั้นใน

หีบเก่าสามใบถูกยกมาไว้ใต้แสงตะเกียง

สิ่งที่เก็บอยู่ข้างในไม่ใช่เครื่องเพชรเครื่องพลอย แต่เป็นข้าวของที่ข้าเตรียมไว้สำหรับการเดินทางลงใต้ทั้งสามครั้งก่อนหน้านี้

ในหีบใบแรกมีอาภรณ์สำหรับฤดูใบไม้ผลิที่ยังไม่เคยสวมใส่ กับกำหนดการเดินทางที่กระดาษเหลืองแล้ว

ในหีบใบที่สองเก็บแผนที่เส้นทางน้ำของเจียงหนาน ตำแหน่งสถานีพักม้าทุกแห่งบนแผนที่ล้วนมีรอยวงด้วยชาดที่ข้าทำไว้

ใบที่สามเบาที่สุด มีเพียงหนังสือผ่านทางที่ประทับตราแล้วหนึ่งฉบับเท่านั้น

ข้าใช้ปลายนิ้วลูบผ่านรอยประทับเก่าเก็บนั้น

“จัดคนไปสืบค้นบันทึกที่สำนักหมอหลวงถวายการรักษาไทเฮาในปีนั้น รวมถึงข้อมูลการบรรเทาทุกข์ผู้ประสบภัยที่เจียงเป่ย เช่นเดียวกับม้วนคดีของพี่ชายข้า ตรวจสอบทั้งหมดมาให้ครบถ้วน”

ชิงไต้ชะงักไปครู่หนึ่ง

“ฮองเฮา เรื่องเหล่านี้ล้วนผ่านมานานแล้วนะเพคะ”

“ก็เพราะผ่านมานานแล้ว จึงไม่มีผู้ใดคิดปกปิดร่องรอยที่หลงเหลืออยู่อีก”

สองวันต่อมา ข้อมูลที่สืบได้ก็วางอยู่เต็มโต๊ะเขียนหนังสือ

ก่อนที่ไทเฮาจะทรงไอเป็นโลหิตครั้งแรก พระนางก็เสวยพระโอสถมาแล้วสิบวัน

ทว่าจนกระทั่งข้าส่งคำกราบทูลขอพระราชานุญาตออกนอกวังไปยังฝ่ายหน้าพระที่นั่ง พระนางจึงประชวรหนักขึ้นอย่างกะทันหัน แล้วเรียกข้าไปถวายการดูแลที่ตำหนักโซ่วคัง

ส่วนภัยพิบัติที่เจียงเป่ย กรมคลังกับขุนนางท้องถิ่นก็ร่วมกันวางแผนบรรเทาทุกข์ไว้เรียบร้อยแล้วเช่นกัน

แต่หลังข้าขอตามเสด็จเป็นครั้งที่สอง เซียวเฉิงเหิงก็เขียนพระราชโองการด้วยหมึกชาด ให้ย้ายเรื่องจัดหาเสบียงมาอยู่ในความรับผิดชอบของฮองเฮาแทน

ส่วนฎีกากล่าวโทษที่ว่าพี่ชายข้าลอบติดต่อศัตรู ท่านพ่อก็รู้เรื่องล่วงหน้าถึงครึ่งเดือนแล้ว

แต่เขากลับจงใจรอจนหนังสือผ่านทางของข้าจัดการเรียบร้อย จึงมาคุกเข่าขอร้องอยู่หน้าตำหนักคุนหนิงให้ข้าช่วยเหลือตระกูลเสิ่น

ทุกครั้งล้วนมีการจัดวางลำดับเวลาไว้แล้ว

พวกเขาไม่ได้เป็นฝ่ายหลอกลวงข้า

เพียงแต่นำหน้าที่ความรับผิดชอบมาวางตรงหน้าข้า ในยามที่ข้ากำลังจะไปเจียงหนานเท่านั้นเอง

พวกเขารู้ว่า ข้าจะต้องอยู่ต่อแน่นอน

ตกบ่าย ข้าไปที่ตำหนักโซ่วคัง

ไทเฮากำลังไหว้พระ ท่านพ่อกับพี่ชายข้าก็อยู่ที่นั่นด้วยเช่นกัน

ทั้งสองนั่งอยู่ถัดจากไทเฮาลงมา ราวกับปรึกษากันไว้แล้วว่าจะเกลี้ยกล่อมข้าอย่างไร ให้ยอมเป็นฮองเฮาผู้ทรงคุณธรรมต่อไป

ข้าโยนม้วนบันทึกเก่าทั้งสามชุดลงบนคัมภีร์พุทธศาสนา

“บันทึกการรักษาของสำนักหมอหลวงเขียนไว้ชัดเจน”

“ก่อนเสด็จแม่จะทรงไอเป็นโลหิตครั้งแรก ก็เสวยพระโอสถมาแล้วสิบวัน แต่กลับรอจนหม่อมฉันยื่นกราบทูลขอพระราชานุญาตลงใต้ ตำหนักโซ่วคังจึงแจ้งว่าทรงมีพระอาการประชวรถึงขั้นวิกฤต”

ข้าวางฎีกาเก่าของกรมคลังอีกฉบับทับลงไป

“เดิมทีมีขุนนางรับผิดชอบการบรรเทาทุกข์ผู้ประสบภัยที่เจียงเป่ยอยู่แล้ว แต่หลังฝ่าบาททรงทราบว่าหม่อมฉันจะตามเสด็จ ก็ทรงเปลี่ยนให้หม่อมฉันรับผิดชอบเรื่องจัดหาเสบียงแทน”

ฉบับสุดท้าย คือฎีกากล่าวโทษพี่ชายในปีนั้น

“ท่านพ่อได้เห็นฎีกาฉบับนี้ล่วงหน้าถึงครึ่งเดือน”

“แต่ท่านกลับรอจนหนังสือผ่านทางของข้าจัดเตรียมเรียบร้อย จึงมาคุกเข่าอยู่หน้าตำหนักคุนหนิง”

ข้ามองพวกเขา

“พวกท่านจงใจเลือกเวลาที่ข้ากำลังจะไปเจียงหนาน แล้วค่อยนำเรื่องเหล่านี้มาวางตรงหน้าข้า”

“ใช่หรือไม่?”

ท่านพ่อเงียบงันไปครู่หนึ่ง ในที่สุดก็เอ่ยขึ้นว่า

“ใช่”

พี่ชายเงยหน้าขึ้นทันที

“ท่านพ่อ!”

“มีอะไรที่ยอมรับไม่ได้เล่า?”

ท่านพ่อกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ฝ่าบาทมีพระบัญชาว่าปล่อยให้เจ้าไปเจียงหนานไม่ได้ พวกเรารู้นิสัยของเจ้าดี ขอเพียงไทเฮา ผู้ประสบภัย หรือตระกูลเสิ่นต้องการเจ้า เจ้าก็จะต้องอยู่ต่อแน่นอน”

ข้ามองเขาอยู่นาน

“สรุปก็คือทั้งที่พวกท่านรู้ดีว่าสามีข้ามีภรรยากับลูกอีกคนอยู่เจียงหนาน ก็ยังร่วมมือกันปิดบังข้าได้อย่างไม่ละอายใจเลยหรือ?”

ท่านพ่อกับพี่ชายก้มหน้าไม่ตอบคำใด

ไทเฮาทรงนับลูกประคำ น้ำเสียงยังคงสงบนิ่ง

“เมื่อใดที่เรื่องแม่ลูกสกุลลู่ถูกเปิดเผย ทั้งเกียรติยศของราชวงศ์และสายเลือดของรัชทายาท ย่อมกลายเป็นช่องให้เหล่าขุนนางหยิบยกมาโจมตี”

“การให้เจ้าอยู่ในเมืองหลวง คือวิธีจัดการที่รัดกุมที่สุดในยามนั้น”

“อีกทั้งข้าก็ไม่ได้ริบตำแหน่งฮองเฮาของเจ้า และตระกูลเสิ่นก็ไม่ได้สูญเสียอำนาจใด”

“เพียงเจ้าลงชื่อเด็กคนนั้นเป็นบุตร ภายหน้าเมื่อเขาขึ้นครองราชย์ เจ้าก็จะเป็นไทเฮาอย่างชอบธรรม”

ข้าพลันหัวเราะออกมา

การหลอกลวงเจ็ดปี การขัดขวางสามครั้ง เมื่อกล่าวออกจากปากพวกเขา กลับเป็นเพียงการเลือกเวลาที่เหมาะสมสำหรับให้ข้าได้รับรู้ความจริง

พวกเขาจัดแจงให้ข้าไว้แล้วแม้กระทั่งครึ่งชีวิตหลัง

เพียงแต่ไม่มีผู้ใดถามข้าสักคน ว่าข้ายินยอมหรือไม่

ไทเฮาเห็นข้าเงียบไป ก็ทรงคิดว่าข้ายอมรับฟัง

พระนางรับสั่งให้นางกำนัลอาวุโสนำกล่องไม้จันทน์ม่วงมาหนึ่งใบ

“ฮ่องเต้หาได้ไม่ระลึกถึงความดีของเจ้าไม่”

“ทุกครั้งที่เขาลงไปตรวจราชการทางใต้ตลอดหลายปี ล้วนมีจดหมายส่งกลับเข้าวังเสมอ”

ในกล่องไม้เก็บจดหมายลับของเซียวเฉิงเหิงไว้

ด้านล่างสุดยังมีจดหมายเปื้อนเลือดอีกฉบับหนึ่ง

นั่นคือจดหมายที่ข้าเขียนถึงเขาหลังสูญเสียลูก

[ลูกไม่อยู่แล้ว]

[หมอหลวงบอกว่าร่างกายข้าบอบช้ำเกินไป ภายหน้าเกรงว่าคงตั้งครรภ์ได้ยากยิ่ง]

ซองจดหมายยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ ไม่เคยถูกส่งพ้นประตูวัง

ข้าเงยหน้ามองไทเฮา

“เพราะเหตุใดเพคะ?”

“ยามนั้นชีวิตเจ้าแขวนอยู่บนเส้นด้าย ฮ่องเต้เองก็เพิ่งครองแผ่นดินมั่นคง”

“หากให้รู้เรื่องเหล่านี้ นอกจากจะทำให้เขาห่วงหน้าพะวงหลังแล้ว ยังจะมีประโยชน์อันใดอีก?”

พระนางทรงหยิบจดหมายลับออกมาอีกฉบับ

บนนั้นคือลายมือของเซียวเฉิงเหิง

[หากเจาหนิงมาถึงเจียงหนาน ย่อมต้องพบหมิงยวนกับลูกเป็นแน่]

[รั้งนางไว้ในเมืองหลวงก่อน รอข้ากลับไป ข้าย่อมปลอบนางให้หายขุ่นเคืองได้เอง]

ข้ามองอยู่นาน กลับไม่มีน้ำตาไหลริน

การขัดขวางทั้งสามครั้ง ก็เป็นความประสงค์ของเขามาตั้งแต่ต้นเช่นกัน

เมื่อกลับถึงตำหนักคุนหนิง ข้าก็ให้ชิงไต้เก็บทรัพย์สินติดตัวเมื่อครั้งออกเรือน ซึ่งมีทั้งของที่ท่านแม่ผู้ล่วงลับทิ้งไว้และบัญชีรายชื่อผู้ติดตามที่มาพร้อมขบวนแต่งงาน

ชิงไต้เอียงศีรษะอย่างไม่เข้าใจ

“ฮองเฮา จะออกจากวังหรือเพคะ?”

ข้ามองตราหงส์บนโต๊ะ

“ไม่”

“ข้าจะสละตำแหน่งฮองเฮา ถอนชื่อออกจากทะเบียนราชสกุลเซียว แล้วกลับมาเป็นเสิ่นเจาหนิงอีกครั้ง”

ชิงไต้ชะงักงัน

“แต่การปลดจากตำแหน่งฮองเฮาและกลับคืนสกุลเดิม ต้องให้ฝ่าบาททรงประทับตรา แล้วฝ่าบาทจะทรงยินยอมได้อย่างไร?”

“เขาย่อมไม่ยอมหรอก”

ดังนั้น ข้าจึงไม่ได้คิดเอ่ยปากขอเขาเช่นกัน

ข้าเขียนจดหมายลับฉบับหนึ่งส่งให้นาง

“นำไปส่งที่สำนักราชสกุล มอบให้ใต้เท้าโจวผู้เคยร่างพระราชโองการแต่งตั้งข้าเป็นฮองเฮาในปีนั้น”

“ให้เขาเตรียมหนังสือปลดฮองเฮากลับคืนสกุลเดิมไว้ล่วงหน้า”

ชิงไต้กำซองจดหมายแน่น

“แล้วพระราชลัญจกรเล่าเพคะ?”

ข้าเลื่อนตราหงส์กลับไปไว้ที่เดิม

“ทั้งการรับรององค์ชายใหญ่เข้าราชสกุล และการแต่งตั้งกุ้ยเฟย อีกไม่นานกรมพิธีการย่อมต้องส่งหนังสือที่รอประทับตราพระราชลัญจกรมากองโตแน่นอน”

“เซียวเฉิงเหิงเชื่อว่าข้าจะจัดการทุกอย่างให้เขาเอง”

“ในครั้งนี้ ข้าจะอาศัยความไว้วางใจของเขา ให้เขาปล่อยข้าไปด้วยมือตนเอง”

Lies dieses Buch weiterhin kostenlos
Code scannen, um die App herunterzuladen

Aktuellstes Kapitel

  • คำสัญญาในวันลวง   บทที่ 22

    ฤดูใบไม้ผลิปีที่สอง ในที่สุดข้าก็มาถึงเจียงหนานไม่มีขบวนเกียรติยศ ไม่มีการปิดเส้นทาง และไม่มีคนทั้งวังคอยเลือกให้ข้าว่าทิวทัศน์แห่งใดคู่ควรแก่การเสด็จเยือนของฮองเฮาข้าโดยสารเรือธรรมดาที่สุดลำหนึ่ง ระหว่างทางแวะพักตามเมืองเล็ก ๆ และพลาดช่วงดอกไม้บานไปสองครั้งท่ามกลางสายฝนชิงไต้เคยเสียดายแทนข้าแต่ข้ากลับรู้สึกว่าดีเหลือเกินอยากหยุดก็หยุด อยากไปก็ไป ต่อให้พลาดดอกไม้บานไปต้นหนึ่ง ก็ยังได้พบฝนวสันต์ครั้งต่อไปเมื่อใกล้ถึงตำหนักแปรพระราชฐานแห่งเดิม เซียวเฉิงเหิงก็มาส่งข้าเพียงท่าเรือดังที่บอกไว้จริง ๆตลอดทางเขาไม่ได้โดยสารเรือลำเดียวกับข้า เพียงเปลี่ยนม้าขี่เลียบชายฝั่ง ทุกครั้งที่ถึงสถานที่แห่งหนึ่ง เขาจะให้คนนำแผนที่ประจำท้องถิ่นกับเสบียงแห้งมาส่ง โดยไม่เคยถามว่าข้าจะไปที่ใดต่อในเมืองหลวงยังมีราชกิจ เขาจึงอยู่ต่อนานไม่ได้วันจากลา เขายืนอยู่ริมน้ำ ยื่นหยกผูกใจชิ้นนั้นให้ข้า“ข้ารู้ว่าเจ้าจะไม่รับไว้”เขาคลี่ยิ้มบางเบา“แต่ครั้งนี้เพียงอยากขอให้เจ้าช่วยทิ้งมันแทนข้า ให้เจ้าเป็นผู้ตัดสินใจว่าสุดท้ายมันควรไปอยู่ที่ใด”ข้ารับหยกชิ้นนั้นมาในดวงตาของเซียวเฉิงเหิงคล้ายมีประก

  • คำสัญญาในวันลวง   บทที่ 21

    หนึ่งปีให้หลัง พระราชโองการจากเมืองหลวงถูกส่งมาถึงหลินเหออีกครั้งเซียวเฉิงเหิงอาศัยเรือขนส่งเสบียงลอบกลับเมืองหลวง ก่อนประสานกำลังกับทหารรักษาพระองค์ที่ยังคงภักดีอยู่ภายใน ช่วยเหลือหมิงอันออกมาได้สำเร็จในคืนนั้นบรรดาพระญาติที่ร่วมก่อการยึดวังถูกเอาผิดทีละคน และเนื่องจากไทเฮาเองก็ทรงยินยอมให้พระญาติฝ่ายนอกอาศัยองค์ชายใหญ่ชิงอำนาจ จึงถูกย้ายไปพักฟื้นที่ตำหนักแปรพระราชฐานซีซาน ห้ามกลับวังหลวงอีกตลอดชีวิตสำนวนคดีที่ส่งมาภายหลังระบุว่า ขณะเซียวเฉิงเหิงบุกเข้าไปในที่ประทับของเหล่าองค์ชาย หมิงอันก็กำลังถูกบังคับให้ประทับลายนิ้วมือลงบนพระราชโองการแต่งตั้งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เมื่อเด็กชายเห็นเขา คำแรกที่เอ่ยไม่ใช่ขอให้เสด็จพ่อสังหารคนเหล่านั้น แต่กลับถามว่าตนเองทำผิดอีกแล้วใช่หรือไม่เซียวเฉิงเหิงกอดเขาไว้แล้วบอกว่า ผู้ที่ผิดคือผู้ใหญ่ที่ใช้เขาเป็นเครื่องมือ ไม่ว่ามารดาจะเคยทำสิ่งใด ไม่ว่าพระญาติในราชสกุลต้องการสิ่งใดจากเขา ทั้งหมดล้วนไม่ใช่ความผิดของเด็กคนหนึ่งหมิงอันไม่ได้รับการแต่งตั้งเป็นรัชทายาทเซียวเฉิงเหิงเชิญอาจารย์ผู้ไม่พึ่งพิงอำนาจของตระกูลใดอย่างแท้จริงมาสอนหนังสือให้

  • คำสัญญาในวันลวง   บทที่ 20

    วันที่สามหลังอุดรอยแตกของคันกั้นน้ำเสร็จสิ้น สาส์นด่วนแปดร้อยลี้ก็ถูกส่งมาจากเมืองหลวงเมื่อไทเฮาถูกกักบริเวณ ตระกูลเสิ่นหมดอำนาจ ลู่หมิงยวนถูกถอดยศ พระญาติในราชสกุลจำนวนหนึ่งอ้างว่าฮ่องเต้ประทับอยู่เจียงเป่ยนานเกินไป ไม่ใส่พระทัยราชกิจ จึงร่วมมือกับกำลังพลเดิมของกองทหารรักษาพระองค์ก่อการยึดวังพวกเขาพาตัวหมิงอันออกจากที่ประทับประจำตำแหน่งองค์ชาย อ้างว่าฮ่องเต้มีสติเลอะเลือนเพราะอดีตฮองเฮา จึงคิดผลักดันองค์ชายใหญ่วัยเจ็ดขวบขึ้นเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์องครักษ์ผู้มาส่งสาส์นมีเลือดอาบทั่วร่าง“ฝ่าบาท ประตูวังถูกปิดล้อมแล้ว หากช้ากว่านี้จะไม่ทันการพ่ะย่ะค่ะ”บาดแผลบนไหล่เซียวเฉิงเหิงยังไม่หาย เมื่อได้ยินว่าหมิงอันถูกจับเป็นตัวประกัน สีหน้าเขาก็เคร่งขรึมขึ้นทันทีเขามองข้าปราดหนึ่ง ก่อนเบือนสายตาไปอย่างรวดเร็วทุกครั้งที่เกิดวิกฤตในอดีต เขามักทิ้งส่วนที่จัดการยากที่สุดไว้ให้ข้า ซึ่งทั้งต้องปลอบขวัญขุนนาง ต้องจัดหาเสบียง และต้องรับมือเหล่าพระญาติในราชสกุล ส่วนตัวเขาเพียงบอกข้าคำเดียวว่า เจาหนิง ข้าเชื่อใจเจ้าเท่านั้นครั้งนี้ เขาไม่ได้เอ่ยปากขอให้ข้าช่วยอีกเขาส่งมอบบัญชีเสบีย

  • คำสัญญาในวันลวง   บทที่ 19

    แต่เซียวเฉิงเหิงไม่สามารถออกเดินทางในวันถัดมาด้วยคืนนั้นฝนตกกระหน่ำต่อเนื่อง น้ำป่าจากต้นน้ำซัดคันกั้นน้ำเก่าเสียหาย หมู่บ้านสิบกว่าแห่งทางฝั่งตะวันออกของอำเภอหลินเหอถูกน้ำท่วมพร้อมกันยามเสียงฆ้องทองแดงจากที่ว่าการอำเภอดังก้องทั่วถนน ผู้บาดเจ็บกลุ่มแรกก็หลั่งไหลเข้ามาในโรงหมอแล้วข้าให้ท่านหมอทั้งสองรับหน้าที่ตรวจรักษา และสั่งให้คนในสำนักศึกษาสตรีที่อ่านเขียนได้คอยจดรายชื่อผู้ประสบภัย เมื่อองครักษ์ที่เซียวเฉิงเหิงพามาเปิดเผยฐานะ นายอำเภอจึงเพิ่งรู้ว่าบุรุษที่พักอยู่ในโรงเตี๊ยมคือโอรสสวรรค์ เขาตกใจจนคุกเข่าลงตรงนั้นทันทีเซียวเฉิงเหิงไม่ได้รับตราราชการที่เขายื่นมา“ผู้ใดรู้จักทางน้ำของหลินเหอดีที่สุด?”นายอำเภอหันมองข้าโดยไม่รู้ตัวหากเป็นข้าในอดีตคงจัดแจงทุกอย่างให้ทุกคนเรียบร้อยทันทีแต่คราวนี้ ข้าถามนายอำเภอก่อนว่า “ในคลังมีเสบียงเท่าใด คนงานดูแลลำน้ำมีกี่คน ไม้สำรองกองอยู่ที่ใด?”เขาอึกอัก ถามสิ่งใดก็ไม่รู้สักอย่างเซียวเฉิงเหิงจึงสั่งให้องครักษ์เฝ้าห้องบัญชีของที่ว่าการอำเภอ แล้วให้ปลัดอำเภอรับหน้าที่สั่งการแทนชั่วคราว โดยไม่ได้หันมาโยนภาระทั้งหมดให้ข้าทำ“เจ้าดูแลเพีย

  • คำสัญญาในวันลวง   บทที่ 18

    เซียวเฉิงเหิงวางพระราชโองการลงบนโต๊ะข้าไม่ได้เอื้อมมือไปรับ“ฝ่าบาททรงคิดว่า เมื่อลงโทษไทเฮา ตระกูลเสิ่น และลู่หมิงยวนแล้ว เรื่องในอดีตก็นับว่าชดใช้หมดแล้วหรือเพคะ?”“ย่อมชดใช้ไม่หมด”“แล้วหากหม่อมฉันไม่ได้จากมาเล่า?”เขาช้อนตาขึ้นมองข้ามองเขา ขณะถามอย่างชัดถ้อยชัดคำ “หากหม่อมฉันยังคงยอมเข้าร่วมพิธีแต่งตั้งเช่นที่ผ่านมา ปูทางให้หมิงอันขึ้นเป็นรัชทายาท แล้วบอกฝ่าบาทว่าไม่ถือโทษ พระองค์จะทรงรู้หรือไม่ว่าหม่อมฉันต้องปวดท้องทุกครั้งที่ฟ้าครึ้มฝน? พระองค์จะทรงรู้หรือไม่ว่ายามเห็นชื่อนั้น สิ่งที่หม่อมฉันนึกถึงก็คือทารกคนหนึ่งที่มีมือมีเท้าแล้ว?”ใบหน้าของเซียวเฉิงเหิงซีดเซียว“ย่อมไม่รู้”เขาไม่ได้หาข้อแก้ตัวให้ตนเองอีก“ข้าคงยังคิดต่อไปว่าเจ้ารู้จักคำนึงถึงส่วนรวม คิดว่าตำแหน่งฮองเฮาเพียงพอจะชดเชยทุกสิ่ง เมื่อมีเรื่องถัดไปที่ต้องให้เจ้าเสียสละ ข้าก็อาจยังบอกเจ้าว่า อดทนอีกสักหน่อยเถิด”เสียงเด็ก ๆ ท่องบทเรียนดังมาจากนอกหน้าต่างข้าพลันนึกถึงหลายปีที่ผ่านมา ก่อนออกตรวจราชการทางใต้ทุกครั้ง เขาก็จะมอบหมายงานราชกิจให้ข้าด้วยท่าทีวางใจเช่นนี้ ไม่ใช่เพราะมองเห็นความเหนื่อยยากของข้า

  • คำสัญญาในวันลวง   บทที่ 17

    กลางฤดูร้อน เซียวเฉิงเหิงมาถึงหลินเหอนับจากพายุหิมะคราวนั้นที่ท่าเรือชิงเหอ เวลาก็ผ่านมาสี่เดือนแล้วตลอดสี่เดือนนี้ จดหมายทุกฉบับที่เขาส่งมาล้วนไม่ได้รับการตอบกลับ โรงหมอขยายพื้นที่ สำนักศึกษาสตรีรับศิษย์ใหม่ ตระกูลเสิ่นถูกไต่สวน วันคืนของข้ายังคงดำเนินไปตามปกติ ไม่ได้หยุดรอเพียงเพราะเขากำลังจมอยู่กับความเสียใจในเมืองหลวงเขาไม่ได้มาพร้อมขบวนเสด็จ เพียงพาองครักษ์มาด้วยสองคน และเข้าพักในโรงเตี๊ยมฝั่งตรงข้ามโรงหมอวันแรก เขาฝากของสามสิ่งให้ชิงไต้นำมาส่งเป็นจดหมายเปื้อนเลือดที่ไทเฮาทรงกักไว้ในปีนั้นหนึ่งฉบับ หนังสือสรุปผลการดำเนินคดีเก่าทั้งหมดหนึ่งเล่ม และหยกผูกใจที่ข้าทิ้งไว้ในศาลาสิบลี้ในครั้งนี้ ไม่มีจดหมายวางอยู่ข้างหยก และไม่มีคำอ้อนวอนให้ข้ารับคืนชิงไต้บอกว่า เขาฝากมาเพียงคำพูดว่าของเหล่านี้เดิมเป็นของข้า จะจัดการเช่นไรย่อมขึ้นอยู่กับข้าข้าเผาจดหมายเปื้อนเลือดทิ้งไป เก็บหนังสือรายงานผลการดำเนินคดีเข้าตู้หนังสือ ก่อนจะหยิบหยกผูกใจขึ้นมาเป็นสิ่งสุดท้ายบนเนื้อหยกยังมีรอยร้าวขนาดเล็กปรากฏอยู่เส้นหนึ่งมันคือปีที่สองหลังอภิเษกสมรส รอยนั้นเกิดจากหยกตกกระแทกตอนที่ข้ากับเซ

Weitere Kapitel
Entdecke und lies gute Romane kostenlos
Kostenloser Zugriff auf zahlreiche Romane in der GoodNovel-App. Lade deine Lieblingsbücher herunter und lies jederzeit und überall.
Bücher in der App kostenlos lesen
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN
DMCA.com Protection Status