جميع فصول : الفصل -الفصل 20

ข้าหยุดพักอยู่ที่อำเภอหลินเหอในเจียงเป่ยที่นี่อยู่ห่างจากเมืองหลวงหนึ่งพันลี้ ทิศใต้มีเส้นทางน้ำ ทิศเหนือเป็นเทือกเขาทอดยาว ไม่มีผู้ใดรู้ว่าครั้งหนึ่งข้าเคยสวมมงกุฎหงส์มาก่อน รู้เพียงว่าแม่นางเสิ่นผู้เพิ่งย้ายมาใหม่ซื้อเรือนเก่าริมแม่น้ำไว้หลังหนึ่งเรือนหลังนี้เดิมเป็นของครอบครัวพ่อค้า บริเวณด้านหน้ากว้างขวาง ข้าจึงเชิญหมอชราสองท่านมาเปิดโรงหมอรักษาผู้ป่วย ทั้งยังปรับเรือนด้านหลังเป็นสำนักศึกษาสตรี ให้สตรีและเด็กหญิงผู้ไร้ที่ไปได้มาเรียนอ่านเขียน ทำบัญชี และหลักการใช้ยาเบื้องต้นในช่วงแรกมีผู้มาเยือนไม่มากนักหลังบางคนได้ยินว่าข้าเคยเป็นฮองเฮาที่โดนปลด จึงไม่กล้าเข้าหา บางคนก็ปักใจว่าสตรีเมื่อทำบัญชีเป็นแล้ว ย่อมไม่ยอมอยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือน จึงยืนชี้นิ้ววิพากษ์วิจารณ์อยู่หน้าประตูข้าไม่ได้แก้ต่าง เพียงให้โรงหมอจัดยารักษาไข้ลมหนาวไว้แจกจ่ายโดยไม่คิดเงินวันละสิบเทียบ ทั้งยังเชิญสตรีที่ชำนาญการถักทอและย้อมผ้ามาสอนงานฝีมือสำหรับใช้เลี้ยงปากท้องแก่เด็กหญิงทั้งหลายครึ่งเดือนต่อมา แม้ยังคงมีเสียงนินทาหน้าประตู แต่เบาะรองนั่งในสำนักศึกษาสตรีกลับไม่พอใช้แล้วมีคนถามข้าว่าเหตุใดจึงท

หลังท่านพ่อถูกปลดจากตำแหน่งอัครเสนาบดี ไทเฮาก็ไม่อาจอยู่เฉยได้อีกพระนางทรงอ้างว่าประชวรอยู่ในตำหนักโซ่วคังเป็นเวลาสามวัน เรียกพระญาติในราชสกุลเข้าวัง ทั้งยังรับสั่งให้นางกำนัลอาวุโสคนสนิทถือพระเสาวนีย์ไปที่เจียงเป่ยในพระเสาวนีย์เขียนว่า แม้ข้าจะกลับคืนสกุลเดิมแล้ว แต่ครั้งหนึ่งเคยได้รับการแต่งตั้งจากราชสำนัก จึงสมควรกลับเมืองหลวงมาถวายการดูแลยามประชวร หากขัดพระเสาวนีย์ไม่ยอมกลับ ก็เท่ากับอกตัญญู ทั้งยังจะพาให้คนทั้งตระกูลเสิ่นต้องรับโทษไปด้วยพระนางยังคงใช้วิธีเดิมนำแท่นบรรทมยามประชวร ผู้คนในตระกูลและคำครหาทั่วหล้ามาวางลงตรงหน้าข้า รอให้ข้ากลับสู่วังหลวงแห่งนั้นด้วยตนเองแต่ผู้ส่งสาส์นยังไม่ทันพ้นเขตเมืองหลวง ก็ถูกองครักษ์ของฮ่องเต้สกัดไว้นางกำนัลอาวุโสผู้ถือพระเสาวนีย์เห็นว่าเรื่องถูกเปิดโปง จึงยืนยันว่าพระเสาวนีย์ฉบับนี้เป็นรับสั่งของไทเฮา แม้แต่โอรสสวรรค์ก็ไม่มีสิทธิ์ขัดขวาง ทว่าองครักษ์กลับนำหนังสือส่งตัวคืนสกุลเดิมที่สำนักราชสกุลเพิ่งลงบันทึกออกมาให้ดู แล้วบอกนางว่า ข้าไม่มีชื่ออยู่ในทะเบียนราชสกุลแล้ว ไทเฮาจึงไม่มีสิทธิ์อาศัยฐานะแม่สามีเรียกข้ากลับไปถวายการดูแลอีกเมื่

หลังเปลี่ยนชื่อ ลู่หมิงยวนก็ไม่รออันใดอีกนางให้คนแพร่เรื่องที่จิ่งเหอ…ซึ่งบัดนี้ควรเรียกว่าหมิงอัน…สะดุ้งตื่นกลางดึกแล้วร้องไห้หาเสด็จพ่อให้ไปถึงหูเหล่าพระญาติในราชสกุล ทั้งยังบอกเป็นนัยว่าเซียวเฉิงเหิงนำความขุ่นเคืองเรื่องปลดฮองเฮามาระบายใส่บุตรชายแท้ ๆ ของตนเมื่อประชุมยามเช้าวันถัดมา พระญาติในราชสกุลก็พากันร่วมลงนามถวายฎีกา ขอให้คืนชื่อเดิมแก่องค์ชายใหญ่ และแต่งตั้งกุ้ยเฟยเป็นฮองเฮา เพื่อให้รากฐานของแผ่นดินมั่นคงเซียวเฉิงเหิงไม่ได้ระเบิดโทสะกลางท้องพระโรง เพียงสั่งให้นำสมุดบัญชีของตำหนักแปรพระราชฐานที่เจียงหนานออกมาแสดง ในสมุดบัญชีมีทั้งรายการทรัพย์สิน ที่ดิน และองครักษ์ซึ่งจัดส่งให้ลู่หมิงยวนกับลูกตลอดเจ็ดปี รวมถึงทุกยอดค่าใช้จ่ายในการซ่อมแซมตำหนักแปรพระราชฐานและการขนส่งเครื่องบรรณาการโดยอ้างการตรวจราชการทางใต้คำกล่าวอ้างว่าต้องทนความหมองใจสารพัดด้วยไร้ฐานะอันชอบธรรม ความจริงเพียงไม่ได้เปิดเผยตนเองต่อสายตาคนนอกเท่านั้น ส่วนความมั่งคั่งและความโปรดปรานที่ฮ่องเต้มอบให้ได้ นางกลับไม่เคยขาดแคลนสิ่งที่ทำให้เหล่าพระญาติในราชสกุลยิ่งอับอายคือ ในสมุดบัญชียังมีบันทึกว่าพวกเขาอ้างก

เซียวเฉิงเหิงวางพระราชโองการลงบนโต๊ะข้าไม่ได้เอื้อมมือไปรับ“ฝ่าบาททรงคิดว่า เมื่อลงโทษไทเฮา ตระกูลเสิ่น และลู่หมิงยวนแล้ว เรื่องในอดีตก็นับว่าชดใช้หมดแล้วหรือเพคะ?”“ย่อมชดใช้ไม่หมด”“แล้วหากหม่อมฉันไม่ได้จากมาเล่า?”เขาช้อนตาขึ้นมองข้ามองเขา ขณะถามอย่างชัดถ้อยชัดคำ “หากหม่อมฉันยังคงยอมเข้าร่วมพิธีแต่งตั้งเช่นที่ผ่านมา ปูทางให้หมิงอันขึ้นเป็นรัชทายาท แล้วบอกฝ่าบาทว่าไม่ถือโทษ พระองค์จะทรงรู้หรือไม่ว่าหม่อมฉันต้องปวดท้องทุกครั้งที่ฟ้าครึ้มฝน? พระองค์จะทรงรู้หรือไม่ว่ายามเห็นชื่อนั้น สิ่งที่หม่อมฉันนึกถึงก็คือทารกคนหนึ่งที่มีมือมีเท้าแล้ว?”ใบหน้าของเซียวเฉิงเหิงซีดเซียว“ย่อมไม่รู้”เขาไม่ได้หาข้อแก้ตัวให้ตนเองอีก“ข้าคงยังคิดต่อไปว่าเจ้ารู้จักคำนึงถึงส่วนรวม คิดว่าตำแหน่งฮองเฮาเพียงพอจะชดเชยทุกสิ่ง เมื่อมีเรื่องถัดไปที่ต้องให้เจ้าเสียสละ ข้าก็อาจยังบอกเจ้าว่า อดทนอีกสักหน่อยเถิด”เสียงเด็ก ๆ ท่องบทเรียนดังมาจากนอกหน้าต่างข้าพลันนึกถึงหลายปีที่ผ่านมา ก่อนออกตรวจราชการทางใต้ทุกครั้ง เขาก็จะมอบหมายงานราชกิจให้ข้าด้วยท่าทีวางใจเช่นนี้ ไม่ใช่เพราะมองเห็นความเหนื่อยยากของข้า

วันที่สามหลังอุดรอยแตกของคันกั้นน้ำเสร็จสิ้น สาส์นด่วนแปดร้อยลี้ก็ถูกส่งมาจากเมืองหลวงเมื่อไทเฮาถูกกักบริเวณ ตระกูลเสิ่นหมดอำนาจ ลู่หมิงยวนถูกถอดยศ พระญาติในราชสกุลจำนวนหนึ่งอ้างว่าฮ่องเต้ประทับอยู่เจียงเป่ยนานเกินไป ไม่ใส่พระทัยราชกิจ จึงร่วมมือกับกำลังพลเดิมของกองทหารรักษาพระองค์ก่อการยึดวังพวกเขาพาตัวหมิงอันออกจากที่ประทับประจำตำแหน่งองค์ชาย อ้างว่าฮ่องเต้มีสติเลอะเลือนเพราะอดีตฮองเฮา จึงคิดผลักดันองค์ชายใหญ่วัยเจ็ดขวบขึ้นเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์องครักษ์ผู้มาส่งสาส์นมีเลือดอาบทั่วร่าง“ฝ่าบาท ประตูวังถูกปิดล้อมแล้ว หากช้ากว่านี้จะไม่ทันการพ่ะย่ะค่ะ”บาดแผลบนไหล่เซียวเฉิงเหิงยังไม่หาย เมื่อได้ยินว่าหมิงอันถูกจับเป็นตัวประกัน สีหน้าเขาก็เคร่งขรึมขึ้นทันทีเขามองข้าปราดหนึ่ง ก่อนเบือนสายตาไปอย่างรวดเร็วทุกครั้งที่เกิดวิกฤตในอดีต เขามักทิ้งส่วนที่จัดการยากที่สุดไว้ให้ข้า ซึ่งทั้งต้องปลอบขวัญขุนนาง ต้องจัดหาเสบียง และต้องรับมือเหล่าพระญาติในราชสกุล ส่วนตัวเขาเพียงบอกข้าคำเดียวว่า เจาหนิง ข้าเชื่อใจเจ้าเท่านั้นครั้งนี้ เขาไม่ได้เอ่ยปากขอให้ข้าช่วยอีกเขาส่งมอบบัญชีเสบีย