บททั้งหมดของ สิบปีผ่านพ้น ไรซึ่งคนคอยฉันกลับบ้าน: บทที่ 11 - บทที่ 20

22

บทที่11

สุดท้ายคุณลุงกู้ก็มาอยู่ดีเขาตรงไปที่สำนักงานโรงเรียนพร้อมกับทนายความและเจ้าหน้าที่หลายคน โดยเรียกร้องให้ยกเลิกใบสมัครขอรับอุปถัมภ์ของคุณหมอเซิ่นคุณป้ากู้ก็มาด้วยเหมือนกันเธอไม่ได้มองหน้าฉัน แค่อธิบายให้ผอฟังอยู่เรื่อยๆ ว่า "ช่วงนี้เด็กอารมณ์ไม่ค่อยคงที่ จะจริงจังกับการตัดสินใจของเธอไม่ได้ เธอกำลังทะเลาะกับเรา เลยจงใจวิ่งออกไปด้านนอก"ทนายความวางหลักฐานแสดงความสัมพันธ์ทางสายเลือดลงบนโต๊ะ"คุณกู้กับคุณนายกู้เป็นพ่อแม่แท้ๆ ของเด็ก รับเด็กกลับไปเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลอย่างยิ่ง"ผู้อำนวยการนั่งอยู่ตรงข้าม ค่อยๆ เปิดแฟ้มเอกสารของฉันด้านบนสุด คือบันทึกการเยี่ยมเยียนตลอดสิบแปดปีนี้มาครั้งแรกที่ตระกูลกู้ส่งคนมา เป็นสามวันหลังจากที่ฉันครบเดือนไปคนที่มาไม่ได้เข้าไปในห้องเด็กอ่อน แค่ส่งเงินมาก้อนหนึ่ง ขอให้สถานสงเคราะห์ปกปิดข้อมูลพ่อแม่แท้ๆ ของฉันหลังจากนั้น พวกเขาก็จะส่งเงินมาให้ทุกปีแต่กลับไม่เคยรับฉันกลับบ้านไปฉลองเทศกาลตรุษจีนเลยสักครั้งตอนที่ฉันอายุหกขวบ คู่สามีภรรยาที่เป็นครูได้ยื่นเรื่องขอรับเลี้ยง ดำเนินการไปได้ครึ่งทาง ตระกูลกู้ก็ใช้เหตุผลที่ครอบครัวจะมารับไป คัดค้าน
อ่านเพิ่มเติม

บทที่12

จู่ๆ กู้หยิงก็คุกเข่าลงกะทันหันเธอถอดเสื้อกันหนาวบนตัวออก แล้วนำกระเป๋านักเรียน โน้ตเพลงและกุญแจดันมาที่ตรงหน้าฉัน“หยวนหยวน ฉันคืนห้องให้เธอ”"โควตาของหมิงเต๋อฉันก็คืนให้เธอ รวมถึงพ่อแม่และพี่ชาย ฉันไม่เอาอะไรอีกแล้ว"เธอร้องไห้จนหายใจไม่ออก“ฉันย้ายกลับไปที่สถานสงเคราะห์ เธอกลับตระกูลกู้ โอเคไหม?”สีหน้าของคุณป้ากู้เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน รีบดึงเธอขึ้นจากพื้น"หยิงหยิง นี่ลูกพูดไร้สาระอะไรเนี่ย? แม่จะให้หนูไปอยู่ที่สถานสงเคราะห์ได้ยังไง!"เธอหันมามองฉัน ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ“หยวนหยวน เธอเห็นหรือ?หยิงหยิงถูกเธอบังคับจนถึงขนาดไหน?”"เขาร่างกายไม่ดีมาตั้งแต่เด็ก ทนรับเรื่องกระทบกระเทือนใจไม่ได้ เธอต้องพังบ้านหลังนี้ให้แตกแยกไปถึงจะพอใจหรือไง?"ทุกคนในห้องต่างก็เงียบลงฉันมองดูกู้หยิงที่ถูกเธอปกป้องอยู่ในอ้อมแขนวันที่ยอมรับว่าเป็นครอบครัวเดียวกันในชาติก่อน ก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน ทันทีที่กู้หยิงร้องไห้ ทุกคนต่างพากันรุมเข้าไปล้อมรอบส่วนฉันก็จะยืนอยู่ด้านนอกสุดเสมอตอนนั้นฉันคิดว่า ขอแค่เธอเอาของทั้งหมดให้ฉัน คนตระกูลกู้ก็จะรักฉันตอนนี้เพิ่งรู้ว่า มันไม่ใช่"ฉันไม
อ่านเพิ่มเติม

บทที่13

เรื่องที่ตระกูลกู้มาโรงเรียน ก็แพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็วมีคนบอกว่าฉันถูกพ่อแม่แท้ๆ ทอดทิ้งและยังมีคนบอกว่า เพื่อได้ไปอยู่กับหมอที่ร่ำรวย ฉันจึงจงใจไม่ยอมรับพ่อแม่แท้ๆ ของตัวเองระหว่างพักเบรก ฉันเข้าไปในห้องน้ำ และได้ยินคนข้างนอกห้องกั้นกำลังวิพากษ์วิจารณ์กันเสียงเบาๆ"แม่แท้ๆ ของเธอมารับ เธอก็ยังไมม่ยอมกลับไป จะเอาแต่ใจเกินไปแล้วมั้ง?""ได้ยินว่าเมื่อก่อนเธออยู่ที่สถานสงเคราะห์ ลักเล็กขโมยน้อยหรือเปล่าเนี่ย?"ฉันหลบอยู่หลังประตู และทันใดนั้นข้อมือขวาก็เริ่มปวดขึ้นมาแบบจี๊ดๆ ในสถานสงเคราะห์ ทุกครั้งที่มีของหาย ป้าหวังก็จะค้นเตียงของฉันคนแรกอยู่เสมอเธอจะโยนผ้าห่ม และหนังสือเรียนลงบนพื้นหมด แล้วให้ฉันคุกเข่าลงเก็บทีละชิ้นฉันคิดว่าย้ายที่แล้ว ก็จะเป็นเหมือนเดิมอีกหลังจากเสียงกริ่งเข้าเรียนดังขึ้น ฉันไม่ได้กลับเข้าไปในห้องเรียนฉันซ่อนตัวอยู่หลังห้องเก็บอุปกรณ์ จนกระทั่งครูประจำชั้นมาหาฉันเจอเธอไม่ได้ถามฉันว่าทำไมถึงโดดเรียน แค่มานั่งลงข้างๆ ฉัน"คำพูดพวกนั้น หนูได้ยินหมดเลยหรือ?"ฉันพยักหน้า"คุณครูคะ หนูสร้างความเดือดร้อนให้โรงเรียนหรือเปล่าคะ?"เธอขมวดคิ้ว“คนที่ถู
อ่านเพิ่มเติม

บทที่14

หลังจากเริ่มระยะเวลาเฝ้าสังเกตการณ์ในการฝากเลี้ยงแล้ว คุณหมอเซิ่นก็พาฉันไปดูบ้านของเธอก่อนมันเป็นอพาร์ตเมนต์สองห้องนอนธรรมดาๆ หลังหนึ่งผลักประตูชั้นในสุดเปิดออก ฉันกลับแข็งทื่ออยู่กับที่ผ้าม่านสีเหลืองอ่อน โต๊ะทำงานสีขาว และตุ๊กตาลูกหมีสีซีดจางวางอยู่บนหัวเตียงเหมือนกับในรูปถ่ายเมื่อแปดปีที่แล้วเป๊ะเลย"ตลอดหลายปีมานี้ ฉันเคยย้ายบ้านมาสองครั้ง"คุณหมอเซิ่นจับหูลูกหมี"แต่ของของเธอ ฉันก็พกไว้ด้วยตลอด"ชั้นวางหนังสือมีหนังสือที่เหมาะสำหรับผู้อ่านทุกช่วงวัยชั้นล่างสุดเป็นหนังสือภาพ ถัดขึ้นไปเป็นนิทาน คลังข้อเขียนและโจทย์คณิตศาสตร์โอลิมปิกราวกับมีใครบางคนเฝ้าเดาอยู่ตลอดเวลาผ่านขอบเขตของช่วงปีเหล่านั้นที่ฉันขาดหายไป ว่าสุดท้ายแล้วฉันจะเติบโตขึ้นมาเป็นแบบไหน ข้างโต๊ะหนังสือมีกระเป๋าเดินทางใบใหม่สีน้ำเงินวางอยู่ใบหนึ่ง ไม่มีรหัสล็อกคุณหมอเซิ่นย่อตัวลงและสอนวิธีการเปิดและปิดให้ฉัน"นี่เป็นของเธอ ด้านในจะใส่อะไร เธอเป็นคนตัดสินใจเอง"ฉันเอื้อมมือไปจับกระเป๋าเดินทางกระเป๋าเดินทางสีชมพูใบเก่าที่ตระกูลกู้ให้ฉันนั้น รหัสผ่านคือวันเกิดของกู้หยิงแต่กระเป๋าเดินทางใบนี้ สามา
อ่านเพิ่มเติม

บทที่15

สามเดือนต่อมา ใบสมัครขอรับอุปการะเด็กก็ได้รับการอนุมัติผู้อำนวยการขีดชื่อฉันออกจากรายชื่อผู้รับอุปการะรวมของสถานสงเคราะห์ และมอบใบรับรองการรับอุปการะฉบับใหม่ให้แม่เซิ่นเธอกำกระดาษแผ่นบางๆ นั้นไว้แน่น แล้วร้องไห้หนักกว่าฉันเสียอีกฉันกอดเธอไว้ และกระซิบเบาๆ ว่า "คุณหมอบอกว่าหนูฟื้นตัวได้ดีมาก คุณหมออย่าร้องไห้เลยนะ"เธอเช็ดน้ำตาไปพลางหัวเราะไปด้วย"โอเค แม่ไม่ร้อง"กู้หวยมาถึงตอนบ่ายวันนั้นเขานำกล่องกระดาษอันหนึ่งมา ด้านในบรรจุสิ่งของที่ฉันทิ้งไว้ในตระกูลกู้เสื้อกันหนาวตัวเก่า บัตรเข้าสอบ ดินสอแท่นสั้นที่คุณครูหลินให้ฉัน และเสื้อผ้าใหม่ที่ตระกูลกู้ซื้อให้ฉันในทีหลัง ซึ่งฉันไม่เคยใส่แม้แต่สักครั้งเลยด้านบนสุดเป็นหนังสือคณิตศาสตร์โอลิมปิกที่เก็บมาจากกองขยะของสถานสงเคราะห์หน้าหนังสือหลุดลุ่ยแล้วเขานำหน้ากระดาษมาติดกาวทีละแผ่น แล้วยังห่อด้วยปกหนังสือใสอีกด้วย“หยวนหยวน ของพวกนี้ให้เธอ”ฉันเอาไปแค่หนังสือคณิตศาสตร์โอลิมปิกกับดินสอแท่งสั้นเท่านั้นกู้หวยชี้ไปที่ของที่ยังเหลืออยู่"เสื้อผ้าเป็นเสื้อใหม่ทั้งนั้นเลย โทรศัพท์ก็เหมือนกัน เครื่องเก่านั้นของเธอมันเก่าไปแล้ว ฉัน
อ่านเพิ่มเติม

บทที่16

ครึ่งปีต่อมา กู้หวยก็ไปที่สถานสงเคราะห์อีกครั้งคราวนี้ เขาไม่ได้เอาขนมไป และไม่ได้ยืนอยู่ในลานแล้วมองดูเตียงที่ฉันเคยนอนผ่านฝูงชนเขาไปหาป้าหวังผู้ดูแลที่ได้ลาออกไปแล้วตอนแรกป้าหวังไม่ยอมพบเขากู้หวยก็รออยู่ที่ด้านล่างตึกของเธอเป็นเวลาสองวัน สุดท้ายก็หยิบฟิล์มที่ถ่ายไว้ตอนฉันอายุแปดขวบออกมา"อันนี้ คุณเป็นคนตีใช่ไหม?"ป้าหวังเหลือบมองแล้ว รีบละสายตาออกทันที"สถานสงเคราะห์มีเด็กเยอะขนาดนี้ บาดเจ็บหน่อยก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?"“หยวนหยวนมีไข้สูงหมดสติไปสองวัน”"เธอไม่เชื่อฟังเอง แอบดูหนังสือกลางดึก ฉันก็แค่ขู่เธอหน่อยเอง ใครจะไปรู้ว่าเธอจะอ่อนแอขนาดนั้น"เครื่องบันทึกเสียงที่กู้หวยวางไว้ใต้โต๊ะสว่างขึ้นป้าหวังยังคงบ่นอยู่เลยบอกว่าฉันดื้อมาตั้งแต่เด็กแล้ว แค่ไม่ให้กินข้าวสักสองมื้อก็จะยอมอ่อนข้อ แต่กลับกอดสมุดแบบฝึกหัดไว้แน่นจนไม่ยอมปล่อยบอกว่าหลังจากที่ฉันกระดูกร้าวแล้วเดิมทีสถานสงเคราะห์จะโทรแจ้งตำรวจ แต่ตระกูลกู้ให้คนส่งเงินบริจาคมา และขอให้ช่วยระงับเรื่องนี้ไว้"ตระกูลกู้ของพวกคุณเองยังไม่ตามเรื่องเลย ตอนนี้มาเสแสร้งทำเป็นพี่ชายดีไปทำไมล่ะ?"สีหน้าของกู้หวยซีดเผ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่17

หลังจากที่กู้หวยส่งมอบหลักฐานแล้ว เรื่องราวเก่าเกี่ยวกับสถานสงเคราะห์ก็ถูกนำมาตรวจสอบใหม่อย่างรวดเร็วบันทึกร่องรอยการถูกทำร้าย บัญชีเงินบริจาค และบันทึกเสียงของป้าหวังจากปีนั้น ได้รับการตรวจสอบทีละรายการตลอดหลายปีมานี้ ตระกูลกู้ทำบุญและทำการกุศลในนามของ “การดูแลเอาใจใส่เด็กกำพร้าและเด็กที่ตกทุกข์ได้ยาก” หลังจากข่าวแพร่กระจาย ป้ายรับบริจาคจากตระกูลกู้ที่แขวนอยู่ตรงทางเข้าสถานสงเคราะห์นั้น ก็ถูกรื้อออกในชั่วข้ามคืนองค์กรพันธมิตรหลายแห่งได้หยุดโครงการไว้ชั่วคราวโทรศัพท์ของคุณลุงกู้มีสายโทรเข้าเป็นจำนวนมากเขาเดินไปเดินมาในห้องทำงาน พลางยืนหยัดว่าเป็นสถานสงเคราะห์ที่บริหารจัดการไม่ดีเอง ตระกูลกู้เป็นเพียงผู้บริจาค จึงไม่ควรต้องรับผิดชอบใดๆ"โยนความผิดให้ผู้ดูแลคนนั้น"เขาบอกกับทนายความ“อย่างมากตระกูลกู้ก็แค่ดูแลได้ไม่ทั่วถึงเท่านั้น ห้ามยอมรับว่ารู้เรื่องการบาดเจ็บเหล่านั้น”กู้หวยวางบันทึกการโทรไว้บนโต๊ะตอนที่ฉันอายุแปดขวบ ฉันมีไข้สูงและหมดสติไป ทางโรงพยาบาลได้ติดต่อตระกูลกู้ไปเจ็ดครั้งหนึ่งในสายโทรศัพท์นั้น คุณป้ากู้รับสายไปหกนาทีสิบสามวินาทีบันทึกการทำงานของผู้ช่วยร
อ่านเพิ่มเติม

บทที่18

กู้หยิงหาฉันเจอก่อนจะแข่งคณิตเธอไม่ได้สวมชุดสวยๆ และไม่ได้สะพายกระเป๋าที่กู้หวยส่งให้เธอยืนอยู่นอกประตูโรงเรียน ใบหน้าซีดเผือด เหมือนไม่ได้นอนดีๆ มานานแล้วคุณครูถามฉันว่าอยากพบเธอไหมฉันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็เลือกที่จะเดินออกไปทันทีที่กู้หยิงเห็นฉันน้ำตาก็ไหลลงมาทันที“บริษัทของพ่อมีปัญหา แม่ก็ร้องไห้ทุกวัน พี่ชายก็ไม่กลับบ้าน”“หยวนหยวน เธอช่วยบอกกับคนอื่นหน่อยได้ไหมว่า เรื่องพวกนั้นมันไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลกู้?”เธอรีบพูดเสริมว่า "ไม่ได้ให้เธอโกหก เธอแค่บอกว่า พ่อกับแม่ได้บริจาคเงินจำนวนมากให้กับสถานสงเคราะห์ และเคยคิดที่จะรับเธอกลับบ้าน""ขอแค่เธอพูดคำหนึ่ง ทุกคนก็จะเลิกด่าพวกเขา"ฉันมองดูเธอ"บันทึกพวกนั้นเป็นของปลอมเหรอ?"เธอกัดริมฝีปาก"ไม่ใช่""ป้าหวังตีฉัน พวกเขารู้ไหม?"เธอก้มหน้าลง"รู้""แล้วฉันจะพูดดีแทนพวกเขายังไง?"กู้หยิงยิ่งร้องไห้หนักไปอีก"แต่ฉันก็จนปัญญาแล้วจริงๆ"“ตั้งแต่เด็กฉันก็รู้ว่าตัวเองไม่ใช่ลูกแท้ๆ ทุกวันฉันก็กลัวเธอจะกลับมา กลัวว่าพ่อกับแม่จะไม่เอาฉัน”“ฉันป่วย งอแง ก็แค่อยากให้พวกเขารักฉันมากขึ้นอีกหน่อย”“ฉันไม่ได้ให้พวกเขาทิ้งเ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่19

ตอนที่การสอบสวนดำเนินการไปถึงช่วงที่สำคัญที่สุดนั้น คุณลุงกู้ก็ยังอยากโยนความผิดทั้งหมดไปให้สถานสงเคราะห์อยู่ทนายความได้เตรียมข้อโต้แย้งไว้ชุดหนึ่งตระกูลกู้แค่บริจาคเงินเป็นประจำเท่านั้น ไม่เคยมีส่วนร่วมในการบริหารจัดการประจำวัน ขัดขวางการรับเลี้ยง ก็เพราะทางครอบครัวมีแผนจะรับเด็กกลับ ส่วนเรื่องบาดเจ็บ พวกเขาคิดว่าเป็นเพียงแค่แผลธรรมดาตราบใดที่บันทึกการสื่อสารภายในของปีนั้นหายไป ตระกูลกู้ก็สามารถปลดเปลื้องความรับผิดชอบส่วนใหญ่ได้คุณลุงกู้มาหากู้หวย"อีเมลอีกชุดสุดท้ายอยู่ในมือแก""ลบพวกมันทิ้ง เรื่องนี้ก็จบแค่นี้ซะ"กู้หวยนั่งอยู่ริมหน้าต่าง โดยมีสิ่งของสามอย่างวางอยู่ตรงหน้าบันทึกร่องรอยการถูกทำร้ายของฉัน ใบสมัครขอรับเลี้ยงเด็กที่คุณหมอเซิ่นยื่นขอครั้งแรก และรูปถ่ายที่ถูกตัดจนเสียใบนั้น"แล้วยังไงต่อ?"เขาถามคุณลุงกู้ขมวดคิ้ว “อะไรแล้วไงต่อ?”"หลังจากลบไปแล้ว พวกท่านจะไปรับหยวนหยวนเหรอ?""แน่นอนอยู่แล้ว เมื่อสถานการณ์สงบลง เราจะหาทางเอาสิทธิในการคุ้มครองดูแลคืนมา"กู้หวยหัวเราะ“พ่อก็ยังคิดว่า เธอเป็นของของตระกูลกู้อยู่ดี”อยากทิ้งก็ทิ้ง อยากเอาก็เอาต่อให้ตอนนี
อ่านเพิ่มเติม

บทที่20

วันที่ป้าหวังถูกนำตัวไปสอบสวน คุณครูโจวโทรมาหาฉันโดยเฉพาะเธอบอกว่า ผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการปกปิดอาการบาดเจ็บในตอนนั้นทุกคนจะต้องถูกลงโทษ และสถานสงเคราะห์ก็จะถูกปรับปรุงปฏิรูปใหม่เช่นกันเด็กหลายคนที่เคยถูกป้าหวังตี ต่างก็ยอมออกมาเป็นพยานในที่สุดมีพี่ผู้หญิงคนหนึ่งที่อายุมากกว่าฉันสองปี ร้องไห้ในโทรศัพท์ไปนานมาก“ฉันคิดมาตลอดว่า คงไม่มีใครยอมเชื่อพวกเรา”ฉันถือโทรศัพท์ไว้ แล้วกระซิบบอกเธอเบาๆ ว่า "ตอนนี้มีคนเชื่อแล้ว"แม่เซิ่นถามฉันมว่าจะไปผลการจัดการในท้ายที่สุดไหมฉันส่ายหัว"หนูไม่อยากเจอเธอ"ฉันเคยจินตนาการมาหลายครั้งเมื่อฉันโตขึ้น ฉันจะไปยืนตรงหน้าของป้าหวัง และถามเธอว่าทำไมถึงตีฉัน ทำไมถึงฉีกสมุดแบบฝึกหัดของฉันทิ้งแต่ตอนนี้ ฉันไม่ต้องการคำตอบของเธออีกแล้วผู้กระทำผิดจะได้รับการลงโทษ ไม่จำเป็นต้องให้เหยื่อไปยืนดูด้วยตาตัวเองต่อมาผู้อำนวยการบอกกับฉันว่า ตระกูลกู้ก็ต้องร่วมรับผิดชอบในส่วนที่เกี่ยวข้องด้วยเช่นกัน เนื่องจากเข้าไปแทรกแซงเรื่องการอุปถัมภ์เลี้ยงดูและปกปิดอาการบาดเจ็บ และกดดันทางสถานสงเคราะห์บริษัทของคุณลุงกู้สูญเสียโครงการสำคัญไปหลายโครงการคุณป้า
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
123
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status