ฉันเพิ่งวิ่งไปถึงทางเข้าซอย แขนก็ถูกคนคว้าเอาไว้คือกู้หวยกับป้ากู้เธอไม่ได้ถามฉันว่าทำไมถึงร้องไห้ เอ่ยปากก็ตราหน้าว่าฉันผิดไปซะงั้น:"ทันทีที่เธอก้าวเท้าเข้าบ้านมา หยิงหยิงก็กินข้าวไม่ลงแล้ว หนีออกไปข้างนอกตอนกลางดึกแบบนี้ อยากให้พวกเพื่อนบ้านพากันนินทาว่าหยิงหยิงอยู่ร่วมกับเธอไม่ได้งั้นเหรอ?"กู้หวยขมวดคิ้ว “แม่ครับ หยวนหยวนเพิ่งจะสิบขวบเอง......”“แล้วหยิงหยิงไม่ใช่น้องสาวลูกหรือไง?”เขาเงียบไปทันที แล้วย่อตัวลงมาเช็ดหน้าให้ฉัน“หยวนหยวน พี่รู้มาตลอดว่า หนูเป็นน้องสาวแท้ๆ ของพี่”"แต่หยิงหยิงยอมรับความจริงไม่ได้ หนูยอมๆ เธอไปก่อนได้ไหม?"รู้มาตลอดงั้นที่เขาปอกส้มให้ฉันกินในทุกๆ เดือน และมองดูรอยแผลบนตัวฉันที่ซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ เขาก็คงรู้อยู่เต็มอกมาตลอดที่แท้เขาก็รู้ดีว่าฉันถูกทุบตีมานานถึงสิบปี แต่ก็ยังรู้สึกว่า กู้หยิงกลัวความเจ็บมากกว่าท้ายที่สุดฉันก็ถูกพากลับไปอยู่ดีลุงกู้ไม่แม้แต่จะเงยหัวขึ้น:“พรุ่งนี้เป็นวันเกิดปีครบสิบขวบของหยิงหยิง ญาติและช่างภาพต่างก็เชิญเสร็จหมดแล้ว ถ้าเธอออกไปตอนนี้ คนนอกก็จะบอกว่าตระกูลกู้รุมกีดกันเด็กจากสถานสงเคราะห์”"ต่อหน้าคนนอ
Read more