Short
สิบปีผ่านพ้น ไรซึ่งคนคอยฉันกลับบ้าน

สิบปีผ่านพ้น ไรซึ่งคนคอยฉันกลับบ้าน

By:  พัฟฟ์นมสดKumpleto
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
22Mga Kabanata
0views
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

ฉันเติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า อิจฉาครอบครัวตระกูลกู้ที่อยู่ข้างๆ มานานถึงสิบปี หลังจากวันเกิดครบสิบแปดปี ฉันก็เพิ่งรู้ว่า คุณลุงกู้กับคุณป้ากู้เป็นพ่อแม่แท้ๆ ของฉัน พวกเขารู้ถึงการมีอยู่ของฉันมานานแล้ว แต่กลับกลัวว่ากู้หยิงลูกสาวบุญธรรมจะยอมรับชาติกำเนิดของตัวเองไม่ได้ เลยจงใจปล่อยให้ฉันต้องอยู่ในสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้ามานานถึงสิบแปดปีเต็ม วันที่จำต้องกลับมาแสดงตัวเพื่อรับเป็นครอบครัวเดียวกัน กู้หยิงโผเข้าอ้อมกอดของพวกเขาพลางออดอ้อน ส่วนฉันกลับเหมือนกับคนนอกที่เผลอบุกรุกเข้ามา ความอึดอัดแล่นริ้วจนหน้าอกปวดหนึบ ฉันตัดสินใจหันหลังวิ่งเตลิดออกจากบ้านไป แล้วก็ถูกรถบรรทุกที่แล่นมาด้วยความเร็วสูงชนจนเสียชีวิต ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับมาตอนอายุสิบขวบ วันที่พี่อาหวยอาสาสมัครมาที่สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าเป็นครั้งแรก ชาติที่แล้ว เขาเอาของอร่อยๆ ของเล่นสนุกๆ มาให้ฉันทุกเดือน เป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในวัยเด็กอันมืดมนของฉัน ครั้งนี้ ฉันไม่รอให้ตระกูลกู้มารับตัวฉันกลับไป ฉันกอดมือเขาไว้อย่างแน่นๆ ร้องไห้อ้อนวอนขอให้เขาพาฉันไปด้วย เขามองดูข้อมือที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นของฉัน เงียบไปนาน แล้วในที่สุดก็จูงมือฉันไว้ ราวกับว่าได้ตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้ว “โอเค ฉันจะพาเธอกลับบ้าน” ทว่ายิ่งเขาจูงมือฉันเดินไปไกลเท่าไหร่ เส้นทางกลับยิ่งคุ้นตามากขึ้นเท่านั้น จนกระทั่งกู้หยิงโผเข้าสู่อ้อมกอดของเขาพลางเอ่ยเรียกว่า “พี่” ด้วยน้ำเสียงอันหวานแหวว ฉันถึงได้รู้ว่า ที่แท้อาหวายก็คือลูกชายของตระกูลกู้ที่ไปทำงานในต่างถิ่น เขายังคงปกป้องฉัน วันแรกที่กลับบ้านก็ทำซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานที่ฉันชอบกินที่สุดให้ฉันกิน แต่แค่กู้หยิงตาแดงก่ำ เขาก็จะยกกับข้าวเข้าไปในห้องของเธอ “หยวนหยวน ร่างกายของหยิงหยิงอ่อนแอ ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง เธอยอมๆ เขาไปก่อนนะ” คืนนั้น ฉันเดินออกจากบ้านตระกูลกู้ไปคนเดียว แสงไฟด้านหลังสว่างอยู่ตลอดทั้งคืน แต่ฉันกลับไม่ได้หันกลับไป ในเมื่อแสงไฟนั้นไม่เคยส่องสว่างเพื่อฉันเลย คนที่อยู่ในแสงไฟและบ้านหลังนั้น ฉันก็ไม่เอามันอีกต่อไปแล้ว

view more

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
22 Kabanata
บทที่1
ฉันเพิ่งวิ่งไปถึงทางเข้าซอย แขนก็ถูกคนคว้าเอาไว้คือกู้หวยกับป้ากู้เธอไม่ได้ถามฉันว่าทำไมถึงร้องไห้ เอ่ยปากก็ตราหน้าว่าฉันผิดไปซะงั้น:"ทันทีที่เธอก้าวเท้าเข้าบ้านมา หยิงหยิงก็กินข้าวไม่ลงแล้ว หนีออกไปข้างนอกตอนกลางดึกแบบนี้ อยากให้พวกเพื่อนบ้านพากันนินทาว่าหยิงหยิงอยู่ร่วมกับเธอไม่ได้งั้นเหรอ?"กู้หวยขมวดคิ้ว “แม่ครับ หยวนหยวนเพิ่งจะสิบขวบเอง......”“แล้วหยิงหยิงไม่ใช่น้องสาวลูกหรือไง?”เขาเงียบไปทันที แล้วย่อตัวลงมาเช็ดหน้าให้ฉัน“หยวนหยวน พี่รู้มาตลอดว่า หนูเป็นน้องสาวแท้ๆ ของพี่”"แต่หยิงหยิงยอมรับความจริงไม่ได้ หนูยอมๆ เธอไปก่อนได้ไหม?"รู้มาตลอดงั้นที่เขาปอกส้มให้ฉันกินในทุกๆ เดือน และมองดูรอยแผลบนตัวฉันที่ซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ เขาก็คงรู้อยู่เต็มอกมาตลอดที่แท้เขาก็รู้ดีว่าฉันถูกทุบตีมานานถึงสิบปี แต่ก็ยังรู้สึกว่า กู้หยิงกลัวความเจ็บมากกว่าท้ายที่สุดฉันก็ถูกพากลับไปอยู่ดีลุงกู้ไม่แม้แต่จะเงยหัวขึ้น:“พรุ่งนี้เป็นวันเกิดปีครบสิบขวบของหยิงหยิง ญาติและช่างภาพต่างก็เชิญเสร็จหมดแล้ว ถ้าเธอออกไปตอนนี้ คนนอกก็จะบอกว่าตระกูลกู้รุมกีดกันเด็กจากสถานสงเคราะห์”"ต่อหน้าคนนอ
Magbasa pa
บทที่2
ฟ้ามืดสนิทแล้ว กู้หวยจึงค่อยลงมาเคาะประตูห้องฉันเขาถือกล่องสตรอว์เบอร์รีกล่องหนึ่งไว้ ทำอย่างกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น"เรื่องถ่ายรูปไม่ต้องเอาไปใส่ใจเลยนะ พี่ได้พี่สมัครสอบเข้าเรียนของโรงเรียนหมิงเต๋อให้หนูกับหยิงหยิงแล้วนะ ถ้าสอบผ่าน พวกหนูสองคนก็จะได้เรียนโรงเรียนเดียวกัน"ฉันกำบัตรเข้าสอบไว้แน่น โดยไม่พูดอะไรสักคำเปลวไฟเล็กๆ ในใจที่เพิ่งดับไปนั้น กลับลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่รักดี ในวันสอบ กู้หยิงสวมชุดนักเรียนที่สั่งตัดพิเศษ สะพายกระเป๋านักเรียนใบใหม่ ในกระเป๋าดินสอมีปากกานำโชคที่กู้หวยส่งให้เสียบอยู่ และบนปลอกปากกาก็ยังมีตุ๊กตากระต่ายตัวเล็กๆ แขวนเอาไว้ด้วยฉันยังคงสวมเสื้อกันหนาวตัวเก่าที่ได้มาจากสถานสงเคราะห์ ปลายแขนเสื้อเริ่มเปื่อยยุ่ยแล้วเมื่อเข้าไปในห้องสอบฉันก็พึ่งตระหนักได้ว่า ไม่มีใครเตรียมปากกาให้ฉันคุณครูหลินที่คุมสอบรื้อหาอยู่ตั้งนาน ก่อนจะหยิบดินสอสั้นๆที่หักเป็นท่อนหนึ่งออกมา “ทนใช้ไปก่อนนะ” ตรงระเบียงทางเดิน คุณป้ากู้กำลังดึงตัวอาจารย์หัวหน้าฝ่ายรับสมัครนักเรียนไว้พลางเอ่ยกำชับว่า “เรื่องห้องเรียนกิฟต์เต็ดกับเรื่องส่งลงแข่งโอลิมปิกวิชาการของหยิงหยิงต้อง
Magbasa pa
บทที่3
แต่การสมัครเรียนยังขาดแฟ้มบันทึกประวัติการเติบโตอีกหนึ่งชุด ล็อกไว้ในห้องเก็บเอกสารของสถานสงเคราะห์กำพร้าฉันกำลังกังวลว่าจะกลับไปเอายังไงดี คุณป้ากู้ก็พูดขึ้นมาที่โต๊ะอาหารว่า "วันเสาร์นี้เราไปบริจาคที่สถานสงเคราะห์กำพร้ากัน นักข่าวก็จะไปที่นั่นด้วย หยวนหยวนก็ไปด้วย โดยบอกว่าเด็กที่เราอุปถัมภ์กลับไปเยี่ยมดู จะได้ทำให้ตระกูลเราทำอะไรก็ดูมีต้นมีปลาย"วันนั้น มีการขึงป้ายผ้าสีแดงผืนใหญ่ไว้ตรงประตูทางเข้าสถานสงเคราะห์กำพร้ากู้หยิงสวมชุดเดรสผ้าทูลสีขาว แจกกระเป๋านักเรียนใหม่ให้กับเด็กๆ ทุกคน กล้องต่างหันไปรุมจับภาพเธอพลางกดชัตเตอร์รัวๆ“คุณหนูน้อยแห่งตระกูลกู้ ช่างเป็นนางฟ้าตัวน้อยผู้เปี่ยมด้วยความเมตตาจริงๆ!”คุณลุงกู้ คุณป้ากู้ขนาบข้างซ้ายขวาคอยอยู่เป็นเพื่อนเธอ ส่วนกู้หวยก็คอยกางร่มกันแดดให้เธออยู่ข้างๆ กระเป๋านักเรียนแบบที่มีตัวการ์ตูนประดับนั้น ตอนเด็กๆ ฉันเคยยืนชะเง้อคอมองผ่านกำแพงสถานสงเคราะห์ด้วยความอิจฉาตาร้อนมานับครั้งไม่ถ้วน แต่กลับไม่เคยได้รับเลยสักใบเดียวไม่มีใครสังเกตเห็นฉันฉันเดินไปที่สนามหลังบ้านคนเดียว และเดินเข้าไปในหอพักเก่าที่เคยอาศัยอยู่เป็นเวลาสิบปีเตียง
Magbasa pa
บทที่4
ขณะที่ฉันกำลังจะออกไป ผู้อำนวยการก็เรียกฉันไว้ "ยังขาดประวัติการรักษาพยาบาลฉบับเก่ากับหนังสือรับรองการย้ายทะเบียนบ้าน วันที่ตระกูลกู้มารับเธอ เอาไปด้วยเลย"เมื่อกลับมาถึงตระกูลกู้ ฉันใช้โอกาสที่คุณป้ากู้พากู้หยิงไปเรียนเปียโน แล้วแอบเข้าไปเรียนหนังสือแฟ้มเอกสารโดนกดทับเอาไว้ที่ใต้สุดของลิ้นชักด้านล่างหนังสือรับรองทะเบียนบ้าน ยังมีบันทึกรายงานอาการบาดเจ็บที่เหลืองเก่าคร่ำครึอยู่อีกใบหนึ่ง【อายุแปดขวบ กระดูกข้อมือขวาแตกร้าว ไข้ขึ้นสูงจนหมดสติไปสองวัน สงสัยว่าถูกผู้ดูแลทำร้ายร่างกาย ได้โทรแจ้งคุณนายกู้แล้ว】ฉันจ้องมองตัวอักษรไม่กี่ตัวสุดท้ายนั้น ในหูมีเสียงวิ้งดังอื้ออึงไปหมดฤดูหนาวปีนั้น ป้าหวังไม่พอใจที่ฉันแอบดูหนังสือ จึงเอาไม้ราวตากผ้าฟาดมือฉัน ทีละครั้ง ทีละครั้ง จนกระทั่งมีเสียง ‘กร๊อบ’ เบา ๆ ดังมาจากข้างในกระดูกฉันไข้สูงจนสะลึมสะลือ ในปากเอาแต่เรียกแม่ที่แท้ตอนนั้น แม่ของฉันได้รับสายที่โทรไปแจ้งอยู่“เธอรื้อของของฉันทำไมกัน?”ป้ากู้ยืนอยู่ที่หน้าประตู ใบหน้าซีดลงในชั่วขณะ แต่ก็กลับมาอ่อนโยนลงอย่างรวดเร็วฉันชูกระดาษแผ่นนั้นขึ้น เสียงแหบพร่าจนไม่เหมือนเสียงตัวเอง "ค
Magbasa pa
บทที่5
เมื่อแสงอรุณรุ่งขึ้น ฉันสะพายกระเป๋าใบเก่าลงไปที่ชั้นล่าง แต่ในห้องนั่งเล่นกลับเปิดไฟสว่างไสวอยู่แล้ววันนี้เป็นครั้งแรกที่กู้หยิงได้เข้าร่วมการแข่งขันเปียโนอย่างเป็นทางการช่างทำผมเข้าๆ ออกๆ คุณป้ากู้กำลังถักเปียผมให้เธอด้วยตัวเองเมื่อเห็นฉันสะพายกระเป๋าไว้ เธอก็ถามขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจว่า "เช้าขนาดนี้ เธอจะไปไหน?"ฉันกำใบแจ้งผลการรับเข้าเรียนที่ซ่อนอยู่ใต้สุดของกระเป๋านักเรียนไว้แน่น“คุณครูหลินช่วยสมัครคอร์สเรียนแบบปิดของโรงเรียนการกุศลให้หนูค่ะ วันนี้แปดโมงต้องไปรวมตัว และต้องไปพักอยู่ที่นั่นสองสามวัน"ฉันไม่ได้บอกเธอว่า มันไม่ใช่แค่ไม่กี่วันผู้อำนวยการดำเนินการเรื่องย้ายโรงเรียนให้ฉันเรียบร้อยแล้วป้ากู้ไม่ได้ซักไซ้รายละเอียดอะไรเลยแม้แต่น้อย เอาแต่หันหน้าเข้าหากระจกเพื่อช่วยกู้หยิงจัดกิ๊บติดผมให้ตรง"ไปพักที่ด้านนอกสักสองสามวันก็ดี จะได้ไม่ต้องอยู่บ้านแล้วคิดไร้สาระไปวันๆ"คุณลุงกู้นั่งอยู่ที่ข้างโต๊ะอาหาร พลิกดูหนังสือพิมพ์โดยไม่เงยหน้าขึ้นมามอง“ออกไปข้างนอกก็อย่าปากโป้ง อย่าไปเล่าไปทั่วว่าตัวเองมีความเกี่ยวพันอะไรกับตระกูลกู้ จะได้ไม่สร้างปัญหาให้ที่บ้าน”คุณป้ากู้
Magbasa pa
บทที่6
รถบัสวิ่งเป็นเวลาหกชั่วโมง ก่อนจะจอดในเมืองเล็กๆ ที่ไม่คุ้นเคยแห่งหนึ่งโรงเรียนการกุศลแห่งนี้ไม่ได้ใหญ่มาก แต่หอพักกลับสะอาดมาก ผ้าปูที่นอนสีฟ้าปูอยู่บนเตียง มีหนังสือเรียนและเครื่องเขียนใหม่เอี่ยมวางอยู่บนโต๊ะครูประจำชั้นยัดกล่องดินสอทั้งกล่องใส่มือฉัน“ขาดอะไรไปก็พูด อย่าฝืนทนไว้เอง”ฉันมองดูดินสอที่เหลาไว้อย่างเรียบร้อย พลันนึกไปถึงวันสอบวันนั้น วันที่คุณครูหลินรื้อหาจนทั่วลิ้นชักกว่าจะเจอดินสอแท่งสั้นๆ แท่งนั้นมาให้ฉันที่แท้ดินสอแท่งหนึ่ง ก็ไม่จำเป็นต้องขอเนื่องจากภาษาอังกฤษตามคนอื่นไม่ทันเยอะมาก ครูสอนอังกฤษจึงให้ฉันอยู่ต่อหลังจากการเรียนด้วยตนเองในตอนเย็นทุกวัน โดยเริ่มสอนตั้งแต่คำศัพท์ที่ง่ายที่สุดก่อนฉันกลัวว่าจะตามไม่ทัน จึงมักแอบอ่านหนังสืออยู่ใต้ผ้าห่มตอนกลางคืนรูมเมทถูกรบกวนจนตื่น ไม่ได้ด่าฉัน เพียงแค่ยื่นโคมไฟกลางคืนเล็กๆ อันหนึ่งให้ฉัน“อย่าทำให้สายตาเสียไปละ”วิชาพลศึกษา ฉันพยุงตัวเองขึ้นจากพื้น และทันใดนั้นข้อมือขวาก็เจ็บอย่างรุนแรงเมื่อหมอประจำโรงเรียนคลำไปโดนกระดูกที่ผิดรูป สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที"อาการบาดเจ็บเก่ารุนแรงขนาดนี้ ที่บ้านไม่เคยพาเธอไปรั
Magbasa pa
บทที่7
ท้ายที่สุดกู้หวยก็ตามมาถึงที่โรงเรียนต่อมาผู้อำนวยการบอกฉันว่า เขาไปที่สถานสงเคราะห์ก่อนเขาเดินเข้าไปในห้องทำงาน ถามผู้อำนวยการว่าทำไมถึงย้านโรงเรียนให้ฉันผู้อำนวยการวางแฟ้มประวัติการรับเลี้ยงบุญธรรมลงตรงหน้าเขา“หยวนหยวนไม่เคยถูกตระกูลกู้รับไปอย่างเป็นทางการ สิทธิในการคุ้มครองดูแลของเธอยังคงอยู่ที่สถานสงเคราะห์มาโดยตลอด”“ตระกูลกู้ทิ้งเธอไว้ที่นี่สิบปี พวกคุณมีสิทธิ์อะไรมาขอคนกับผม?”กู้หวยโทรหาคุณป้ากู้เธอได้แต่ถอนหายใจ"เด็กคนนั้นก็แค่คิดมากไปเอง ปล่อยให้เธอไปลำบากข้างนอกซะบ้าง สักพักเดี๋ยวก็กลับมาเองแหละ"สิ่งที่คุณลุงกู้โกรธยิ่งกว่าเดิมก็คือ ที่ฉันเอาประวัติการรักษาเก่าไปด้วย"รีบพาเธอกลับมา อย่าให้เธอไปพูดไร้สาระที่ข้างนอก"คืนนั้น กู้หวยก็มาถึงโรงเรียนมองออกไปนอกหน้าต่างหอพัก ฉันเห็นเขายืนอยู่หน้าประตูเหล็ก เสื้อผ้ายับยู่ยี่จนแทบจำมองไม่ได้ ในมือถือถังเก็บอุณหภูมิอันหนึ่งไว้คุณครูถามฉันว่าจะพบเขาไหมตอนแรกฉันอยากจะส่ายหัว แต่สุดท้ายก็เดินออกไปราวเหล็กกั้นระหว่างเราเอาไว้ เหมือนกำแพงระหว่างสถานสงเคราะห์และตระกูลกู้เมื่อเห็นฉัน ดวงตาของเขาก็แดงก่ำทันที“หย
Magbasa pa
บทที่8
การผ่าตัดถูกกำหนดไว้ในอีกสามวันข้างหน้าหลังจากที่ผู้อำนวยการเซ็นชื่อเสร็จแล้ว กู้หวยก็ยังไม่ยอมจากไปเขาเฝ้ารออยู่ด้านนอกห้องผู้ป่วย ซื้อผลไม้ ของเล่น และเสื้อผ้าใหม่ใบใหญ่มาถุงหนึ่ง แต่ฉันไม่เอาสักอย่างเมื่อศัลยแพทย์ผู้ลงมีดผ่าตัดเข้ามาตรวจ ก็จ้องมองชื่อฉันแล้วอึ้งไปนาน"เธอคือหยวนหยวนในสถานสงเคราะห์?"ฉันพยักหน้าดวงตาของเธอก็แดงก่ำขึ้นมาทันที"ฉันคือคุณหมอเซิ่น"ตอนที่ฉันอายุแปดขวบ เธอได้ทำแผลให้ฉันที่สถานสงเคราะห์ก็เป็นเธอนั่นแหละ ที่เคยยื่นเรื่องขอรับเลี้ยงดูฉันแบบอุปถัมภ์ระยะยาวคุณหมอเซิ่นกุมมือฉันไว้ พลางหลบตรงกระดูกที่ปูดนูนออกมาอย่างระมัดระวัง“ตอนนั้นตระกูลกู้บอกว่า อีกไม่นานครอบครัวของเธอก็จะมารับเธอกลับบ้าน”"ฉันรอไปสองปี ไปถามอีกครั้ง พวกเขาก็บอกว่าเธอถูกรับตัวไปแล้ว"มีเสียงเบาๆ ดังมาจากนอกประตูกู้หวยยืนอยู่ตรงนั้น บนใบหน้าซีดจนไร้สีเลือดแม้แต่นิดคุณหมอเซิ่นหันมองเขา “คุณคือคนตระกูลกู้?”ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงสองสามครั้ง"ตอนนั้น ผมเป็นคนอ้อนวอนขอให้พ่อกับแม่ช่วยระงับคำขอรับเลี้ยงดูนั้นไว้เอง"“ผมกลัวว่าหยวนหยวนไปต่างถิ่นแล้ว ก็จะไม่ได้เจอเธออ
Magbasa pa
บทที่9
กู้หวยวิ่งมาตรงหน้าเตียงผู้ป่วย ทับใบสมัครแผ่นนั้นไว้“หยวนหยวน หนูจะตอบตกลงไม่ได้นะ”ดวงตาของเขาแดงก่ำ และเสียงก็สั่นมาก"พี่รู้ตัวแล้วว่าเมื่อก่อนทำผิด หนูกลับไปกับพี่นะ พี่จะยกห้องให้หนู ย้ายให้หนูไปเรียนโรงเรียนที่ดีที่สุด ต่อไป อะไรที่หยิงหยิงมี หนูก็จะมีเหมือนกัน"คุณหมอเซิ่นยื่นมือไปขวางเขาไว้"เธอเพิ่งผ่าตัดเสร็จ เชิญออกไปค่ะ"กู้หวยกลับจ้องมองฉันอย่างแน่วแน่"หยวนหยวน หนูเพิ่งสิบขวบเองนะ หนูไม่รู้ว่าการรับเลี้ยงหมายถึงอะไร และไม่เข้าใจเธอ ถ้าเธอเกิดเสียใจทีหลังล่ะ?"เมื่อมองดูใบสมัครที่ถูกเขาทับเอาไว้ ฉันก็พลันนึกถึงตอนที่ฉันอายุแปดขวบขึ้นมาได้ตอนนั้นฉันก็ไม่รู้ว่าการรับเลี้ยงมันหมายถึงอะไรฉันแค่รู้ว่า ทุกครั้งที่คุณหมอเซิ่นเปลี่ยนยาให้ฉัน ก็จะเบามือมาก วันที่เธอทำเรื่องขอพาฉันไปด้วย เธอยังเอาภาพถ่ายของห้องมาให้ฉันดูอีกด้วยผ้าม่านสีเหลืองอ่อน โต๊ะทำงานสีขาว และตุ๊กตาหมีตัวเล็กที่วางอยู่บนหัวเตียงฉันรอไปนานมาก รอจนกระทั่งแผลที่มือขวาเริ่มแห้งและตกสะเก็ด แต่เธอก็ไม่มาอีกเลย"ตอนนั้นพี่ก็พูดแบบนี้เหมือนกันเหรอ?"กู้หวยอึ้ง"อะไร?""ตอนที่พี่ขอให้พวกเขาขวางคุณห
Magbasa pa
บทที่10
หลังจากกู้หวยจากไปแล้ว ก็ไม่ปรากฏตัวอีกเลยเป็นเวลาสามวันติดต่อกันฉันคิดว่าเขาคงยอมแพ้แล้วจนกระทั่งผู้อำนวยการมายื่นเอกสารเพิ่มเติมที่โรงเรียน ฉันถึงเพิ่งรู้ว่า หลังจากกลับไปที่ตระกูลกู้เขาก็โวยวายอาละวาดอย่างหนักวันนั้นกู้หยิงเพิ่งฝึกเปียโนเสร็จ คุณป้ากู้กำลังเลือกชุดไปแข่งขันครั้งต่อไปเป็นเพื่อนเธออยู่กู้หวยผลักประตูเข้าไป ฟาดใบสมัครขอรับอุปการะเลี้ยงดูสองฉบับลงบนโต๊ะฉบับหนึ่งเป็นใบสมัครเก่าที่คุณหมอเซิ่นลงนามไว้เมื่อแปดปีก่อน และอีกฉบับเป็นใบสมัครใหม่ที่ยื่นใหม่ในตอนนี้"ทำไม?"คุณป้ากู้เห็นชื่อของคุณหมอเซิ่น สีหน้าก็เปลี่ยนไปในทันที"อะไรทำไม?""เรื่องรับเลี้ยงตอนหยวนหยวนอายุหกขวบ ตอนแปดขวบเรื่องฝากเลี้ยงนี่อีก ทำไมถึงถูกพวกท่านขัดขวางไว้หมดเลย?"คุณลุงกู้ปิดหนังสือพิมพ์“เธอเป็นลูกของตระกูลกู้ ทำไมถึงให้คนอื่นพาตัวไปแบบง่ายๆ ได้?”กู้หวยหัวเราะด้วยความโกรธ“ในเมื่อเป็นลูกของตระกูลกู้ แล้วทำไมไม่รับกลับมา?”ห้องนั่งเล่นเงียบลงทันทีคุณป้ากู้หันมองกู้หยิงโดยสัญชาตญาณโน้ตเพลงในมือของกู้หยิงตกลงพื้น และดวงตาก็แดงก่ำขึ้นทันที“พี่คะ เป็นเพราะหยวนหยวนพูดอะไรกับพี่ใ
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status