ห้าปีต่อมา ฉันกลับมาที่หมิงเต๋อเพื่อเข้าร่วมการแข่งขันคณิตศาสตร์ระดับประเทศ ด้วยผลการเรียนอันดับหนึ่งของมณฑลครูผู้ควบคุมทีมยื่นบัตรผู้เข้าแข่งขันให้ฉัน พลางยิ้มแล้วพูดว่า "โควตาห้องเรียนพิเศษที่พวกเขาไม่ได้ให้หนูในตอนนั้น ตอนนี้ดูแล้วก็ไม่เห็นจะสำคัญอะไรมาก" ฉันก้มลงมองชื่อบนบัตรเซิ่นหยวนหลังจากฝากเลี้ยงดูมาสองปี แม่เซิ่นก็รับเลี้ยงฉันอย่างเป็นทางการตอนเธอถามฉันว่าจะเปลี่ยนแซ่ไหม ก็ให้ฉันเป็นคนตัดสินใจเองฉันคิดทบทวนอยู่นาน สุดท้ายก็เขียนชื่อนี้ลงในใบสมัครไม่ใช่เพื่อลบเลือนอดีตแต่เพราะอยากให้ทุกคนที่เห็นมันได้รู้ว่า ในที่สุดฉันก็มีแม่แล้วอาคารเรียนที่หมิงเต๋อไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงไปเยอะมากขณะที่เดินผ่านห้องสอบในปีนั้น ฉันก็รู้สึกเหมือนเห็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ใส่เสื้อกันหนาวตัวเก่านั้นอีกครั้ง กำดินสอแท่งสั้นๆ ไว้ และพยายามทำข้อสอบโบนัสข้อสุดท้ายให้เสร็จอย่างสุดกำลังตอนนั้นเธอไม่รู้ว่า แท้จริงแล้วตัวเองฉลาดมากและไม่รู้ว่าวันหนึ่ง เธอจะเดินกลับมาใหม่อีกครั้งด้วยตนเองการแข่งขันใช้เวลาไปสามชั่วโมงตอนส่งข้อสอบ แม่เซิ่นกับคุณครูหลินต่างก็รอไว้ที่ด้านนอกแม่เซิ่นวิ
อ่านเพิ่มเติม