All Chapters of ดอกคิเคียวสีขาวเบ่งบานในงานศพของผม: Chapter 1 - Chapter 10

วันนี้ออกจากบ้านไม่ได้ดูฤกษ์ดูยามเลยจริงๆ คนที่ไม่ควรเจอกลับโผล่มาเจอซะหมดเธอสวมชุดกาวน์สีขาวสะอาดสะอ้าน บนหน้าอกแขวนป้าย ‘รองหัวหน้าแพทย์’ เอาไว้ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นกว่าเมื่อสองปีก่อนเยอะเลยผมก้มหน้า เบี่ยงตัวกะจะชิ่งหนีไปทางด้านข้าง“ขอทางหน่อยครับ ผมมาหาหมอหวัง”หลิ่วจือเวยยื่นมือไปค้ำกรอบประตู ขวางทางผมไว้“หัวหน้าหวังถูกเรียกตัวด่วน คนไข้ของเขาฉันเป็นคนดูแลแทน”เธอจ้องมองผม แววตาดุดันจนน่ากลัว“หายหัวไปเงียบๆ แบบนี้ สวี่เยี่ยนชวน… ฉันยังไม่ได้ตกลงเลิกกับนายเลยนะ”ผมถูกเธอมองจนรู้สึกผิด ความรู้สึกละอายใจตีตื้นขึ้นมา ได้แต่ตอบกลับเสียงแผ่ว“เรื่องของเรามันจบไปแล้วครับ หมอหลิ่ว”หลิ่วจือเวยไม่สนคำพูดผม เธอยื่นมือมากระชากผมเข้าไปในห้องทำงานทันที“ตรวจเบื้องต้นก่อน หน้าตานายดูแย่มาก”เธอหันไปหยิบเครื่องวัดความดันผมรู้นิสัยหลิ่วจือเวยดี ยัยนี่เป็นพวกดื้อหัวชนฝา กัดไม่ปล่อยจนกว่าจะบรรลุเป้าหมายถ้าวันนี้ผมไม่ยอมทำตามใจเธอ ผมคงไม่ได้เดินออกจากประตูบานนี้แน่ผมเลยเลิกขัดขืน ถลกแขนเสื้อขึ้นให้เธอวัดความดันแต่โดยดีพอพับแขนเสื้อขึ้น ก็เผยให้เห็นรอยเข็มเล็กใหญ่เต็มแขนไปหมด

เสิ่นอี้เจ๋อกัดกรามกรอด กลั้นอยู่นานกว่าจะเค้นคำสามคำออกมาจากไรฟันได้“ขอโทษครับ”ผมไม่สนใจเขา ก้มลงเก็บของที่หล่นกระจัดกระจายบนพื้นใส่ถุงพลาสติก หันหลังเตรียมกลับห้องพักหลิ่วจือเวยเดินออกมาพอดี ในมือของเธอถือใบผลตรวจที่เพิ่งออกมาหลายใบเธอปรายตาเย็นชามองสองแม่ลูกตระกูลเสิ่น“ถ้าพวกคุณมีธุระ กรุณาไปเคลียร์กันข้างนอกค่ะ”“คนไข้ของฉันต้องการการพักผ่อนอย่างมาก กรุณาอย่ารบกวนเขาอีก”สีหน้าของเสิ่นอี้เจ๋อเปลี่ยนไป น้ำเสียงอ่อนลง“หลิ่วจือเวย…”“คุณชายเสิ่น กรุณาเรียกฉันว่าหมอหลิ่วค่ะ”สายตาของแม่หยุดอยู่ที่ตัวผมสองสามวินาที แม่อ้าปากเหมือนจะพูดอะไร“ตกลงว่าเขา…”หลิ่วจือเวยยกมือขึ้นขัดจังหวะ“ถ้าไม่มีธุระอะไรแล้ว เชิญกลับไปเถอะค่ะ”แม่หุบปากสนิทเธอมองผมลึกซึ้งแวบหนึ่ง แล้วหันไปพูดเสียงเย็นชากับเสิ่นอี้เจ๋อ“กลับ”โถงทางเดินกลับมาเงียบสงบอีกครั้งหลิ่วจือเวยก้มมองรอยแผลที่หลังมือผมแล้วถอนหายใจเธอดึงข้อมือผมให้เข้าไปในห้องทำงานของเธอเธอเปิดถาดเครื่องมือแพทย์ ใช้เบตาดีนทำความสะอาดแผลให้ผม“ทำไมไม่สู้กลับ?”ผมขยับมุมปาก“ไม่มีแรงครับ แถมยังไม่มีความจำเป็นด้วย”“อีกอย

ในห้องพักผู้ป่วยมีนักโภชนาการระดับท็อปเพิ่มมาสองคน แล้วก็มีพยาบาลพิเศษที่คอยสลับเวรดูแลตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงอีกสามคนอาหารแต่ละมื้อถูกชั่งน้ำหนักเป็นกรัม คำนวณสารอาหารอย่างแม่นยำแค่ผมขยับตัวนิดเดียว ผู้ดูแลก็จะรีบพุ่งเข้ามาถามไถ่ทันทีความรู้สึกที่ถูกคนมารุมล้อมและคอยปรนนิบัติพัดวีทุกกระเบียดนิ้วแบบนี้ ทำให้ผมอึดอัดจนแทบจะบ้าตายตอนอยู่บนเขา แค่น้ำสะอาดอึกเดียวผมยังต้องไปตักจากบ่อเองเลยผมมองดูเหล่าผู้ดูแลที่ยืนเรียงแถวหน้ากระดานอยู่ข้างเตียง แล้วถอนหายใจอย่างอ่อนใจ“พวกคุณออกไปเถอะครับ ผมอยากอยู่คนเดียวสักพัก”พวกผู้ดูแลมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่มีใครกล้าขยับตัวแม่นั่งอยู่บนโซฟา พลิกเปิดเอกสารอย่างรวดเร็ว เอ่ยปากโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา “พวกเขาเป็นมืออาชีพ จะดูแลแกได้เป็นอย่างดี”ผมขมวดคิ้ว กระเพาะเริ่มปวดหนึบขึ้นมาอีกแล้ว“ผมไม่ต้องการครับ”มือของแม่ชะงักไป วางเอกสารลง แล้วช้อนตามองมาด้วยสายตาดื้อดึง“แกต้องมี ร่างกายของแกจะปล่อยให้มีอะไรผิดพลาดไปมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว”เราสองคนต่างฝ่ายต่างดึงดันไม่มีใครยอมใครผมมองดูแววตาเด็ดเดี่ยวของแม่ ก็รู้ว่าไม้แข็งไปก็เปล่าประโย

แต่แม่กลับเบี่ยงหลบมือผม ยืนกรานที่จะค่อยๆ เช็ดให้ผมจนสะอาด“อยู่นิ่งๆ แม่ทำเอง”เช็ดหน้าเสร็จ แม่ก็เอาผ้าขนหนูไปวางไว้ในกะละมัง แล้วลากเก้าอี้มานั่งลงเราสองคนต่างตกอยู่ในความเงียบไปพักใหญ่จู่ๆ แม่ก็เอ่ยปากขึ้น น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย“เยี่ยนชวน”ผมหันไปมองหน้าแม่แม่โน้มตัวลงมา คว้ามือผมไปกุมไว้แน่น ร้องไห้โฮออกมาอย่างไม่อายใคร“แม่ขอโทษ… ขอโทษจริงๆ”“แม่ผิดไปแล้ว”“สิบห้าปีมานี้ แม่ฝันร้ายทุกวัน ฝันเห็นลูกโดนทุบตี”“ลูกเป็นสายเลือดแท้ๆ เพียงคนเดียวของแม่บนโลกใบนี้ ลูกเป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวที่คอยค้ำจุนให้แม่ทนมีชีวิตรอดผ่านขุมนรกพวกนั้นมาได้นะ!”ผมมองดูท่าทางที่พังทลายของแม่ หัวใจเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดอย่างแรงผมจับมือแม่ตอบ ออกแรงบีบกลับไปจนสุดแรง“แม่ครับ ผมไม่เคยโกรธแม่เลย”“ขอแค่แม่มีชีวิตที่ดี ผมก็พอใจแล้วครับ”แม่เงยหน้าขึ้นมา สวมกอดผมไว้แน่น ซุกหน้าลงกับไหล่ของผม“แม่ไม่อนุญาตให้ลูกตายนะ เยี่ยนชวน ลูกต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป แม่จะชดเชยทุกสิ่งที่ติดค้างลูกให้หมดเลย”ผมซบลงในอ้อมกอดของแม่ ซึมซับความอบอุ่นที่ห่างหายไปเนิ่นนานถ้าเวลาสามารถหยุดไว้ที่ว

ผมค่อยๆ หลับตาลง สัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่กำลังหลุดลอยออกไปจากร่างกายเสียงร้องไห้ข้างหูค่อยๆ ห่างไกลออกไปวินาทีสุดท้ายก่อนจะจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดอย่างสมบูรณ์ ผมเอ่ยบอกในใจลาก่อนนะ คนที่ผมรักทุกคนผมตายแล้วแต่ผมเหมือนจะยังไม่ได้จากไปอย่างสมบูรณ์วิญญาณของผมล่องลอยอยู่กลางอากาศอย่างแผ่วเบา มองดูพวกเขากอดคอกันร้องไห้ระงมอยู่ในห้องพักผู้ป่วยมองดูหลิ่วจือเวยกอดร่างของผมไว้ด้วยความสิ้นหวัง มองดูแม่ที่ช็อกจนหมดสติไปทันทีผมอยากยื่นมือไปกอดพวกเขา แต่กลับสัมผัสอะไรไม่ได้เลยหลังจากนั้น ผมก็มองดูพวกเขาจัดงานศพให้ผมบนป้ายหลุมศพสลักเอาไว้ว่า สุสานของสวี่เยี่ยนชวน ลูกรักผมนั่งอยู่บนป้ายหลุมศพของตัวเอง มองดูพวกเขาสวมชุดดำ ยืนตากฝนอยู่นานแสนนานโดยไม่ยอมจากไปชีวิตหลังความตาย ช่างน่าเบื่อเหลือเกินผมไม่ต้องทนทรมานกับอาการปวดกระเพาะอีกต่อไป และไม่ต้องกินยาขมๆ พวกนั้นอีกแล้วผมเอาแต่นั่งอยู่ตรงนั้นทุกวัน มองดูพระอาทิตย์ขึ้นและตกหลิ่วจือเวยจะมาหาทุกอาทิตย์ พร้อมกับดอกคิเคียวที่ผมชอบที่สุดเธอจะมานั่งอยู่หน้าหลุมศพทั้งวัน เล่าเรื่องในโรงพยาบาลให้ผมฟัง เล่าว่าเธอช่วยชีวิตคนไข้ไปได้อี