บทที่ 3

“ต่อไปแกก็อยู่ให้ห่างจากเธอซะ”

นิ้วที่ผมกำผ้าห่มอยู่แข็งค้างไปทันที

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง

“ผมทราบแล้วครับ”

แม่แค่นเสียงเย็นชา ยกมือขึ้นกอดอก

“แกล้งทำเป็นน่าสงสารให้ใครดู? แกคิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะใจอ่อนยอมรับแกงั้นสิ?”

ผมมองดูน้ำยาในขวดน้ำเกลือที่หยดลงมาทีละหยด น้ำเสียงแห้งผาก

“ผมไม่เคยคาดหวังให้คุณมายอมรับผมหรอกครับ”

“ตอนที่ผลักคุณออกไปเมื่อสิบห้าปีก่อน ผมก็ไม่คิดจะกลับมาเจอคุณอีกแล้ว”

สีหน้าของแม่ทะมึนลง แววตาเปลี่ยนเป็นรังเกียจเดียดฉันท์ขึ้นมาทันที

“แกไม่ต้องเอาเรื่องปีนั้นมาพูด! ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้พ่อสารเลวของแก ฉันจะต้องตกนรกรับกรรมอยู่ตั้งหลายปีงั้นเหรอ!”

“ในตัวแกมันมีเลือดของมันไหลเวียนอยู่ แค่เห็นหน้าแกฉันก็ขยะแขยงแล้ว”

ผมหุบปากสนิท แม้แต่จังหวะหายใจก็ยังช้าลง

แม่มีสิทธิ์ที่จะเกลียดผม

ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อผมซื้อตัวแม่ไป ชีวิตของแม่ก็ควรจะราบรื่นโรยด้วยกลีบกุหลาบไปตลอดชีวิต

ผมมันก็แค่พยานหลักฐานชิ้นเดียวที่ตอกย้ำอดีตอันแสนอัปยศของแม่

ผมเอ่ยเสียงเบา

“ถ้าคุณไม่อยากเห็นหน้าผม ผม…”

“สวี่เยี่ยนชวน!”

ไม่รู้ว่าท่าทีของผมไปกระตุกต่อมโกรธของแม่ตรงไหน หน้าอกของแม่ถึงได้กระเพื่อมขึ้นลงเล็กน้อย

“แกไม่ต้องมาทำเป็นหยิ่งยโสต่อหน้าฉัน”

“สภาพยาจกซอมซ่ออย่างแกในตอนนี้ ที่แท้ก็แค่อยากจะรีดไถเงินจากฉันไม่ใช่หรือไง”

“เสนอราคามาสิ เอาเงินแล้วก็ไสหัวออกไปจากโรงพยาบาลนี้ซะ อย่ามาโผล่หน้าให้ฉันเห็นอีก”

ผมมองเพดานด้วยสายตาว่างเปล่า

ในใจผมรู้ดี ปากแม่ก็ด่าทอไปอย่างนั้นแหละ

แต่ความจริงแล้วแม่แค่หาข้ออ้างโยนเงินให้ผมก้อนหนึ่ง เพื่อให้ผมเอาไปรักษาตัวก็เท่านั้น

“ผมไม่เอาเงินของคุณหรอก ผมอยู่แค่ไม่กี่วันก็จะไปแล้ว”

เสิ่นชูย่วนจ้องหน้าผมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสะบัดหน้าเดินกระแทกกระทั้นออกไปอย่างหัวเสีย

ประตูถูกปิดลงเสียงดังสนิท

ผมหลับตาลง กระเพาะเริ่มปวดหนึบขึ้นมาอีกแล้ว

ช่วงบ่าย พยาบาลให้ผมไปล้างแผลที่ห้องพยาบาลสุดโถงทางเดิน

ผมหิ้วถุงพลาสติกที่ใส่ของใช้จุกจิก ค่อยๆ เดินกลับมา

ผู้ชายวัยรุ่นคนหนึ่งเดินสวนมาพอดี

เขาสวมเสื้อโค้ทแบรนด์เนม หิ้วกระเป๋ารุ่นลิมิเต็ด

เขาหยุดยืนตรงหน้าผม กวาดสายตามองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเหยียดหยามขั้นสุด

“นายคือสวี่เยี่ยนชวนเหรอ?”

ผมหยุดเดินแล้วมองหน้าเขา

“คุณคือใครครับ?”

เสิ่นอี้เจ๋อแค่นหัวเราะ เชิดหน้าขึ้น

“ฉันคือลูกชายของเสิ่นชูย่วน”

“ฉันขอเตือนนายไว้เลยนะ เลิกฝันกลางวันว่าจะได้กลับไปอยู่ตระกูลเสิ่นซะ แม่ฉันไม่มีทางยอมรับนายหรอก”

“กว่าแม่จะหลุดพ้นจากฝันร้ายในปีนั้นมาได้มันไม่ง่ายเลย ฉันไม่มีวันยอมให้นายโผล่มาทำร้ายจิตใจแม่อีกเด็ดขาด!”

มองดูท่าทางของเขาที่กางปีกปกป้องแม่ราวกับแม่ไก่หวงลูก

ในใจผมก็รู้สึกปวดหนึบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก แต่ที่มากกว่านั้นคือความรู้สึกยินดี

ดีจังเลยนะ ตอนนี้แม่มีลูกที่รักแม่สุดหัวใจแล้ว

ไม่ต้องมีมารหัวขนที่หลุดออกมาจากหุบเขาอย่างผมอีกแล้ว

“อืม”

ผมตอบรับเบาๆ แล้วเดินเบี่ยงหลบเขาเตรียมจะกลับห้องพัก

เสิ่นอี้เจ๋อคิดว่าผมพูดส่งเดชไปงั้น เลยโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแล้วเดินตามมา

เขาจงใจกระแทกผมอย่างแรงตรงโถงทางเดิน

ผมโดนกระแทกจนล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้น

ถุงพลาสติกในมือร่วงหล่น มือโดนบาดจนเลือดออก

เสิ่นอี้เจ๋อมองผมที่กำลังกุมมือเลือดอาบ แล้วยิ้มเยาะอย่างได้ใจ

“นี่แหละจุดจบของพวกหน้าด้านหน้าทน”

“สวี่เยี่ยนชวน คนเรามันต้องรู้จักเจียมเนื้อเจียมตัวซะบ้างนะ”

เขาย่อตัวลงมา กระซิบเสียงเหี้ยมใกล้ๆ ผม

“อย่าริอาจใช้ความเจ็บป่วยมาแบล็กเมล์ความรู้สึกของแม่”

“อี้เจ๋อ ลูกมาโวยวายอะไรตรงโถงทางเดิน?”

แม่เดินจ้ำอ้าวเข้ามา สายตามองสลับระหว่างผมกับเสิ่นอี้เจ๋อไปมา คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

เสิ่นอี้เจ๋อเปลี่ยนสีหน้าไวมาก

เขาปั้นหน้าน้อยเนื้อต่ำใจขึ้นมาทันที ก่อนจะก้าวเข้าไปดึงแขนแม่ไว้

“แม่ครับ ผมก็แค่เห็นเขาเอาแต่ป้วนเปี้ยนอยู่หน้าห้องแม่ กลัวว่าเขาจะคิดมิดีมิร้ายน่ะสิครับ”

“เมื่อกี้ผมก็แค่เข้าไปถามว่าเขาต้องการอะไร จู่ๆ เขาก็ยืนไม่อยู่แล้วล้มลงไปเอง แถมยังจะมาจัดฉากตบทรัพย์ผมอีก”

แม่ไม่ได้เออออไปกับคำพูดของเขา

แม่ก้มลงมองหลังมือที่เลือดไหลซิบของผม คิ้วยิ่งขมวดมุ่นหนักกว่าเดิม

ผมใช้มือยันกำแพง ค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก ก้มหน้าเงียบไม่พูดอะไรเลย

ผมไม่อยากทำให้แม่ต้องลำบากใจ

พอเสิ่นอี้เจ๋อเห็นผมเงียบ ก็ยิ่งได้ใจ มือที่จับแขนแม่ไว้ก็ออกแรงบีบแน่นขึ้น

ทว่าสายตาของแม่กลับตวัดไปมองกล้องวงจรปิดที่อยู่เหนือหัวผมพอดี

แม่สะบัดมือเสิ่นอี้เจ๋อทิ้งทันที

“มาทำเรื่องงามหน้าในโรงพยาบาลแบบนี้ มันใช้ได้ที่ไหน!”

“โตป่านนี้แล้วยังจะมาเล่นลูกไม้ตื้นๆ แบบนี้อีกเหรอ? ขอโทษเขาเดี๋ยวนี้”

เสิ่นอี้เจ๋อเบิกตาโพลง

“แม่ครับ ผมเป็นลูกแม่นะ! แม่ไปเข้าข้างมันเหรอ?”

น้ำเสียงของแม่ดุดันขึ้น หางตายังคงเหลือบมองมือที่บาดเจ็บของผมอยู่

“แม่ตัดสินจากความจริง ขอโทษเขาซะ”