บทที่ 2

วันนี้ออกจากบ้านไม่ได้ดูฤกษ์ดูยามเลยจริงๆ คนที่ไม่ควรเจอกลับโผล่มาเจอซะหมด

เธอสวมชุดกาวน์สีขาวสะอาดสะอ้าน บนหน้าอกแขวนป้าย ‘รองหัวหน้าแพทย์’ เอาไว้

ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นกว่าเมื่อสองปีก่อนเยอะเลย

ผมก้มหน้า เบี่ยงตัวกะจะชิ่งหนีไปทางด้านข้าง

“ขอทางหน่อยครับ ผมมาหาหมอหวัง”

หลิ่วจือเวยยื่นมือไปค้ำกรอบประตู ขวางทางผมไว้

“หัวหน้าหวังถูกเรียกตัวด่วน คนไข้ของเขาฉันเป็นคนดูแลแทน”

เธอจ้องมองผม แววตาดุดันจนน่ากลัว

“หายหัวไปเงียบๆ แบบนี้ สวี่เยี่ยนชวน… ฉันยังไม่ได้ตกลงเลิกกับนายเลยนะ”

ผมถูกเธอมองจนรู้สึกผิด ความรู้สึกละอายใจตีตื้นขึ้นมา ได้แต่ตอบกลับเสียงแผ่ว

“เรื่องของเรามันจบไปแล้วครับ หมอหลิ่ว”

หลิ่วจือเวยไม่สนคำพูดผม เธอยื่นมือมากระชากผมเข้าไปในห้องทำงานทันที

“ตรวจเบื้องต้นก่อน หน้าตานายดูแย่มาก”

เธอหันไปหยิบเครื่องวัดความดัน

ผมรู้นิสัยหลิ่วจือเวยดี ยัยนี่เป็นพวกดื้อหัวชนฝา กัดไม่ปล่อยจนกว่าจะบรรลุเป้าหมาย

ถ้าวันนี้ผมไม่ยอมทำตามใจเธอ ผมคงไม่ได้เดินออกจากประตูบานนี้แน่

ผมเลยเลิกขัดขืน ถลกแขนเสื้อขึ้นให้เธอวัดความดันแต่โดยดี

พอพับแขนเสื้อขึ้น ก็เผยให้เห็นรอยเข็มเล็กใหญ่เต็มแขนไปหมด

รวมไปถึงรอยแผลเป็นจากแส้ที่ไขว้กันไปมาเมื่อหลายปีก่อน และรอยแผลเป็นจากรอยหมากัด

ยังมีรอยด้านหนาที่เกิดจากการดิ้นรนเอาชีวิตรอดเพียงลำพังบนเขาอีก

หลิ่วจือเวยชะงักไป สายตาจับจ้องไปที่รอยแผลเก่าพวกนั้นนิ่ง

“หลังจากที่นายผลักไสเธอไป… ตกลงนายทนรอดมาได้ยังไงเนี่ย…”

“สวี่เยี่ยนชวน นายเสียสละเพื่อเธอไปตั้งเยอะขนาดนี้ มันคุ้มแล้วจริงๆ เหรอ?”

ผมพยายามปกปิดร่องรอยอันน่าเวทนาเหล่านั้น

“มันผ่านไปแล้ว”

เธอตาแดงก่ำ ก่อนจะเอาสายรัดของเครื่องวัดความดันมาพันรอบแขนผมอีกครั้ง\

“แผลนายดีขึ้นบ้างไหม? ยังมีตรงไหนเจ็บอีกหรือเปล่า?”

จู่ๆ กระเพาะผมก็ปั่นป่วน ความรู้สึกปวดบิดคุ้นเคยโจมตีเข้ามา

ผมหันหน้าหนี ยกมือปิดปากไอ

ยิ่งไอก็ยิ่งหนัก กลั้นไว้ไม่อยู่เลย เลือดสดๆ ซึมทะลักออกมาตามง่ามนิ้ว

หลิ่วจือเวยหน้าถอดสี รีบทิ้งของในมือทันที

เธอประคองไหล่ผมไว้อย่างลุกลน ก่อนจะดึงทิชชู่ออกมาปึกใหญ่แล้วยื่นให้

“เกิดอะไรขึ้น? สวี่เยี่ยนชวน พูดความจริงมานะ”

ผมรับทิชชู่มาเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก เบือนหน้าหนีไม่กล้าสบตาเธอ

สุดท้ายก็คงปิดไว้ไม่อยู่สินะ

“มะเร็งกระเพาะอาหาร…”

มือของหลิ่วจือเวยแข็งค้างอยู่บนไหล่ผม

ในห้องทำงานเงียบสงัดจนได้ยินแค่เสียงลมหายใจหนักๆ ของเธอ

ผ่านไปเนิ่นนานกว่าเธอจะเอ่ยปาก เสียงแหบพร่าไปหมด

“เมื่อสองปีก่อนที่นายหายหัวไปเงียบๆ ก็เพราะเรื่องนี้งั้นเหรอ?”

“นายมีสิทธิ์อะไรมาตัดสินใจแทนฉัน! นายคิดว่าฉันเป็นพวกสวะที่ร่วมสุขได้อย่างเดียวแต่ร่วมทุกข์ไม่ได้หรือไง!”

“ฉันโคตรหวังเลยให้นายพึ่งพาฉันสักครั้ง แล้วเผชิญหน้าไปด้วยกัน!”

ผมไม่ได้ตอบอะไร กระบอกตาร้อนผ่าวไปหมด

ตอนนั้นที่เพิ่งตรวจเจอ หมอบอกว่าผมจะอยู่ได้ไม่เกินหนึ่งปี

เธอเองก็กำลังอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ ผมไม่อยากเป็นตัวถ่วงเธอ

ผมยังเอาตัวเองไม่รอดเลย จะกล้าดึงเธอลงนรกไปด้วยกันได้ยังไง

แต่คิดไม่ถึงว่าชีวิตผมมันจะเหนียวขนาดนี้ ฝืนยื้อลมหายใจรวยรินมาได้ตั้งสองปี

หลิ่วจือเวยสูดลมหายใจเข้าลึก ยกหูโทรศัพท์ออฟฟิศโทรหาแผนกผู้ป่วยใน

“จัดห้องพักเดี่ยวให้ห้องนึง ด่วนเลยนะ”

ผมฝืนยันโต๊ะพยุงตัวลุกขึ้นยืน

“ฉันไม่นอนโรงพยาบาล ฉันไม่มีเงินจ่ายค่าห้องหรอก”

หลิ่วจือเวยหันขวับมามองผม กัดฟันกรอด

“เรื่องเงินนายไม่ต้องยุ่ง ถ้าวันนี้นายกล้าก้าวออกจากประตูบานนี้ล่ะก็ ฉันจะตามติดนายแจเลยคอยดู”

จือเวย ขอโทษด้วยนะที่ต้องให้เธอมาแบกรับภาระที่ไม่มีหวังนี้อีกแล้ว

แต่ส่วนแม่ช่างมันเถอะ ผมยอมถูกเธอเกลียด ดีกว่าจะปล่อยให้มีโอกาสแม้แต่นิดเดียวที่เธอจะต้องมาคอยเป็นห่วงผม

ผมยอมแพ้แล้วเดินตามพยาบาลไปที่ห้องพัก

บังเอิญอะไรขนาดนั้น ห้องพักของผมดันอยู่ตรงข้ามห้องแม่พอดีเป๊ะ

ผมเปลี่ยนเป็นชุดผู้ป่วย นอนให้น้ำเกลืออยู่บนเตียง

ไม่นานนัก ประตูก็ถูกผลักเปิดออก

แม่เดินเข้ามาด้วยใบหน้าเย็นชาเยือกเย็น

เดาว่าคงรู้จากปากพยาบาลว่าหลิ่วจือเวยลงมือจัดการเรื่องห้องพักให้ผู้ป่วยชายด้วยตัวเอง แถมยังยกเว้นค่ามัดจำให้อีก

ปกติแม่ก็เป็นคนขี้ระแวงอยู่แล้ว คงคิดว่าผมอาศัยความสงสารของหลิ่วจือเวยเพื่อตีสนิทแน่ๆ

“แกนี่มารยาเยอะดีนะ หัดใช้แผนเจ็บตัวมาอ่อยหมอแล้วเหรอ?”

ผมเอนหลังพิงหมอน ข่มความขมขื่นในใจลง แล้วเอ่ยปากเบาๆ

“ผมก็แค่มาหาหมอ”

แม่จ้องหน้าผมอยู่สองสามวินาที จู่ๆ ก็ลดเสียงต่ำลง

“ฉันขอเตือนแกไว้อย่างนะ หมอหลิ่วคือคนที่ฉันหมายมั่นปั้นมือไว้ให้แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับลูกชายฉัน”